Маўчанне травы: Паэма лёсу

Зноўку чэрвень, пара красавання, Буйства колераў, сонца і траў. Зноўку чэрвень, пара крыжавання Над Узбор'ем: чаканне і страх. У трохкутніку трох гарнізонаў Сорак хат — астравок на юры: Стратэгічна-харчовая зона Ў трохгаловага змея ўнутры. То з раёна, то з воласці гэтай, То яшчэ наляцяць і з той,— І ніхто — ці зімою, ці летам — Не вяртаўся з фурманкай пустой. Дралі ўшчэнт, валаклі, вытрасалі, А найбольш налягалі на «шпэк»: Не зважалі — надворнік ці сальнік Кулю ў лоб — і з Узбор'я «авэк». Парадзела свіное царства: Ні смалення з дымком ля прысад, Ні кубёлкаў, ні матак вушастых З валтузнёй сысункоў-парасят. У адстаўцы былы галоўны Ходзіць войска свінога чын, Ходзіць Міша амаль беспрацоўны I амаль што галодны, лічы. Цяжка мрояцца Мішу начамі То бліны, то з косткаю суп,— Хоць жыццё і раней з калачамі Не было, ды не скардзіўся пуп. Перасельцам — ад вёскі да вёскі,— Дзе чужыя, а дзе радня: За паслугу ці ласкаю боскай Быў накормлены Міша штодня. Там нарэжа дроў, там наколе, Там бабульцы вады прынясе. А ва Ўзбор'і — пагнаў у поле I на год ля свіней асеў. Хоць сумненні былі спачатку: «Ну які з яго, людцы, пастух?.. Нанімай, а следам за статкам Шлі падпаска, а то і двух...» Ды адно грамаду суцяшала: «Не кароў жа яму аддаём. Хай таўчэцца сабе на галым, Каб не грызціся з ваўкаўём. А калі і падваліць шэры Згаладалы які з кустоў, Дык ля вёскі і дзеці звера Не адпусцяць з цэлым хвастом». Так за гэтым і парашылі. А каб Мішаў узвысіць чын, Самым шкодным пранырам на шыі Пачапілі з палак бічы. Не паджгаеш бягом з гэтай цацкай: Чым хутчэй — па каленях ямчэй Зацымбаліць. I ў шкоду знянацку Тут ужо не прымервай вачэй. Ходзіць Міша і пугай сырцовай Настаўляе свіней на лад, Квас пацягвае з флягі карцовай, Заглядаецца на дзяўчат. Тыя ў поле ідуць на працу Ці вяртаюцца — кожны раз Любяць з Мішам пазабаўляцца — Кавалерам на ўвесь калгас. То гуртом яго апануюць, То адну пачынаюць штурхаць, То пакоцяцца ўрассыпную, Калі Міша памкнецца абняць. — Ах, згубачка-загуба, Прысуха-сухата, Ах, Мішу дзеўкі любяць!..