U martwych w Dallas

Dostarczać rozrywki? Czym się takie osoby zajmowały w Bat’s Wing?

– Pracowała tam tylko kilka miesięcy.

– Czy miejsce, w którym pozostawiono jej zwłoki, nie sugeruje powiązań z wampirami? – Reporter był bardziej wytrwały, niż ja bym była.

– Mówiąc szczerze, sądzę, że miejsce to zostało wybrane jako wiadomość dla wampirów. – stwierdziła Kelner i wyglądało na to, że żałuje, że to powiedziała. – A teraz, jeśli pan pozwoli…

– Oczywiście, pani detektyw – powiedział nieco skołowany reporter. – Zatem, Tom – zaczął, zwracając się do kamery, jakby za jej pośrednictwem mógł zobaczyć prezentera w studiu – wygląda na to, że to prowokacja.

Że co?

Prezenter szybko zorientował się, że reporter mówi od rzeczy i zmienił temat.

Biedna Bethany była martwa i nie było przy mnie nikogo, z kim mogłabym o tym porozmawiać. Powstrzymałam łzy; znałam ją za krótko, żeby móc ją opłakiwać. Nie mogłam przestać zastanawiać się, co jej się przytrafiło po tym, jak została wyprowadzona z siedliska. Jeśli nie miała śladów kłów, to z pewnością nie wampir ją zabił. To byłoby dziwne, gdyby odpuścił sobie wypicie jej krwi.

Pociągając nosem od powstrzymywania łez i czując się nieszczęśliwą, usiadłam na kanapie i zaczęłam szukać ołówka, który musiał znajdować się gdzieś w mojej torebce. Ostatecznie udało mi się znaleźć długopis, którym podrapałam się pod peruką. Nawet w chłodnym, zacienionym pokoju hotelowym było w niej nieprzyjemnie.

Pół godziny później rozległo się pukanie do drzwi. Po raz kolejny wyjrzałam przez wizjer. To znów był Arturo, tym razem z ubraniami przewieszonymi przez ramię.

– Zwrócimy te, które nie będą pani odpowiadały – powiedział, podając mi je. Starał się nie patrzeć na moje włosy.

– Dzięki – odpowiedziałam, dając mu napiwek. Mogłabym szybko przywyknąć do takiego życia.

Nie miałam już dużo czasu do spotkania z tym Ayersem, ukochanym Isabel. Zrzuciłam szlafrok i zaczęłam przyglądać się temu, co Arturo dla mnie kupił. Jasnobrzoskwiniowa bluzka w białe kwiaty wydawała się odpowiednia, a spódnica… hmmm. Najwyraźniej nie mógł znaleźć dżinsowej, więc przyniósł dwie w kolorze khaki. Uznałam, że mogą być i przymierzyłam pierwszą. Nie pasowała do zamierzonego efektu i cieszyłam się, że druga była w innym stylu. Tak, ta druga była odpowiednia. Założyłam sandały na płaskiej podeszwie, a w uszy włożyłam małe kolczyki i byłam gotowa. Miałam nawet nieco zniszczoną słomkową torebkę, którą mogłam wziąć ze sobą. Niestety, to była moja normalna torebka, nie kupiona specjalnie na tę misję; ale pasowała doskonale. Wyrzuciłam z niej wszystkie rzeczy, które można by powiązać ze mną i żałowałam, że nie pomyślałam o tym wcześniej. Zastanawiałam się, jakie jeszcze ważne kwestie, od których mogło zależeć moje bezpieczeństwo, pominęłam.

Wyszłam na cichy, pusty korytarz; wyglądał dokładnie tak samo, jak poprzedniego wieczora. Nie było tam żadnych luster czy okien; panowała atmosfera odosobnienia. Nie pomogła głęboka czerwień dywanu ani czerwono-niebiesko-białe tapety. Winda bezszelestnie się otworzyła, gdy tylko ją wezwałam. Samotnie zjechałam na dół. Zauważyłam przy tym, że w windzie nie grała żadna muzyka. Silent Shore [21] z pewnością dba o prawdziwość swojej nazwy.

Kiedy dotarłam do lobby, zauważyłam, że po obu stronach windy stoją uzbrojeni strażnicy, bacznie obserwujący główne wejście do hotelu, które wyglądało na zamknięte od środka. Przy drzwiach był zamontowany ekran pokazujący podgląd z kamery umieszczonej na zewnątrz. Inny monitor pokazywał obraz całej okolicy.

Miałam wrażenie, że musi nadciągać jakiś okropny atak i zamarłam, czując, jak przyspiesza mi puls. Po kilku chwilach jednak się uspokoiłam, doszło do mnie bowiem, że ochroniarze muszą tu być cały czas. W ten sposób wampiry mogły przebywać w hotelach tego rodzaju – nikt nie mógł prześlizgnąć do wind się obok ochroniarzy, nikt nie mógł wejść do hotelu, w którym spały bezbronne wampiry. To dlatego ceny za pokój były tak wyśrubowane.

Obydwaj ochroniarze byli wielcy i ubrani w czarne uniformy firmowe z logo hotelu. (Cóż, chyba wszyscy myślą, że wampiry mają obsesję na punkcie czerni.) Wydawało mi się, że pistolety, które mieli przy sobie, były ogromne, ale nie znam się na broni. Obydwaj zerknęli na mnie przelotnie, a potem znów zaczęli wpatrywać się przed siebie.

Nawet obsługa recepcji była uzbrojona. Na półkach za ladą leżały pistolety. Zastanawiałam się, jak daleko by się posunęli, by bronić swoich gości. Naprawdę strzelaliby do innych ludzi? Jak potraktowałoby to prawo?

Mężczyzna w okularach siedział na jednym z wyściełanych krzeseł stojących na marmurowej podłodze lobby. Miał około trzydziestki, był wysoki, chudy i jasnowłosy. Ubrany był w lekki garnitur w kolorze khaki i dość konwencjonalny krawat; wyglądał jak typowy mieszczuch.

– Hugo Ayers? – zapytałam.

Podniósł się, żeby uścisnąć mi dłoń.

– Ty musisz być Sookie. Ale twoje włosy… Wczorajszej nocy byłaś blondynką?

– Tak. Noszę perukę.