Маўчанне травы: Паэма лёсу

Горкім горам дарога выбіта: Цаліком, па сумётах, сляды. I кусты над крывавымі глыбамі, Як з біблейскіх песень сады. Цішыня на галінках снежыцца: Вецер сіверкі, пчол не садзьмі... Астывае магіла свежая, Цёпла дыхае яма грудзьмі. Цветам макавым, ягадай майніка Снег падталы з краёў асеў. I марозная пара ўзнімаецца, Душы ў неба жывыя нясе... Як было тут — ніхто не ведае. Толькі Трыхан хваліўся сп'яна: — ...А пасля — пад рамень паабедалі, Ну і шнапсу было спаўна. Далакопы не білі рыдлёўкамі Зледзянелай зямлі аршын. Вельмі мудра і вельмі лоўка Камендант усё парашыў: У гарэлле, дзе высмяглай восенню Торф зацята, глыбінна курэў, Да кар'ераў — раздзетыя, босыя — Выйшлі на кулямётны сугрэў — Местачкоўцы і ўсе, што рассеяны Па вакольных вёсках былі,— Тройчы клятае племя Майсеева — Бляхары і шытва каралі... Мацярок пасівелыя постаці — Не адвесці малітвай бяду... О, прарок, новай веры апосталы — Аўтаматы — дзяцей вядуць. Ці ты бачыш, як падаюць знічкамі Вачанят і вачэй спарышы? Ці ты ўпохапкі там падлічваеш, Колькі хто і як саграшыў?.. Колькі хто для гояў-нячысцікаў Сшапаваліў, палудзіў, пашыў, Хто бязбожжам якім начынены, Колькі пекла нясуць у душы?.. Чуеш — самі псалмы малітоўныя Аб правінах спяваюць яны. Дзеці плачам заходзяцца тоненькім Ля тарфянай слёзнай сцяны. Ты памог, каб яны паверылі: «Шлях пасцеле нябесная цвердзь: Да зямлі запаветнай вернемся Праз агонь, праз пакуты і смерць». Вось яна — грамада безбунтоўная — Твой пасеў на вуснах нясе... Кулямёт захліпаецца стогнамі... Што ж маўчыш ты, прарок Майсей?! Цішыня. Ні гуку, ні поруху. Толькі вецер крывёй набрыняў, Толькі пахне гарэлле порахам. А за гэтым за ўсім — цішыня.