Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

W jednym z grobowców znalazł szkielet siedzący jeszcze na podłodze, widocznie przetrwały zaschnięte ścięgna i resztki skóry. W innych były już tylko sterty kości, w dwóch spoczywały wyschnięte, podobne do mumii trupy. Kruki zebrały się przed tymi grobowcami i kłębiły się w środku, wydziobując resztki mięsa. Spłoszył je, ale nie bardzo się bały. Dwa wzbiły się w górę i przysiadły na dachu, pozostałe rozpierzchły się z gniewnym krakaniem. Nie zaczepiał ich przesadnie agresywnie. Z rozłożonymi skrzydłami mogły mieć z półtora metra, dziób każdego wyglądał jak ostrze kilofa i był dłuższy od dłoni.

Kolejny trup był jeszcze w całkiem niezłym stanie. Siedział dokładnie w tej samej pozycji co pozostałe pośrodku pomieszczenia, ze skrzyżowanymi nogami, z rękami opartymi o kolana i dłońmi skierowanymi ku górze. Z tyłu głowy zostały mu nawet długie, siwe włosy jak niedokładnie zdarty skalp.

Zajrzał do środka i wtedy trup nagle otworzył oczy. Przekrwione, pokryte bielmem i mętne jak mleko z krwią. Drakkainen odskoczył w tył, napinając łuk i czując, jak hiperadrenalina uderza w jego żyły.

Człowiek otworzył usta i wydał z siebie ochrypły wrzask przypominający krakanie, po czym znów znieruchomiał.

Drakkainen wypuścił powietrze, powoli odpuścił cięciwę i przez chwilę rozmasowywał ręce, czekając, aż paliwo przestanie krążyć w jego krwi.

— Aleś mnie, bracie, wystraszył — powiedział. — Coś ty za jeden? Chory jesteś? Potrzebujesz pomocy?

Nic.

— Chcesz jeść?

Nic.

Przeraźliwie chudy człowiek nie odezwał się ani nie zareagował, nawet kiedy Drakkainen chwycił go za ramię. Pod niemożliwie brudną i zetlałą szmatą wydawał się pusty jak woskowy odlew.

Puls miał słaby, ale wyczuwalny. Jedyną oznaką życia był rzadki, powolny oddech.

— Katatonik — zawyrokował Drakkainen. — Cmentarz katatoników. Co za kraj.

Zmierzchało.

— Albo wracamy na szlak i będziemy nocowali koło mostu, albo zostajemy tutaj — powiedział do konia. — Wynika mi, że to jest skrót. Przynajmniej tak się wydaje z tego wzgórza. Rzeka jest tam i robi łuk, a my chcemy dostać się do ujścia, do portu. A ten niech sobie siedzi. W końcu nikomu nie przeszkadza, a ja nie jestem wędrownym psychiatrą.

Jadran parsknął i wydał z siebie przeciągły pomruk.

— Zatem postanowione.

Niektóre budowle były zupełnie puste. Drakkainen zamiótł kamienną płytę podłogi wiechciem gałęzi, po czym przyniósł sobie stertę suchych gałęzi.

— Rozsądniej będzie jednak spać na dworze — powiedział, rąbiąc kije maczetą i układając ognisko. — Zupełnie nie wiem, dlaczego. Nie, nie boję się duchów. I powiem ci w sekrecie dlaczego. Mianowicie, duchów nie ma.

A jednak nie miał ochoty spać wewnątrz dziwnej, spiczastej budowli. Siedział, patrząc w ogień, i słuchał od czasu do czasu chóralnego krakania kruków z drugiego końca wioski.

W końcu zasnął, owinięty derką, patrząc w żar ogniska.

Tuż obok stał jego wierzchowiec, ogryzając mięsiste liście z krzaka i, strzygąc uszami, wpatrywał się w mrok. Przed snem Drakkainen oparł się czołem o koński łeb.

— Złe miejsce — myślał Jadran. — Miejsce śmierci. Vuko śpi. Jadran pilnuje. Złe miejsce. Jadran będzie kopać i gryźć. Ktoś przyjdzie, Jadran zabije. Vuko śpi.