Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Kochałem Czagaja jako młodszego, głupiutkiego brata i właściwie było mi go żal. Z Czagajem był ten problem, że samo istnienie świata już go raniło. Wydawał się miękki i płaczliwy, ale wiedziałem, że dla kogoś, kto tak cierpi z lada powodu, dotrzymywanie kroku bardziej gruboskórnemu Kimir Zyłowi i mnie staje się bohaterstwem. Czasem Czagaj, chlipiąc i narzekając, potrafił osiągnąć coś, czego ani mnie, ani mojemu bratu, mimo granitowych min i zaciśniętych szczęk, nie udawało się dostąpić. Ale zazwyczaj nie udawało mu się ani specjalnie go to nie interesowało. Nie mógł pojąć najprostszej intrygi, nie mógł nauczyć się porządnie ani żadnej sztuki wojennej, ani strategii. Kochał natomiast muzykę, taniec i wesołe historyjki. Wydaje mi się, że rzeczywiście powinien znaleźć się w czymś w rodzaju Domu Cynobru i siedzieć tam na poduszkach z cintarem w ręku.

Tamtego wieczoru, przy kolacji, ja i Czagaj cieszyliśmy się z nowego zadania. Byliśmy przecież dziećmi, a dostaliśmy nie jedno kocię czy szczeniaczka. Już taki nabytek to dla dziecka skarb. Każdy z nas został właścicielem ponad setki puszystych stworzeń, wyglądających trochę jak wydry, a trochę jak małe pieski, które mogłyby zachwycić niejednego. Co więcej, każdy otrzymał własne, maleńkie królestwo.

Tylko Kimir Zył był kwaśny na twarzy i z wściekłością słuchał naszej paplaniny.

— Strata czasu! Przeklęta strata czasu! — warknął, krusząc chleb na stół. Nagle wymierzył palec prosto w Rzemienia. — Powinniśmy dostać po oddziale wojska! Powinniśmy zostać dowódcami!

— Nie krusz chleba, tohimonie — powiedział spokojnie Rzemień. Zawsze był spokojny. — Pomyśl o ludziach, którzy z radością zjedliby choć to, co właśnie marnujesz.

— I co z tego — burknął Kimir Zył. — Kiedyś będę cesarzem i będę mógł tarzać się w chlebie. Jestem synem cesarza, Nauczycielu. Na co mi szacunek dla chleba? Przecież nie będę ani go piekł, ani uprawiał zboża. Od tego są wieśniacy. Ja będę się zajmował tym, żeby w ogóle mogli je uprawiać. Powinieneś przygotowywać nas do walki o chwałę imperium. To jest nasze przeznaczenie. Ty zaś każesz nam marnować czas na opiekę nad zwierzętami. To potrafi byle pastuch. Mamy im grać na fujarkach?

— Wielkość cesarstwa to właśnie chleb, tohimonie. Kiedy go zabraknie, czym będzie cała chwała imperium? Sam musisz jeść tak samo jak pastuch. Jesteś tylko człowiekiem, tak jak on.

— Jestem innym człowiekiem. Jestem synem cesarza. Nikt nie sadza pastuchów na tronach. Więcej byłoby w tym sensu, gdybyś dał nam po setce piechoty.

Rzemień wytarł starannie miseczkę z sosu kawałkiem chleba i rozparł się na ławie, wyciągając swoją fajkę i róg z ziołami.

— Pamiętasz, jak uczyłem cię pływać, tohimonie? — zapytał. Kimir Zył skamieniał, a szczęki zacisnęły mu się z wściekłością. Bał się wody jak kocię. Ostatni nauczył się pływać, kiedy ja i Czagaj pluskaliśmy się już w jeziorze, baraszkując niczym foki. Nigdy nie zapomniał tego upokorzenia.

— Płakałeś, tohimonie, kiedy woda omywała ci brodę i miałeś zanurzyć twarz. Twoi bracia siadali do śniadania ledwo w przepaskach i już chcieli pędzić do stawu, a ty musiałeś iść na stronę, bo myśl o pływaniu przyprawiała cię o torsje.

— I co z tego! — warknął Kimir Zył, trzęsąc się ze złości, zwłaszcza że Czagaj zaczął chichotać. — Pokonałem swój strach! Sam powiedziałeś, że każdy człowiek musi znać własne ograniczenia i tylko głupcy niczego się nie boją!

— To prawda — przyznał Rzemień. — Przełamałeś się i byłem z ciebie dumny, bardziej niż z twoich braci, którym przyszło to bez trudu. Ale co byłoby, Młody Tygrysie, szlachetny książę, gdybym uczył cię pływać, tak jak to robią barbarzyńcy z ujścia Gorzkiej Wody, i po prostu wrzucił cię w morze? Utonąłbyś. Ich dzieci też toną czasami. Oni wierzą, że każdy rodzi się do morza, tak jak ty wierzysz, że każdy rodzi się, by być dowódcą. Jeżeli więc chcesz kiedyś rządzić ludźmi, którzy mają marzenia, dusze i bliskich, pokaż mi najpierw, że umiesz rządzić zwierzętami.