Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Urodziłem się w Roku Wody. To wam wiele nie powie, ale dość, że nie było to tak dawno. Pierwsze pięć lat spędziłem głównie w Domu Cynobru razem z moją matką, konkubinami, mamkami i nianiami. Byłem dzieckiem. Obsypywano mnie pocałunkami, dawano łakocie, uczono mówić i chodzić. Niewiele z tego pamiętam. Jakieś cienie wyświetlane na parawanie, czyjś głos, który śpiewał mi monotonną, smutną i piękną kołysankę. Kobiece szepty i śmiechy. Dziecięce lata, płynące bez czasu jak w malignie. Złote, miękkie, ciepłe i lepkie jak miód.

Potem skończyłem pięć lat i poczułem, jak szorstkie, twarde, lecz ostrożne dłonie mężczyzn zabrały mnie z Domu Cynobru prosto z miękkich, pachnących ramion kobiet. Najpierw się z tego cieszyłem. Nie byłem już dzieckiem. Robakowatą, bezpłciową istotą, toczącą bezmyślne życie pozbawione znaczenia. Stałem się chłopcem. Czekało mnie dziesięć lat w Domu Stali, które miały wykuć ze mnie mężczyznę. Szybko zatęskniłem za ciepłem Domu Cynobru. Za jego wygodą i beztroską. Za pieszczotą i słodyczami, które teraz wydzielano mi tak skąpo.

Kiedyś Nauczyciel zobaczył, jak płaczę ukradkiem, schowany w jakimś zakamarku. Usiadł obok i siedział, milcząc i pykając z małej fajeczki, po czym powiedział coś takiego:

— Pierwsze pięć lat spędziłeś w ramionach kobiet i teraz za nimi tęsknisz. Nic dziwnego, każdy tęskni. Jednak powiem ci tylko, że kiedy przestaniesz być chłopcem, znowu w nie powrócisz. Wtedy jednak będziesz szukał obcych kobiet.

Oczywiście, że go nie zrozumiałem.

Zresztą wśród służby i nauczycieli naturalnie były też kobiety, ale nie o to chodziło. Dom Stali to nie był klasztor, ale miejsce nauki. Tam nas wykuwano i robiono z nas władców. Tam najważniejszy był Nauczyciel.

Kiedyś był strategiem. Być może był nim nadal. Kiedyś był dowódcą. Kiedyś był też skrytobójcą. Mój mentor. Wolno mu było wszystko.

Mógł nas karać. Nawet trzciną, ale robił to rzadko. Mógł nas uczyć i wychowywać. Mógł nas zawstydzać i głodzić, kiedy uznał, że trzeba. Nie musiał giąć się przed nami w ukłonie jak inni ani mówić z nami na klęczkach ze wzrokiem wbitym w ziemię.

Bałem się go.

Kimir Zył nie, ale on nie bał się nikogo i niczego. Bałem się nie tylko kar. Nie tego, że postawią przede mną tacę z kubkiem wody i miską suchej kaszy albo smagną trzciną. Nie tego, że będę od rana do nocy czyścił stajnię. Bałem się, że spojrzy na mnie takim specjalnym wzrokiem, który oparzy mi duszę. Wzrokiem, który będzie mnie bolał jeszcze długo i którego nie będę mógł zapomnieć.

Złościłem się na niego. Nienawidziłem nieustannych ćwiczeń, lodowatej wody i skąpego jedzenia. Zżymałem się na ciągłe niewygody, niewyspanie i dyscyplinę. Ale czułem, że jest sprawiedliwy.

Był surowy, bo musiał.

Niekoniecznie zwracał się do nas „szlachetny książę”. Używał raczej nieznanego tu słowa „tohimon”, oznaczającego po kireneńsku „wybrany spośród równych”.

Raz, tuż przed śmiercią, powiedział do mnie tak, jak w Kirenenie wasal zwracał się do władcy. „Romassu” — „Moje życie”.

„Odejdź, moje życie”, powiedział.

Nazywał się Hatir Sandżuk. Przynajmniej oficjalnie. W pokoleniu mojego ojca coraz bardziej otwarcie używano kireneńskich imion. Kireneni uczyli dzieci języka, pojawiali się w swoich klanowych strojach na ulicy. Wtedy nie miało to już znaczenia, bo zrobiło się modne. Za czasów mojego ojca można było pozwolić sobie nawet na to, żeby ci, którzy uważali się za Kirenenów, nosili publicznie klanowe noże. Podobnie było z innymi dawnymi nacjami, podbitymi przez cesarstwo. Chodzili po ulicach w swoich strojach, tak, jak je pamiętali. Dlatego doskonale wiedzieliśmy, że nasz Nauczyciel nazywa się Rzemień syn Siodlarza z klanu Żurawia.

Wszyscy byliśmy z klanu Żurawia.

To znaczy bylibyśmy, gdyby nadal istniał nasz kraj.

Gdyby nie rodzinna hańba z powodu zdrady, do której nas zmuszono, by kraj przetrwał. Gdybyśmy nie byli potomkami zdrajcy, który, żeby się ukarać, przybrał amitrajskie nazwisko Tahaldin Tendżaruk, co znaczy Odwrócony Żuraw. Tak samo, jak litery „odwrócony przyjaciel” to w kireneńskim piśmie znak „zdrajcy”.

Pogrążył swój ród, sprzedał własny kraj i pomógł go zniszczyć do reszty. Wszystko po to, żeby któryś jego potomek założył Tygrysią Czapkę. I zmienił oszalałą, dziką tyranię w nowy Kirenen. I nazwał się „zdradzieckim żurawiem”, żeby pamiętać.

Ale mówiłem o Nauczycielu.

Nigdy mi nic nie dał. To znaczy dał mi mnóstwo rzeczy, ale nigdy nic takiego, co nie służyłoby do nauki. Kiedyś dostałem żelazną kulę. Wypolerowaną, żelazną kulę. Wyglądała jak niewielka piłka.