U martwych w Dallas

Rozdział 5

Naprawdę nietrudno znaleźć ludzi, którzy nie chcą zaakceptować faktu, że żyją na tej samej planecie co wampiry. Gdy już uwierzyli, że wampiry naprawdę istnieją, postanowili je zniszczyć. Nie gardzili przy tym żadną spośród znanych im metoda zabijania – tak samo postępowały niegodziwe wampiry, które także nie przebierały w środkach.

Niegodziwymi wampirami nazywa się te, które pozostały przywiązane do swoich starych zwyczajów: nie chciały, by ludzie o nich wiedzieli, odmawiały picia sztucznej krwi, która obecnie stanowiła podstawę diety większości wampirów. Wierzyły, że jednym słusznym wyjściem jest powrót do życia w ukryciu. Najchętniej zarżnęłyby wszystkich ludzi dla samej radości mordowania, bo w zasadzie lubiły czuć, że ich gatunek jest prześladowany. Ze wszystkich sił starały się przekonać mainstreamujace wampiry, że życie w sekrecie jest dla nich najlepsze.

Teraz dowiedziałam się od Billa, że istnieją wampiry, które borykają się ze strasznymi wyrzutami sumienia albo po prostu nudą, spowodowaną zbyt długim życiem. Takie osobniki planują „spotkać słońce”, jak nazywają samobójstwo przez wystawienie się na działanie promieni słonecznych.

Po raz kolejny okazało się, że wybranie wampira na swojego faceta było równoznaczne ze skazaniem się na podążanie ścieżką, o której nigdy bym nie pomyślała. Nie musiałabym o niczym wiedzieć, nie śniłabym nawet o umawianiu się z kimś nieumarłym, gdybym nie urodziła się telepatką. Byłam pariasem wśród ludzi – w końcu naprawdę ciężko jest być z kimś, kogo myśli można w dowolnej chwili odczytać. Kiedy poznałam Billa, zaczął się najszczęśliwszy czas w moim życiu, chociaż przez te kilka miesięcy z całą pewnością miałam więcej kłopotów, niż przez całe swoje dotychczasowe, dwudziestopięcioletnie życie.

– Zatem sądzicie, że Farrell jest już martwy? – zapytałam, zmuszając się do skupienia na aktualnych sprawach. Nie chciałam pytać, ale musiałam wiedzieć.

– Możliwe – odpowiedział Stan po długiej pauzie.

– Istnieje też możliwość, że gdzieś go przetrzymują – dodał Bill. – Wiesz, że zapraszają prasę na takie… ceremonie.

Stan wpatrywał się w przestrzeń przez dłuższą chwilę, a potem wstał.

– Ten sam facet był w barze i na lotnisku – powiedział cicho, jakby do siebie.

Stan, ten dziwny wampir stojący na czele siedliska w Dallas, spacerował w tę i z powrotem po pokoju. Doprowadzało mnie to do szału, ale nie mogłam nic powiedzieć; to był dom Stana, a jego „brat” zniknął. Nie umiem jednak wytrzymywać tak długo w ciszy. Byłam zmęczona i chciałam iść spać.

– Więc – zaczęłam, starając się, aby mój głos brzmiał rześko – skąd mogli wiedzieć, że tam będę?

Jeśli jest coś gorszego od wpatrującego się w ciebie wampira, to niewątpliwie są to dwa wpatrujące się w ciebie wampiry.

– Żeby znać wcześniej datę twojego przybycia… Musimy mieć wśród siebie zdrajcę – stwierdził Stan. Atmosfera w pokoju zdawała się drżeć i szeleścić w napięciu.

Jednak ja miałam mniej dramatyczny pomysł. Wzięłam notatnik leżący na stole i napisałam „Może macie pluskwę”. Obydwaj spojrzeli na mnie, jakbym zaoferowała im Big Maca. Wampiry, które mają różne niezwykłe moce, wydają się zaskoczone, kiedy okazuje się, że ludzie też wymyślili coś sprytnego. Bill i Stan spojrzeli po sobie z namysłem, ale żaden nie miał propozycji, co dalej robić.

Cóż, niech ich licho. Widziałam to tylko w filmach, ale domyśliłam się, że jeśli ktoś zamontował w tym pokoju pluskwę, to musiał robić to w pośpiechu i ze strachem, a więc nie może ona być dobrze ukryta. Zdjęłam szarą marynarkę i buty. Ponieważ byłam tylko człowiekiem i nie miałam żadnej dumy, którą mogłabym stracić w oczach Stana, weszłam pod stół i zaczęłam się czołgać pod nim, odpychając krzesła na boki. Po raz milionowy tego dnia żałowałam, że nie założyłam spodni.

Minęłam nogi Stana o jakieś dwa jardy [17], kiedy zobaczyłam coś dziwnego, jakieś ciemne wybrzuszenie wyraźnie widoczne na jasnym drewnie stołu. Przypatrzyłam się temu czemuś na tyle dokładnie, na ile mogłam to zrobić bez latarki. To nie była stara guma do żucia.

Gdy już znalazłam to urządzenie, nie wiedziałam, co zrobić. Wyczołgałam się spod stołu, zakurzona w stopniu większym, niż mogłam się spodziewać, i odkryłam, że znajduję się przy stopach Stana. Wyciągnął rękę w moim kierunku, a ja ją ostrożnie ujęłam, by już po chwili stać koło niego. Nie był zbyt wysoki i mogłam widzieć jego oczy z bliższej odległości, niż bym chciała. Wyciągnęłam palec, żeby się upewnić, że wampir zwraca na mnie uwagę, a potem wskazałam pod stół. Bill opuścił pokój w mgnieniu oka. Twarz Stana stała się jeszcze bledsza, a jego oczy płonęły. Starałam się patrzeć gdziekolwiek, byle nie na niego. Nie chciałam spotkać jego wzroku teraz, kiedy zrozumiał, że ktoś podłożył pluskwę w jego domu. Rzeczywiście został zdradzony, ale nie w taki sposób, jakiego się spodziewał.