Desiderium Intimum

miesiące... nic.

"Niech to przestanie tak boleć..." - pomyślał, a obraz przed jego oczami zaczął się rozmazywać. - "Niech to zniknie! Nie chcę tego czuć. Nie chcę!"

Snape nadal coś mówił, ale nie było już serca, w które słowa mogłyby się wbić i

trafiały jedynie w pustkę.

Harry poczuł, że po jego policzkach spływa coś gorącego i wilgotnego.

- ...i kiedy wreszcie to sobie zapamięt... - Mistrz Eliksirów urwał tak nagle, jakby

połknął język. Harry pomimo mgły przed oczami zobaczył, że oczy Severusa

rozszerzyły się nienaturalnie, a na twarzy pojawił się... strach. Cały gniew zdawał się

nagle i niespodziewanie z niego wyparować.

Harry nie potrafił nad sobą zapanować. Wiedział, że cierpienie, które odczuwa, jest

doskonale widoczne na jego twarzy, ale nie był w stanie tego ukryć. Na jego gardle

zacisnęła się pętla. Pod powiekami płonął mu ogień. Kolejne łzy potoczyły się wolno

po jego policzkach.

Snape stał jak osłupiały. Jego twarz gwałtownie pobladła, a na ściągniętym obliczu

pojawiło się coś na kształt desperacji.

"Muszę się opanować" - pomyślał Harry, zasłaniając dłonią oczy, chociaż wątpił, by to kogokolwiek zmyliło.

Byle tylko odszedł ten ból... byle zniknął...

Ale jak miał się, do cholery, opanować, skoro jego świat właśnie roztrzaskał się na

kawałki?

Tyle czasu minęło, tyle pokonał przeszkód, tyle musiał znieść tylko po to, żeby

usłyszeć to samo, co usłyszał wiele miesięcy temu... Tak jakby nic od tamtej pory się

nie zmieniło. Tak jakby cały ten wysiłek... nic nie znaczył.

Nic. Nic. Nic!

Ręka, którą przysłaniał oczy, drżała niekontrolowanie. Z całej siły zagryzał wargę,

tłumiąc w sobie szloch, który próbował przedostać się przez jego zwężone, piekące

gardło. Nawet nie zauważył, że ją przegryzł. Zrozumiał to dopiero, kiedy poczuł w

ustach cierpki smak krwi.

A jednak... mylił się wcześniej. To nie były wyrzuty sumienia. Snape nie był zdolny do

odczuwania czegoś takiego... Od samego początku to zawsze była jedynie...

pogarda.

Zadrżał gwałtownie, wydając z siebie gardłowy odgłos i w ostatniej chwili przełykając

szloch, który szarpnął całym jego ciałem.

- Harry? Wszystko w porządku? - Cichy, łagodny szept Hermiony gdzieś obok niego

przełamał panującą w pomieszczeniu, napiętą ciszę. Harry pokiwał nieznacznie

głową, nie odrywając dłoni od oczu.

Musi oddychać głęboko i spokojnie. Opanować się. Zmusić się do tego. Nie może

tak... musi...

Powoli opuścił rękę, ścierając łzy z twarzy. Jego zamglony wzrok padł na stojącą

przed nim nieruchomo, ciemną sylwetkę.

I w tej właśnie chwili grobową ciszę przerwał dźwięk dzwonka, odbijającego się

echem w korytarzach zamku. Ale w klasie nadal panowało milczenie.

- Wynoście się. - Głos Snape'a wydawał się dziwnie zduszony. - Potter zostanie.

Harry zamknął oczy. Teraz było mu już wszystko jedno.

W sali rozbrzmiał szum, kiedy uczniowie zaczęli podnosić się z miejsc i zbierać swoje

rzeczy. Nikt się nie odzywał.

- Harry... zaczekamy na ciebie za drzwiami - powiedziała łagodnie Hermiona, patrząc

na przyjaciela ze współczuciem wymieszanym z głębokim zaniepokojeniem.

Pokiwał głową, automatycznie schylając się po torbę i pakując do niej swoje rzeczy,

chociaż sam nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co robi. Uczniowie powoli

opuszczali klasę.

Harry odłożył torbę i spojrzał pustym wzrokiem w ścianę. Snape przez cały czas stał

przed jego ławką, tak jakby jego nogi wrosły w ziemię i nie był w stanie się poruszyć.

W chwili, kiedy drzwi zamknęły się za ostatnim uczniem, Harry poczuł powiew magii.

Rozpoznał zaklęcie wyciszające. W pomieszczeniu zapanowała głucha cisza.

- Sprowokowałeś mnie, Potter. - Dziwnie napięty głos Severusa przerwał wiszące w

powietrzu milczenie. - Nigdy nie wiesz, gdzie leży granica, której nie powinieneś

przekraczać. Zawsze byłeś... - Severus urwał nagle, jakby powstrzymał się w

ostatniej chwili. - Nie miałem tego na myśli - dodał po chwili milczenia, kiedy Harry w

żaden sposób nie zareagował na jego słowa. - Nie chciałem tego powiedzieć.

Zdenerwowałeś mnie. Gdybyś nie zaczął... - ponownie urwał. - Nie możesz brać do

siebie wszystkiego, co powiem. Przecież mnie znasz. - W jego głosie zaczęła

pobrzmiewać desperacja. Kiedy Harry nadal nic nie mówił, odezwał się niepewnie: -

Potter?

- Zawsze byłem dla ciebie nikim - powiedział cicho Harry, tak jakby Snape w ogóle

się nie odezwał. Tak jakby drzwi dopiero przed chwilą się zamknęły. I jakby mówił

tylko do siebie albo do ściany, na którą spoglądał. - Nigdy nic dla ciebie nie

znaczyłem. Byłem głupi, myśląc że kiedykolwiek uda mi się sprawić, że kiedyś będę

dla ciebie kimś więcej niż... - zawahał się tylko przez ułamek sekundy - ...niż nic

nieznaczącym zerem.