Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Na szlaku trwała wspinaczka. – Varhenn uśmiechnął się samymi ustami. – No niezupełnie. Na szlak, na tę wąską, wrzynającą się zakosami w górę drogę pchało się kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Chłopi, kupcy, rzemieślnicy, szlachta. Chyba po raz pierwszy w życiu wszyscy byli równi w prawach i obowiązkach. Mieli jedno prawo – iść w górę, i jeden obowiązek – iść w górę. Zbocza wzdłuż drogi obrodziły tobołami i pakunkami, które okazały się zbyt ciężkie, aby je wnosić. Ludzie klęli, płakali, mamrotali pod nosem, ale wspinali się jeden za drugim. A ścisk i tłok... Do tej pory opowiadają sobie legendę o jakimś kupcu, który umarł po drodze, ale ścisk był tak wielki, że nie upadł, tylko został przez tę ludzką rzekę wyniesiony na samą górę i dopiero tam się przewrócił. Po usunięciu wozów tempo było dwa razy szybsze, ale i tak co najmniej połowa uchodźców tłoczyła się wciąż u podnóża Łysicy. Nawet nie próbowałem przekazać rozkazów kapitana. Sam cesarz nie zmusiłby tego tłumu do szybszej wspinaczki...

Dziesiętnik poprawił pas z toporem, oczy mu pociemniały, a na pokrytym niebieskoczarnym tatuażem czole pojawiły się zmarszczki.

– I wtedy, gdy byłem pod górą, zaczął się kolejny atak. Ten, który miał być poważny...

—— • ——

Ramiona onagerów huknęły o poprzeczne belki i cztery płonące dzbany śmignęły nad barykadą. Zaraz po nich brzęknęły skorpiony. Machiny podskoczyły na swoich stanowiskach i momentalnie obleźli je artylerzyści. Zaskrzypiały naciągane liny. Na pierwszy rzut oka widać było, że ich załogi w niczym nie ustępują sprawnością piechocie, żaden gest, żaden ruch nie był bezcelowy, wszyscy znajdowali się na swoich miejscach i działali jak jeden mechanizm.

Przynajmniej tak to wyglądało dla młodego gońca z Górskiej Straży.

Zanim przebiegł jedną trzecią drogi z powrotem, machiny oddały następną salwę. Gdy odnalazł dowódcę Siedemnastego, trzecią. Wszystko z dokładnością do jednego uderzenia serca. Pułkownik rzucił mu kilka zdań i wysłał na górę. Rola gońca okazywała się piekielnie męcząca.

Złapał za linę i zaczął wspinaczkę, zastanawiając się, ile jeszcze razy będzie dziś tą drogą wchodził i schodził.

Na górze powitał go grad strzał. Koczownicy zorientowali się, że na skałach wokół wejścia usadowili się jacyś strzelcy. Jeśli ktoś miał nadzieję, że sto stóp wysokości zabezpieczy żołnierzy przed pociskami, to kompozytowe, refleksyjne łuki konnych rozwiały jego nadzieję. Strzały leciały w niebo tak wysoko, że niemal ginęły z oczu. Przez chwilę zawisały nieruchomo, po czym obracały się powoli i mknęły ku ziemi, nabierając prędkości. Dziesiątki strzał z dziesiątków łuków w każdej sekundzie. Strażnicy szukali ochrony pod rachitycznymi drzewami, między skałami, wpełzali w każdą szczelinę. Ci, którzy mieli tarcze, mogli uważać się za szczęściarzy.

Lecz Górska Straż walczyła i tak. Kusze napinano regularnie, co chwilę kilku, kilkunastu żołnierzy wychylało się zza osłon i strzelało. Kwik i rżenie koni świadczyły, że całkiem celnie.

Kapitan leżał na samej krawędzi skalnej ściany i obserwował bitwę. Całkowicie ignorował padające wokół strzały. Varhenn zdał mu krótki raport.

– Tak myślałem. Co dokładnie powiedział ten piechociarz?

– Przekaż swojemu dowódcy, że wiem, niech mnie nie uczy. I powiedz, że jak przełamią drugą barykadę, ma się wycofać, to rozkaz.

– Jak przełamią, co? Nie – jeśli przełamią. I zaczyna wydawać mi rozkazy... Rzeczywiście, wstąpił już na drogę do Domu Snu. Pewnie stąd taka odwaga. Patrz.

Goniec położył się obok, choć wszystko w nim krzyczało, że leżąc, zwiększa ryzyko zarobienia strzały. Zapomniał o tym, gdy tylko spojrzał na dół.

Jazda zgrupowała się na skrzydłach, ostrzeliwując głównie Straż na skalnych ramionach. Tymczasem w centrum trwały przygotowania. Koczownicy całkowicie ignorowali pociski z machin, ot, od czasu do czasu jakiś dzban eksplodował chmurą ognia lub salwa ze skorpionów przeczesała szeregi. Stali w miejscu twardo, jak najlepsze oddziały Imperium.

– Dobrzy są. – Kapitan skinął głową z niechętnym uznaniem. – Kilka machin ich nie wystraszy.

Nagle centrum zakotłowało się i na czele se-kohlandzkiej armii pojawiły się setki pieszych, dźwigających przed sobą wiązki faszyny. Ruszyli biegiem naprzód.

– Będą atakować pieszo. I już ustalili graniczny zasięg.

– Czego?

– „Czego, panie kapitanie”, strażniku. Nie zapominaj o formalnościach. Zasięgu skorpionów. One wszystkie strzelają dość płasko, na dodatek nad dwiema barykadami. To znaczy, że pociski nie mogą spaść bliżej niż trzysta, czterysta jardów przed nimi. Onagery mają minimalny zasięg sto pięćdziesiąt jardów, chyba że zaryzykują trafienie własnych żołnierzy. Gdy te dzikusy zbliżą się na taką odległość, pozostaną nam tylko kusze.