Desiderium Intimum

kiedy Krzywołap wskoczył jej na plecy i zaczął się po nich wspinać. Różdżka

rozbłysła i Harry poczuł jak coś przebija mu skórę na policzkach. Krzyknął

zaskoczony, kiedy z jego twarzy zaczęło wyrastać coś długiego, cienkiego i

giętkiego.

- Ojej! - Hermiona zasłoniła usta dłonią, a Ron skulił się i próbował złapać oddech

w ataku histerycznego śmiechu.

- Przepraszam, Harry - pisnęła, kiedy chłopak przepchnął się przez ryczących z

uciechy Gryfonów, dotarł do lustra i zobaczył na swoich policzkach długie, kocie

wąsy. Harry zamknął oczy i powtarzał jak mantrę: "Nie denerwuj się, nie denerwuj...

Wdech, wydech. To są twoi przyjaciele. Chcą ci tylko pomóc."

- Myślę Harry, że teraz naprawdę powinieneś pójść do skrzydła szpitalnego -

powiedziała zawstydzona Hermiona.

Harry tylko westchnął.

* * *

Pani Pomfey załamała ręce, kiedy go zobaczyła i oświadczyła, że potrafi go w

miarę szybko wyleczyć, ale będzie to bolesny proces.

Więc kiedy Harry dowlókł się w końcu na sam koniec lekcji wróżbiarstwa, okazało

się, że podczas gdy on cierpiał niewyobrażalne męki, jego koledzy zażywali relaksu i

odpoczynku. Centaur Firenzo zrobił im dzisiaj jedną ze swych relaksacyjnych lekcji,

podczas której wylegali się w ciepłym słoneczku wśród traw i mogli wykorzystać ten

czas na drzemkę.

Harry tylko zacisnął pieści, ale wmawiał sobie, że ten koszmar musi się kiedyś

skończyć.

Mylił się.

Na transmutacji, po raz pierwszy w życiu, Harry okazał się gorszy od Rona.

Zamiast transmutować swojego żółwia w balona, zamienił go w nadmuchanego

latającego żółwia z bardzo ogłupiałą mina. Na dodatek, kiedy chciał odwrócić czar,

żółw pękł i zaczął latać po klasie demolując wszystko co stanęło mu na drodze,

dopóki profesor McGonagall nie przywróciła porządku i nie ukarała Harry'ego,

odbierając mu dziesięć punktów.

Po tej lekcji, kiedy Ron i Hermiona starali się go pocieszyć, ale na darmo. Harry

zaczynał myśleć, że ciąży nad nim jakaś klątwa. Na dodatek, był potwornie głodny,

ponieważ kiedy przebywał w skrzydle szpitalnym ominęło go śniadanie. Powitał więc

nadejście pory obiadowej z prawdziwą ulgą. Nie dane mu jednak było cieszyć się nią

długo, gdyż zaraz po lunchu czekały go dwie godziny eliksirów ze Snape'em, a to był

wystarczający powód, by odebrać apetyt nawet najbardziej wygłodniałemu

Gryfonowi.

Na szczęście miały to być już ostatnie lekcje.

Mając w pamięci wszystko co mu się dzisiaj przytrafiło, Harry stwierdził, że nie da

Snape'owi okazji zmieszać się z błotem. Postanowił podczas obiadu powtórzyć

materiał, na wypadek, gdyby nauczyciel zaskoczył ich niezapowiedzianym

sprawdzianem albo solidnym odpytywaniem. Kiedy jednak zajrzał do swojej torby,

zzieleniał z przerażenia.

Zapomniał książek do eliksirów!

Zerwał się z miejsca i ruszył w stronę wyjścia.

- Harry co...? - Hermiona krzyknęła za nim zdumiona.

- Później! - odkrzyknął przez ramię i ruszył biegiem do dormitorium.

Kiedy zmęczony i spocony dobiegł do przejścia wiodącego do pokoju wspólnego

Gyfonów, zastał Grubą Damę śpiącą spokojnie w swych ramach. Wtedy właśnie

przypomniał sobie, że dzisiaj jest dzień zmiany hasła i że zapomniał zapytać o nie

Rona i Hermiony.

Niech to szlag!

Z głośnym jękiem odwrócił się i ruszył z powrotem w stronę Wielkiej Sali.

Kiedy wpadł zdyszany przez drzwi, jako pierwszy dotarł do niego szyderczy głos

Draco Malfoya siedzącego przy stole Ślizgonów.

- Co jest Potter? Szukasz swojego mózgu, czy bawisz się w berka z Filchem?

Ślizgoni ryknęli śmiechem.

Harry'emu stanął przed oczami obraz samego siebie mordującego Malfoya gołymi

rękami. Ale teraz nie miał na to czasu. Podbiegł do Rona i Hermiony i wysapał:

- Hasło...po...ój... wspó...ny...

- Hasło? Chcesz znać hasło do pokoju wspólnego? Złoty Znicz - odparła

Hermiona. - Ale Harry, co się...?

- Nie teraz! - rzucił i puścił się biegiem z powrotem. Prawie umarł wdrapując się

ponownie po schodach na wieżę. Kiedy dotarł na górę wydyszał hasło Grubej Damie

i odczekawszy chwilę, kiedy już przestanie narzekać, że wyrwał ją z drzemki, wbiegł

do dormitorium. Odszukał książki i wiedząc, że przegapił cały lunch i niedługo

zacznie się lekcja, przeklinając i złorzecząc wypadł z pokoju wspólnego i zaczął

zbiegać po schodach do lochów.

Nie dotarł jednak nawet do kolejnego piętra, gdyż schody ruszyły w inną stronę i

zatrzymały się przy części zamku, z której nie było żadnej innej drogi powrotnej.

Harry przerażony, że spóźni się na eliksiry zaczął biegać po korytarzach starając się

znaleźć jakiekolwiek wyjście. W końcu trafił na jakieś wąskie, kręte schodki, które

zaprowadziły go w zupełnie nie znaną mu część zamku.

W miarę jak błądził nie mogąc znaleźć wyjścia, narastał w nim strach i obawa