Маўчанне травы: Паэма лёсу

Дзе, з якіх канцоў пачаць нарэзы,— Першым Лосік, а за ім мужчыны — За рукой рука — у шапку лезуць, Цёмную адгадчыцу абшчыны. Мацаюць, гартаюць, як чытаюць... Сілівей, здаецца, нават слухаў: Што яна з той шапкі абяцае — Нумаркоў-паперак пацяруха? Лосік падганяў, бо ён пры ўладзе: Старастам прызначан у абшчыне. I здаецца, што зусім не вадзіць Быць яму пры гэтым самым чыне: — Што ты там, як жонку, выбіраеш, Мацаеш з усіх бакоў ды круціш? — Жонка — яна добра і старая, Калі сам пры ёй яшчэ не труцень,— Адмахнуўся Сілівей і ў шапку Зазірнуў.— А вось зямлі папросім... — Не перашкаджай! І на паслабку Не разлічвай,— зазлаваўся Лосік. Пацягнуў Якім, за ім — і Ёха І Васіль да шапкі падаліся. Васілю аж свята сёння троху: Гнёт начальніцтва з душы зваліўся. Прычапілі Лосіку — хай правіць: Ён-такі на ўладу цягавіты. Ну а мы цішком пры гэтай справе Нумарок бяром — і з немцам квіты. Як гару звярнуў, калі не болей: Без чыноў ды на сваім пяколку! Толькі чорт ix знае з гэтым полем — Ці не будзе, як тады з «суполкай». Праўда, той хамут сабе ж і ўздзелі Самі на сваю дурную шыю. Ну а тут? Як увапруць надзелы, Дык, лічы, да хамута прышыюць. Так навекі з ім і пабратуеш, Пазрастуцца і гужы і жылы. І не ступіш кроку ўхаластую: З ім табе ў аглоблі і ў магілу. Чалавек-хамут... Ды ўжо такая Доля мужыку наканавана: Плугам у зямлі яе шукаеш, У траве касой яе гукаеш, А яна глыбока закапана, А яна далёка захавана...