Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Dość krótko walczyłem z pokusą. Postanowiłem po prostu, że jeżeli ktokolwiek będzie rozpytywał o „oko”, natychmiast je oddam, nie wymyślając żadnych bajek i nie będę kręcił. Uspokoiło mnie to podwójnie. Po pierwsze, proste przyznanie się do czegoś takiego z podniesioną twarzą: „To ja stłukłem wazę. Bardzo chciałem wypróbować taką włócznię, a wiedziałem że nie wolno mi jej wynieść do ogrodu. Postanowiłem, że złożę się tylko do kilku pchnięć i zaraz ją odwieszę. Stało się.”, z reguły pozwalało uniknąć sroższej kary. Po drugie, w ten sposób nabrałem przekonania, że niczego nie kradnę. W końcu pożyczałem tylko rzecz, którą znalazłem we własnym domu, a która była mi potrzebna.

Zawiozłem „oko” na wyspę i zacząłem podglądać swoich braci. Z podestu werandy, z kęp nabrzeżnych krzewów i zza szpalerów drewnianych trzcin, a nawet z przeciwległego brzegu jeziora, ukryty wśród skał i ozdobnych krzewów.

Na wyspie Czagaja zobaczyłem wyschnięte i pokruszone resztki kopuł na brzegu oraz nowe, duże kopuły zbudowane wokół jego altany. Były za duże i obawiałem się, że zawalą się po pierwszej porządnej ulewie. Jego ubarwionych popielato bystretek właściwie nie było widać nigdzie na wyspie, tylko na piaszczystej polanie przed altaną, tam, gdzie wznosiły się kopuły. Nie szukały pożywienia, prawie w ogóle nie wychodziły na brzeg wyspy, tylko tańczyły.

Przynajmniej tak to wyglądało. Czagaj grał na flecie, a wszystkie zwierzątka, ustrojone pstrymi, polnymi kwiatkami, dreptały w miejscu i obracały się, stojąc słupka wokół karmy wysypanej na wielką kupę pośrodku.

Nie sądzę, żeby tak się działo zawsze. Po pierwsze, Czagaj wyplułby płuca przez swoją fujarkę, po drugie, bystretki padłyby z wycieńczenia. Ale często, kiedy spoglądałem przez „oko” na jego wyspę, widywałem takie obrazki. Zwróciłem tylko uwagę, że front werandy obsadzony był kwitnącym bluszczem, a wielkie kopce miały ściany oblepione kolorowymi kamykami i błyszczącymi muszlami. Tygodnie zabawy z własnymi zwierzętami wyrobiły we mnie oko gospodarza, więc patrzyłem na błękitną wyspę raczej krytycznie. Karmy z dnia na dzień było coraz mniej, bystretki prawie nie szukały pożywienia, a jeżeli już, to zjadały wszystko na miejscu. Głównie siedziały przed altaną, parzyły się albo tańczyły. Kiedy patrzyłem na ich codzienne zachowanie, miałem wrażenie, że nie są normalne.

Wyspa Kimir Zyła wyglądała zupełnie inaczej. Kolonie bystretek miały kolisty kształt jak u mnie, ale przypominały warowne obozy. Pozbawione otworów kopuły zewnętrznego kręgu połączone były ulepionym z gliny murem i miały wyższe wieże, poza tym w wiosce wykopano nieliczne wyjścia, z których większość zastawiona była kamieniami. Przed altaną znajdował się oczyszczony z trawy piaszczysty plac.

Część zwierząt zajmowała się nieustanną pracą, ale tylko niektóre szukały pożywienia. Część ścinała młode pędy trzciny, ale nie te zielone, które nadają się do jedzenia, tylko żółte, zdrewniałe i bardzo twarde. Odcinały równe kawałki, mniej więcej długości dwóch dłoni, i znosiły je na stertę przed altaną.

Druga część rudobrązowych bystretek mojego brata, jak zauważyłem — te największe, na ogół dreptała przed jego werandą w karnych czworobokach, trzymając kijki w łapkach i ustawiając się w różne szyki bojowe. Kwadrat, pięciokąt, „włócznię” albo „rogi byka”. Nie zdziwiłem się, bo niczego innego po Kimir Zyle się nie spodziewałem, ale zastanowiło mnie to, że pewnego dnia wyraźnie zobaczyłem pośrodku placyku niewielkie ognisko. Nie miałem pojęcia, jak mogło mu się udać nauczyć zwierzątka krzesać ogień. Podejrzewałem, że raczej złamał zakaz i sam go wzniecił. Przy ogniu stały trzy jego rude bystretki i ogryzały ukośnie końce patyków, po czym osmalały je lekko, żeby utwardzić w płomieniu.

Nadal było to coś, czego się spodziewałem, ale odtąd codziennie lustrowałem sytuację na obu wyspach.