Маўчанне травы: Паэма лёсу

Выйшаў спец гаспадаркі сельскае На трыбуну ў былым РДК: Крок сталёвы з лёгкай падсечкаю I гумоўкай гуляе рука. Пуза гладка раменіцца — з браўнінгам Ці яшчэ з якой трасцай на ім. Хоць і тоўсты, ды з выпраўкай браваю Аграном — палёў херувім, Апякун ураджаяў з пагонамі, Хлебаробаў новы патрон,— Узляцеў бы, святы, над загонамі, Толькі крыльцаў не мае барон. А таму дручком і размахвае: — Мы парадак сюды нясём. Рассыпаецца зернем макавым: — Вам дае Германія ўсё. Мы сабралі асоб давераных, Каб сказаць, што работаць пара, Каб яшчэ раз давесці да ведама Волю нашага правадыра. Больш не будзе над вамі начальнікаў: Сам сабе — прафсаюз і актыў, Хоць душа з абавязкам спрачаецца: Размагніціў людзей калектыў. Гонар кожнага — ў спрэчцы выстаяць. Ды і грэх цягнуцца ў хвасце, Бо зямля ў вас цяпер асабістая I ўраджаі — колькі ўзрасце. Безадказнасць забудзем калгасную, На стыхійных руінах яе Гаспадаркі ўзрасцім першакласныя, Не забудзьце заўважыць — свае! Хай паслужыць узорам для Остланда Ў сэнсе новых парадкаў раён, Скажам так: паказальна-доследны I спакойны — як быў здавён. Што такое германізацыя? Гэта цвёрды парадак і лад, Як у музыцы гарманізацыя — Гамарнічнага строю парад. Вы мяне хоць крыху разумееце? Я з народам люблю гаварыць. Ёсць у вас тут,— зыркнулі шкельцы,— Майстар смажыць, гросмайстар варыць. Мы шануем такіх і рухаем — І па службе, і так. Не ўтаю: Я, напрыклад, вось гэтаму кухару Іншы раз і руку падаю. Што яшчэ ёсць германізацыя? Вось другі вам канец вузла: Гэта — поўная стэрылізацыя, Ачышчэнне грамадства ад зла. Дык давайце ж той вузел развязваць. Хоць хваліцца як быццам не час, Ды няхай сёння будзе сказана: Тое-сёе зроблена ў нас. Апрацована група ворагаў: Сто яўрэяў, адзін цыган, Ну і рэштка — душэўнахворыя,— Як і быў даведзены план. I яшчэ: сёння змова адкрыта I ўдалося ліквідаваць Злога ворага, што бандытам Зброю тайна перадаваў. Перавозіў патроны поначы I хаваў пад карэннямі дрэў. Пэўна, не без ягонае помачы Хлеб таксама на складзе згарэў. З ім пакончана,— і аграномам Захарова названа імя. Нібы ўдарыла ў цемя громам Васілю — аж холад праняў... — Быў жа ён не адзін падвознікам — Кары строгай ніхто не міне! — І Васіль за немцавым позіркам Цікаваў: «Можа, ён пра мяне? Можа, лёс і мой, як на воласе? Заязджаў жа Захар начаваць, Прысылаў наказаць, што з воласці Едуць збожжа ў сяло забіраць...» Ну а Гольбах тым часам «давераных» Алавяным паглядам абвёў: «Дзікуны, забітыя, шэрыя...» Напаткаў і твар Васілёў — I падумаў: «Нічога арыйскага Ні на пфенінг няма, ні на грош. Даўганосы, смуглявы, з рысамі Паўмангола, а то і горш...» Скончыў Гольбах сухім папярэджаннем: — Кожны вораг у нас на віду. Зноў акінуў вачыма паседжанне І дадаў, узвышаючы дух: — Каб ніколі ваш край заарканены Пры Саветах ад слёз не слеп — Хлеб патрэбен вялікай Германії, У імя перамогі — хлеб!