U martwych w Dallas

– Mogę jakoś pomóc? – zapytała z nadzieją.

– Chcielibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o Bractwie – powiedział Hugo, wyglądając przy tym równie miło i szczerze, jak nasza nowopoznana znajoma, która, jak zauważyłam, miała identyfikator z napisem S. NEWLIN.

– Cieszymy się, że tu jesteście – powiedziała. – Jestem żoną przewodniczącego, Steve’a Newlina. Nazywam się Sarah.

Uścisnęła dłoń Hugona, ale mojej już nie. Niektóre kobiety nie wierzyły w ściskanie dłoni innych kobiet, więc się tym nie przejęłam.

Wymieniliśmy standardowe w takich wypadkach uprzejmości, a potem Sarah machnęła wymanicurowaną dłonią w kierunku dwuskrzydłowych drzwi na końcu korytarza.

– Musicie po prostu iść za mną, wszystko wam pokażę.

Zaśmiała się lekko, jakby pomysł wyjaśniania nam celów spotkania był trochę niedorzeczny.

Wszystkie drzwi na korytarzu były otwarte, a w pokojach znajdowały się oznaki całkiem jawnej działalności. Jeśli organizacja Newlina przetrzymywała więźniów lub knuła coś w tajemnicy, musiała to robić w innej części budynku. Przyglądałam się wszystkiemu tak dokładnie, jak tylko mogłam, zdecydowana zebrać jak najwięcej informacji. Jednak póki co siedziba Bractwa Słońca wydawała się czysta na zewnątrz, a ludzie nie sprawiali wrażenia złowieszczych czy fałszywych.

Sarah szła przed nami, przyciskając do piersi kilka broszur. Poruszała się w taki sposób, jakby była całkowicie zrelaksowana. Chciała uchodzić za spokojną, ale można było odnieść wrażenie, że wcale taka nie jest. Hugo i ja przestaliśmy się trzymać za ręce i szliśmy za nią.

Okazało się, że budynek był większy niż sądziłam. Musieliśmy być już na końcu skrzydła.

Minęliśmy duże sanktuarium, znajdujące się w głównej części kościoła, przeznaczone na spotkania, i długi korytarz, który prowadził do drugiego skrzydła. Skrzydło to było podzielone na mniejsze i większe pokoje; ten najbliżej sanktuarium należał dawniej do pastora. Teraz na drzwiach znajdowała się tabliczka z napisem G. STEVEN NEWLIN, PRZEWODNICZĄCY.

To były jedyne zamknięte drzwi, jakie widziałam, odkąd weszliśmy do budynku.

Sarah zapukała i, odczekawszy chwilę, weszła. Wysoki, patykowaty mężczyzna wstał zza biurka, żeby powitać nas, radował się z czekania na nas. Wydawało się, że jego głowa jest nieproporcjonalnie mała w stosunku do reszty ciała. Miał mgliście niebieskie oczy, nieco skrzywiony nos i ciemnobrązowe włosy – niemal tak ciemne, jak włosy jego żony. Różnica była taka, że Steven zaczynał siwieć. Nie wiem, jak sobie właściwie wyobrażałam fanatyka, ale on nie wyglądał odpowiednio. Zdawał się nieco zdziwiony własnym życiem. Rozmawiał właśnie z wysoką kobietą o stalowoszarych włosach; miała na sobie spodnie i bluzę, ale wygląda, jakby równie komfortowo czuła się w garsonce. Miała pełen makijaż i wydawała się czymś poirytowana – może naszym pojawieniem się.

– Co mogę dla was dzisiaj zrobić? – zapytał Steve Newlin, po czym zaproponował, byśmy usiedli. Hugo i ja wybraliśmy skórzane, zielone krzesła na wprost jego biurka, a Sarah usadowiła się na niewielkim krzesełku przy ścianie.

– Przepraszam, Steve – powiedziała do męża. – Może przynieść wam kawy? Jakiś napój?

Hugo i ja spojrzeliśmy na siebie i pokręciliśmy przecząco głowami.

– Skarbie, to są… Och, nie zapytałam o wasze imiona?

Spojrzała na nas z uroczym wręcz zawodem.

– Jestem Hugo Ayres, a to moja dziewczyna, Marigold.

Marigold? Czy jemu odbiło? Z trudem utrzymałam na twarzy uśmiech. A potem zauważyłam wazon z nagietkami [22] na stoliku obok Sarah i mogłam zrozumieć, skąd się wzięło to imię. Zdecydowanie już popełniliśmy błąd; powinniśmy byli omówić to wcześniej. Wydawało się oczywiste, że to Bractwo podrzuciło pluskwę, zatem Bractwo wiedziało, kim jest Sookie Stackhouse. Dobrze, że Hugo o tym pomyślał.

– Czy my nie znamy Hugona Ayresa, co, Sarah?

Twarz Steve’a przybrała wyraz lekkiego zaskoczenia – nieco zmarszczone czoło, uniesione brwi, głowa przekręcona w jedną stronę.

– Ayres? – powtórzyła szarowłosa kobieta. – Przy okazji, jestem Polly Blythe, odpowiadam za porządek ceremonii.

– Och, Polly, tak mi przykro, zeszłam na boczny tor. – Sarah z powrotem przechyliła głowę w prawo. Jej czoło również się zmarszczyło, ale zaraz potem wygładziło. Uśmiechnęła się promiennie do męża. – Czy to nie jakiś Ayres, prawnik, reprezentował wampiry w Parku Uniwersyteckim?

– Ano reprezentował – przyznał Steven, opierając się na krześle i zakładając jedną długą nogę na drugą. Pomachał komuś przechodzącemu korytarzem, a potem splótł dłonie na kolanie. – To interesujące, że składa nam pan wizytę, Hugo. Czy możemy wierzyć, że dostrzegłeś inną stronę wampirów?

Satysfakcja biła od niego jak smród od skunksa.

– Można to tak ująć… – zaczął Hugo, ale Steve kontynuował swoją mowę:

– Krwiopijczą, ciemną stronę wampirzej egzystencji? Odkryłeś, że chcą nas zabić, zdominować swoimi sztuczkami i pustymi obietnicami?