U martwych w Dallas

– Jak poznałeś Isabel? – zapytałam z ciekawością.

– Reprezentowałem Stana w sądzie. Jego sąsiedzi nie chcieli mieć wampira w okolicy. Przegrali.

Hugo miał mieszane uczucia odnośnie związku z wampirzycą i nie był całkiem pewny, czy słusznie wygrał tę sprawę. Właściwie, nie był pewny, co czuje do Isabel.

O Boże, to sprawiło, że to zadanie wydało mi się jeszcze bardziej przerażające.

– Masz to w papierach? To, że reprezentowałeś Stana Davisa?

Wyglądał na rozgoryczonego.

– Tak. Cholera, ktoś w Bractwie może skojarzyć moje nazwisko. Albo twarz, moje zdjęcia często pokazywały się w prasie.

– Ale może to nawet lepiej. Możesz im powiedzieć, że kiedy już poznałeś się z wampirami, widzisz, że zbłądziłeś.

Hugo zamyślił się nad tym, a jego dłonie bezmyślnie poruszały się na kierownicy.

– Okej – stwierdził w końcu. – Tak jak mówiłem, nie jestem najlepszym aktorem, ale myślę, że sobie poradzę.

Ja coś udawałam przez cały czas, więc się o siebie nie bałam. Przyjmowanie zamówienia od pijanego faceta i udawanie, że nie ma się pojęcia, że zastanawia się, czy jestem blondynką też tam na dole, było świetnym treningiem. Nie można – zwykle – winić ludzi za to, o czym myślą nieświadomie. Trzeba się nauczyć być ponad to.

Chciałam zasugerować prawnikowi, że powinien złapać mnie za rękę, jeśli sprawy przybiorą niepokojący obrót – w ten sposób będę mogła jaśniej odczytać jego myśli i dowiedzieć się, jak powinnam zareagować. Jednak jego ambiwalencja, która emanowała od niego jak zapach taniej wody kolońskiej, powstrzymała mnie. Mógł być seksualnie zainteresowany Isabel, mógł nawet kochać ją i niebezpieczeństwo, jakie sobą reprezentowała, ale nie wierzyłam, że jego serce i umysł są jej w pełni oddane.

Po krótkim rachunku sumienia zastanowiłam się, czy to samo można by powiedzieć o mnie i o Billu. Ale zarówno czas, jak i miejsce, nie były odpowiednie do takich rozważań. To, co wyczytałam z umysłu Hugona, sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy można mu zaufać w czasie tej misji; prawdę mówiąc, zaczęłam się zastanawiać, czy jestem bezpieczna w jego towarzystwie. Ciekawiło mnie też, ile właściwie Hugo Ayres wie o mnie; nie było go z nami poprzedniej nocy. Isabel nie wyglądała mi na gadułę, więc może nie wiedział tak dużo.

Przy czteropasmowej ulicy, prowadzącej przez rozległe przedmieścia, pełno było fast-foodów i różnego rodzaju sklepów. Jednak im dalej od miasta, tym częściej sklepy ustępowały miejsca rezydencjom, a beton – zieleni; nawet korki zdawały się zmniejszać. Nie mogłabym mieszkać w takim miejscu, wydawało się za duże jak na codzienne potrzeby.

Hugo zwolnił i wrzucił kierunkowskaz, kiedy dojechaliśmy do głównego skrzyżowania. Mieliśmy zaraz skręcić na parking obok dużego kościoła; przynajmniej formalnie był to kościół. Według standardów Bon Temps sanktuarium było duże. Jedynie baptyści mogli być tak liczni, a i to tylko, jeśli wszyscy wyznawcy tej religii spotkaliby się w jednym miejscu. Dwupiętrowe sanktuarium miało po bokach dwa jednopiętrowe skrzydła. Cały budynek wykonano z pomalowanych na biało cegieł, wszystkie okna były przyciemnione. Przed kościołem znajdował się zieleniejący chemiczną zielenią trawnik, który otaczał cały parking.

Na zadbanym trawniku znajdowała się tabliczka z napisem „CENTRUM BRACTWA SŁOŃCA – Tylko Jezus wstał z martwych”.

Wysiadłszy z samochodu, parsknęłam:

– To nieprawda. Łazarz też zmartwychwstał. Frajerzy, nawet nie umieją dobrze czytać Pisma.

– Lepiej zmień nastawienie – ostrzegł mnie Hugo, kiedy już zamknął samochód. – Staniesz się przez to nieostrożna, a ci ludzie są niebezpieczni. Publicznie przyznali się do wydania dwóch wampirów w ręce przestępców zajmujących się drainowaniem. Mówili, że przynajmniej ludzkość może coś zyskać na śmierci wampira.

– Zadają się z drainerami?

Poczułam obrzydzenie. Drainerzy uprawiali niezwykle niebezpieczny zawód. Chwytali wampiry, unieruchamiali je srebrnymi łańcuchami i pozbawiali krwi, żeby potem sprzedać ją na czarnym rynku.

– Ci ludzie oddali wampiry drainerom? – powtórzyłam.

– Tak jeden z ich członków powiedział w wywiadzie prasowym. Oczywiście następnego dnia wszystko odwołano, ale myślę, że to była tylko zasłona dymna. Bractwo zabija wampiry, kiedy tylko może; myślą, że wampiry są bezbożne i odrażające, jakby były czemukolwiek winne. Jeśli przyjaźnisz się z wampirem, zaczną wywierać na ciebie ogromną presję. Po prostu pamiętaj o tym, kiedy się będziesz odzywać.

– Ty też, Panie Złowieszcze Ostrzeżenie.

Powoli weszliśmy do budynku, przy okazji mu się przyglądając. Na parkingu stało około dziesięciu innych aut, od starych i poobijanych do nowych i ekskluzywnych. Najładniej wyglądał perłowobiały lexus, tak zachwycający, że niemal mogłam uznać, że należy do wampira.

– Ktoś nieźle zarabia na nienawiści – zauważył Hugo.

– Kto stoi na czele tej organizacji?

– Facet nazwiskiem Steve Newlin.

– Założę się, że to jego samochód.