Desiderium Intimum

Ron poczerwieniał i natychmiast się wyprostował, a od stołu Ślizgonów dobiegł

rozbawiony chichot Pansy Parkinson. Tnące spojrzenie mężczyzny przeniosło się na

dziewczynę.

- Pani również to dotyczy, panno Parkinson. Slytherin traci dziesięć punktów.

Wyrazy twarzy Gryfonów można było opisać jedynie jako wyrażające całkowite

osłupienie. Zresztą Ślizgoni wyglądali na jeszcze bardziej wstrząśniętych.

Szczególnie Pansy, która zacisnęła usta i wpatrywała się w Snape'a z takim

niedowierzaniem, jakby właśnie oświadczył jej, że Mikołaj nie istnieje.

Siedzący po obu stronach Harry'ego Ron i Hermiona wymienili zdumione spojrzenia.

"Co w niego wstąpiło?" - pomyślał Harry, całkowicie zaskoczony zachowaniem

Snape'a. Severus wydawał się być wściekły na cały świat. Dlaczego? To przecież

Harry powinien być wściekły. Nic się tu nie zgadzało.

- Czy jest jeszcze ktoś, kto nie zrozumiał polecenia? - zapytał mężczyzna,

przesuwając wzrokiem po oszołomionych twarzach uczniów. Harry nie wiedział, jak

Snape to zrobił, ale w jakiś niezwykły sposób... ciemne spojrzenie ominęło go. Na

pewno dotarło do siedzącej obok Hermiony, ale później natychmiast przeniosło się

na Rona, tak jakby Harry był tylko powietrzem. - Doskonale - warknął nauczyciel,

wyciągając różdżkę i machając nią w stronę tablicy. - Eliksir odmładzający.

Ingrediencje i sposób przyrządzania macie na tablicy. Sprawdzę wasze wyniki pod

koniec zajęć. A teraz zabierajcie się do roboty. Jeżeli poziom waszych eliksirów

będzie tak samo żałosny, jak podczas ostatniej lekcji, znajdę sposób, aby

wyegzekwować waszą poprawę. I to nie będzie przyjemne. - Po tych słowach opadł

na krzesło i przysunął do siebie gruby plik pergaminów.

Uczniowie przez jakiś czas po prostu spoglądali na siebie w ciszy, zanim z wahaniem

zaczęli wstawać i udawać się po składniki eliksiru. Nikt nie rozmawiał. Jeżeli chciał o

coś zapytać, to wolał pokazać to na migi niż narazić się na utratę punktów.

Harry siekał korzenie imbiru z taką złością, że zrobił z nich niemal miazgę.

Denerwowało go zachowanie Severusa. Denerwowało go, ponieważ kompletnie nie

wiedział, co o nim myśleć. Dlaczego, do diabła, przez cały dzień nic mu nie

odpowiedział przez kamień? No, ale w końcu Harry kazał mu się "odwalić". I

wyglądało na to, że chyba po raz pierwszy Snape naprawdę się "odwalił". Czy to dlatego był taki wściekły?

Nóż wypadł z dłoni Harry'ego i z brzękiem wylądował na podłodze. W panującej w

klasie ciszy ten dźwięk wydał się tak głośny, że wszyscy rozejrzeli się,

zdezorientowani, w poszukiwaniu jego źródła.

- Cholera! - zaklął pod nosem Harry, schylając się i podnosząc nóż z podłogi.

Słyszał, jak stojąca obok Hermiona wciąga gwałtownie powietrze, ale miał to gdzieś.

"Niech tylko spróbuje mi coś powiedzieć..." - pomyślał, podwijając rękawy, tak jakby szykował się do pojedynku i powracając do siekania korzenia. Ale Mistrz Eliksirów

nie odezwał się. Harry widział kątem oka, jak Snape opuszcza głowę i ponownie

spogląda na leżące przed sobą pergaminy.

- Może mu już przeszło - szepnął cicho Ron, pochylając się do Harry'ego.

- Gryffindor traci dziesięć punktów, Weasley - odezwał się Snape, nawet nie

podnosząc głowy.

Uszy Rona zrobiły się czerwone, a Hermiona zmarszczyła brwi. Harry jeszcze

mocniej ścisnął trzymany w ręku nóż.

"Co on sobie wyobraża?" - pomyślał ze złością. - "Dlaczego nie zwrócił mi uwagi?"

Harry nie potrafił tego rozgryźć. Kusiło go, by przekonać się, co mógłby zrobić i jak

daleko się posunąć, zanim Snape okazałby, że w ogóle dostrzega jego obecność.

Ale nie miał zamiaru tego sprawdzać. Wolał nie ryzykować. Nie na lekcji.

Nie chciał się do tego przed sobą przyznać, ale czuł... rozczarowanie. Głęboko w

najdalszym zakamarku serca wyobrażał sobie ten dzień zupełnie inaczej. Myślał, że

Snape będzie... miał wyrzuty sumienia albo coś takiego. Że w jakikolwiek sposób,

choćby najmniej widoczny... okaże skruchę za to, co zrobił. A może nawet... chociaż

spróbuje go przeprosić.

Ale nie. On postanowił zachowywać się jak skończony dupek! Jakby kompletnie mu

nie zależało.

Harry dopiero po kilku chwilach zorientował się, że wpatruje się w swój kociołek

nieobecnym wzrokiem i że już dawno powinien dodać do wywaru posiekany imbir.

Jednak zanim zdążył nadrobić zaległości, usłyszał, jak krzesło Snape'a odsuwa się, a

nauczyciel wstaje i rusza na obchód pomiędzy ławkami. Wszyscy uczniowie

natychmiast pochylili się nad swoimi kociołkami tak nisko, jakby to, co właśnie robili,

pochłaniało ich bez reszty.

Harry kątem oka widział, że Snape uważnie zagląda do każdego mijanego kociołka i

spiął się cały, kiedy pomyślał, że zaraz dotrze również do niego.