Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Kruczy Cień myślał przez chwilę.

— Zgoda.

— Wylej trochę piwa na ziemię i poproś Hinda na świadka.

Kruczy Cień parsknął.

— A co to da?

— Zrób, jak mówię.

Grali.

Tym razem Drakkainen poruszał się pewniej. Obliczył trzy niezależne strategie — jedną przeprowadzenia własnego króla, jedną zabicia króla Kruczego Cienia i jedną zablokowania go pośrodku planszy, a teraz przeskakiwał od jednej do drugiej, realizując je zależnie od układu na planszy. Kruczy Cień z całą pewnością oszukiwał i rzucając kością, i losując kamienie. Grot prawdy wirował jak szalony.

Drakkainen wygrał szybko i bezlitośnie, szachując króla przeciwnika, przyciśniętego do brzegu planszy, po czym nalał sobie jeszcze piwa, zatrzymał wirujący kryształ i uśmiechnął się promiennie.

— Teraz zapytam.

— Chwileczkę — przerwał Kruczy Cień. — A jeżeli nie będę czegoś wiedział?

— Wtedy powiesz że nie wiesz, ale powiesz też, jak twoim zdaniem może być.

— Jedno pytanie, jedna odpowiedź.

— Dobra. Czy słyszałeś, gdzie może być obcy Pieśniarz o rybich oczach, zwany tu Aaken, albo wysoki, dziarski starzec o długich, srebrnych włosach z rudą brodą, zwany Olaf Fjollsfinn, bardzo wysoka, smukła kobieta o krótko przyciętych włosach koloru słomy, imieniem Ulrike Freihoff, albo niewysoka, krępa kobieta o czarnych, kręconych włosach, Passionaria Callo? Wszyscy mają oczy wyglądające jak ślepe, ale widzą. Słabo mówią zrozumiałym językiem i są dziwni. Wydają się młodzi i dojrzali równocześnie. Mogą uchodzić za Pieśniarzy, ale także za szaleńców. Mają dziwne przedmioty i dziwnie się zachowują. Pytanie brzmi: Czy słyszałeś, gdzie ci ludzie mogą przebywać?

— Słyszałem różne opowieści o dziwnych ludziach. Część z tego to bajki. Część nie dotyczy tych, których szukasz. Być może słyszałem o wysokim, chudym Pieśniarzu o ślepych oczach i włosach jak węgiel. Ale widziano go to tu, to tam. W wielu miejscach, ale nigdzie na stałe. Podobno był Czyniącym. Te historie zawsze były straszne.

— Dlaczego?

— Jedno pytanie, jedna odpowiedź.

— Nie zadaję nowego pytania. Pytam o twoją odpowiedź, bo jej nie zrozumiałem.

— Jak to powiedziałeś? Sjofh ystad? Gramy dalej?

— Gramy.

Tym razem Drakkainen przegrał. Po zaciętej walce, ale zdecydowanie i bez najmniejszych wątpliwości. Stracił króla o dwa pola przed zamkiem. Wsunął rękę do sakwy i, nie patrząc, zaczął przeliczać pieniądze.

— Nie — powiedział Kruczy Cień. — Wygrałem swoje pytanie.

Zatrzymał grot prawdy i spojrzał Drakkainenowi w oczy.

— Szukasz tych cudzoziemców. Co zrobisz, kiedy ich znajdziesz?

— Zabiorę ich stąd. Zabiorę ich do domu.

— A jeżeli nie będą chcieli iść z tobą?

Vuko zamilkł na chwilę.

— Jak mogą nie chcieć? Są tu zagubieni, obcy i chcą wrócić do domu. Czekają na kogoś takiego jak ja. Gdyby któreś jednak nie chciało... Jeżeli tak by się stało, to i tak ich zabiorę, chcą czy nie. Siłą. Odpowiedziałem ci na dodatkowe pytanie dotyczące odpowiedzi.

— To twoja sprawa. Gramy?

— Co to jest „zimna mgła”? — zapytał Drakkainen pół godziny później.

— Fatum. Żywioł. Możliwość. Zasłona. Pytanie i odpowiedź naraz.

— To ma być odpowiedź?

Kruczy Cień skinął głową w stronę otaczających ich spiczastych budynków:

— Ci, co w nich siedzą, przez całe życie usiłowali znaleźć odpowiedź i na ogół nie znaleźli. Zimna mgła to tylko mgła. Ale pojawia się na uroczyskach i wszędzie tam, gdzie coś lub ktoś zaczyna czynić. Sprawiać, że rzeczy się stają. Ale czasem sama mgła czyni. Pojawia się za tym, kto zna pieśni bogów, a czasem pojawia się sama. Nie ma lepszej odpowiedzi. Mówią, że zimna mgła żyje. Inni uważają, że to oddech bogów albo brama zaświatów. Była zawsze i zawsze będzie.

Kruczy Cień grał trochę słabiej i chyba był już zmęczony albo Drakkainen, wspomagany cyfralem, radził sobie coraz lepiej.

— Co to jest „wojna bogów”?

— Zadajesz coraz gorsze pytania. Za chwilę będziesz chciał wiedzieć, co to jest słońce albo dlaczego są tylko dwa księżyce. Wojna bogów to wojna bogów. Bogowie walczą ze sobą. Oczywiście zawsze tak było, ale trzymali się reguł. Wyobraź sobie dwóch kmieci mieszkających na wybrzeżu. Takich, którzy się nie lubią. Jednak każdy pilnuje własnego nosa. Kiedy ich ludzie spotkają się w lesie albo na morzu, pewnie się pobiją, ale równie dobrze mogą na siebie nie zwracać uwagi. Czasem podkradną sobie krowę lub ryby z sieci, czasem ktoś dostanie po łbie. Ale oto pewnego dnia obydwóch ogarnia szaleństwo. Płoną chałupy, giną dziewczęta, sąsiedzi wyrzynają sobie nawzajem bydło, ich ludzie zabijają się przy każdej okazji. Nikt nie poluje, bo strach. Nikt nie uprawia pól ani nie warzy piwa, bo interesuje ich tylko żelazo, krew i ogień. Chałupy są czarne i spalone, na plaży leżą trupy, na łąkach wzdęte, martwe krowy. Tak samo jest z bogami. Tylko że kiedy oni się gniewają, rzecz nie kończy się na miotaniu żelaza.