Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Druga linia koczowników dotarła do barykady i wsparła atakujących. Większość zaostrzonych pali została już wyrwana lub przewrócona, po chwili około trzydziestu drabin stuknęło o burty wozów. I jakby to był sygnał – milcząca do tej pory barykada ożyła. Stojący w rezerwie piechurzy posłali nad nią salwę oszczepów, potem drugą i trzecią. Z takiej odległości ciężkie pociski przebijały skórzane zbroje Se-kohlandczyków na wylot. Tłum atakujących zakłębił się, zagotował, ryknął niemal jednym głosem. Żołnierze, którzy obsadzali wozy, wychylili się zza burt i rzucili swoje oszczepy prosto w twarze atakujących. Niemal wszyscy wspinający się na drabiny napastnicy zostali zmieceni w dół. Łucznicy, wspierający atak, nawet nie zdążyli wymierzyć we wroga.

W tej samej chwili szczęknęły zapadki onagera i płonący pocisk, powoli, leniwie płynąc w powietrzu, zatoczył płaski łuk i niemal zahaczając o szczyt barykady, rozprysnął się kilkanaście kroków przed nią. Ogień pochłonął zarówno żywych, jak i martwych.

Tego było za wiele – atak się załamał. Se-kohlandczycy odskoczyli od powiązanych wozów i ścigani bełtami rzucili się do ucieczki. Zaraz po nich wycofała się ostrzeliwująca skalne ramiona konnica. Mieli chwilę spokoju.

– Niezły strzał... – Kawer Monel wstał, niedbałym ruchem otrzepał spodnie. – Napięli machinę na trzecią część siły. Dobra sztuczka, ale jak mówiłem, desperacka. Na trzy strzały jeden jak nic trafi w barykadę, bo nie da się dobrze wycelować. Sporo ryzykowali ci cholerni artylerzyści. Powiedz pułkownikowi, że rannych może wysyłać na górę poza kolejnością.

—— • ——

Minęli Rozstaje truchtem, budząc zaciekawienie kilku przejeżdżających wozem chłopów. Kenneth wymownym gestem wskazał na swój płaszcz, odbierając im chęć do zadawania pytań. Zbliżał się wieczór. Do Belenden mieli stąd niespełna godzinę marszu i porucznik uznał, że dobrze będzie wejść do miasta po zmierzchu, żeby zbyt wiele ciekawskich oczu nie przypatrywało się ich więźniowi.

– Maaarsz!

Zwolnili. Oddział momentalnie skupił się wokół Velergorfa.

– I co było dalej? Słyszałem od ojca, że żaden z Siedemnastego nie wszedł na szczyt... – Wilk pozwolił sobie na nieregulaminowe pominięcie stopnia.

– Bo żaden nie wszedł. – Velergorf popatrzył gdzieś przed siebie, twarz mu spochmurniała. – Mieli wtedy już około pięćdziesięciu rannych, głównie od strzał i dzirytów, ale wszyscy zaklinali się, że mogą jeszcze walczyć. Coś w nich wtedy wstąpiło, mówię wam, bo patrzyłem im w oczy i widziałem tam tylko spokój. Nie strach, nie rozpacz i nie cholerną, głupią i butną odwagę, lecz spokój i wolę. Wiedzieli, że zginą, i wiedzieli, że swoją śmiercią kupują czas innym, więc akceptowali ją bez sprzeciwu. Widziałem, jak ci, którzy nie stali na barykadzie, śmieją się i żartują, jak łapią oddech, piją, jedzą, sprawdzają broń i pancerze. I wiedziałem, że następny atak też się o nich rozbije, bo ci, którzy nacierali, chociaż byli świetnymi wojownikami, nie mieli w sobie nawet krzty takiej determinacji. Koczownicy szli po łupy i jeńców, ale żeby cieszyć się jednym i drugim, musieli przeżyć bitwę. Wtedy zrozumiałem, co to znaczy być mieszkańcem Imperium i jak tym południowcom udało się je zbudować. Od tamtej chwili nie rozbiłem nikomu głowy, gdy nazwał mnie Meekhańczykiem. Co najwyżej rozkwasiłem nos.

Uśmiechnął się kpiąco i zaraz spoważniał.

– To był pierwszy poważny atak, a po nim ruszyły następne. I miałem rację, rozbijały się jeden po drugim. Nigdy nie widziałem i pewnie nigdy nie zobaczę czegoś takiego, ci przeklęci piechociarze stali jak skała i cięli, rąbali, kłuli bez wytchnienia. Barykadę zbudowali wyjątkowo solidnie, obsypali wozy ze wszystkich stron ziemią, podparli drągami. Gdy skończyły im się oszczepy, rzucali kamieniami. Gdy jeden desperacki atak przedarł się wreszcie przez barykadę, przeszli do kontrataku, odbili ją i obsadzili na nowo. Pół dnia walczyli jak stado demonów, a my mogliśmy tylko stać i patrzeć, bo Darwen-lav-Glasdern, ten ich cholerny pułkownik, nie chciał się zgodzić, żebyśmy zeszli na dół, mimo że bełty skończyły nam się już dawno i też mogliśmy tylko rzucać z góry kamieniami.

Kenneth uśmiechnął się.

– Czarny Kapitan nie był zadowolony, co?

– Wystarczy, że powiem, że przez większość czasu szczerzył zęby. Był gotów posłać do walki wszystkich ludzi, jakich miał, bo szeregi Siedemnastego topniały w oczach. W połowie dnia z ciężkiej piechoty na nogach stało jeszcze tylko około dwustu żołnierzy. Kuszników nieco powyżej setki, ale to nie miało znaczenia, bo bełty też im się kończyły. Nawet artylerzyści stracili kilkunastu ludzi. Teren na dwieście kroków za barykadą był tak naszpikowany strzałami, że człowiek brodził w nich jak w zbożu. A my w czterech kompaniach mieliśmy ledwo kilku łuczników, z których i tak nie było już pożytku, bo od ciągłego napinania łuków krwawiły im palce.