Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Po dwóch latach szkolenia, modyfikowany bionicznie, ćwiczony w szkole komandosów, zyskałem umiejętności, które tutaj posiada każde dziecko.

Kiedy zapada zmierzch, piekę nad żarem rybę pociętą na dzwona.

Po raz pierwszy tutaj kolacja mi smakuje.

Parujące kawałki białego mięsa, dzielone palcami na liściu, kubek słabego grogu.

Zaczynam czuć, że jestem częścią natury. Na przykład nigdy tak bardzo nie obchodziła mnie pogoda. Przez całe moje życie to mógł być najwyżej powód, żeby jak najszybciej wrócić do domu. Deszcz, upał albo śnieg to było zjawisko występujące za oknem. Trzeba podkręcić ogrzewanie albo włączyć klimatyzację, albo schować zapomniane meble z tarasu.

Tutaj dopiero literalnie nie mam dachu nad głową i bez przerwy spoglądam w niebo. Nic, tylko ten lichy szałasik, który wzniosłem sobie z gałęzi i związanych młodych drzewek. Wydaje mi się, że zbiera się na deszcz, więc okrywam go jeszcze cuchnącą derką, którą zabrałem ze stacji do noszenia łapy mojego Grendela. Nie mam nic, a mimo to zbudowałem schronienie i zdobyłem żywność. Czuję się jednocześnie ubogi i dziwnie wolny.

Budzi mnie zimno i migotliwy, seledynowy poblask jak zorzy polarnej. Wpół do trzeciej rano — wilcza godzina. Czas, kiedy śpi się najmocniej, a do świtu jeszcze daleko. Czas, kiedy człowiek jest psychicznie najsłabszy. Czas zasadzek i nocnych ataków.

Siedzę potem u wejścia do szałasu, skryty za tarczą, którą zastawiłem wejście, z łukiem w dłoni i strzałą na cięciwie, i patrzę na rzekę.

Przy brzegu woda aż się gotuje od tysięcy ryb i wodnych zwierząt, które migocą jak garść srebrnych monet i wyglądają, jakby chciały uciekać na ląd przed tym, co dzieje się na środku nurtu.

Trochę to rzeczywiście przypomina zorzę. Przelewa się pasmami i obłokami, opalizuje sino i seledynowo, i rzuca migotliwy blask na brzegi. Tylko że pełznie po powierzchni wody jak gigantyczny wąż. To zimna mgła wędruje rzeką. W pływających nad wodą smugach i pasmach majaczą przenikające się sylwetki bestii i potworów, kłębią się gmatwaniny macek. Widzę mgliste grzywy i łby koni, widzę najeżone kolcami grzbiety. A wewnątrz oparu materializują się bardziej solidne sylwetki maszerujących zwierzoludzi. Pokracznych, pokręconych, jak z płócien Boscha. Przypominam sobie pradawne plemię, z celtyckich wierzeń, starsze od ludzkiej rasy. Fomorianie. Przedstawiano ich jako człekokształtne bestie o wyraźnie zwierzęcych cechach. Potwory pochodzące z głębin, walczące z ludźmi o wyspę, którą potem nazwano Irlandią. Właśnie to w tej chwili widzę.

Ciągnący w zupełnej ciszy nad powierzchnią rzeki niekończący się korowód Fomorian, spowitych w opalizującą mgłę.

Siedzę, ściskając łuk, i patrzę. Zimno ścina skórę.

Wiem, że to tylko halucynacja, ale nic nie poradzę na to, że wali mi serce, że dłoń ściskająca łuk jest mokra od potu, że powstrzymywana ostatkiem sił hiperadrenalina gotuje mi się pod skórą.

Patrzę na cudaczne, żabie, rybie, gadzie i końskie pyski, na lśniące grzbiety, pokryte guzami podobnymi do wrzodów, z kolcami albo gładkie, patrzę na ryje i mordy pełne kłów, i zaczyna we mnie narastać idiotyczne, przesądne przekonanie. Besztam się w myślach, ale to nie pomaga.

Jestem pewien, że Dwór Szalonego Krzyku padł.

Korowód ciągnie środkiem rzeki i trwa to prawie godzinę.

Potem odchodzą i na powrót zapada ciemność. Z minuty na minutę robi się cieplej.

Przeszli.

Wiem, że byli halucynacją. Byli tylko mgłą. Szli przecież środkiem rzeki, po powierzchni wody. Zatem halucynacja albo iluzja.

Moje niezłomne „wierzę tylko w to, co ma sens” jednak nie bardzo chce działać o wpół do czwartej rano w ciemną, bezksiężycową noc.

Wierzę w to, co widziałem.

A widziałem wędrującą rzeką armię upiorów.