Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Koń wydał z siebie przerażający kwik i stanął dęba, a potem szarpnął się gwałtownie, napinając linę. Drakkainen odskoczył, unikając potężnego kopnięcia w głowę, po czym przetoczył się po trawie. Lasso zacisnęło się na szyi zwierzęcia i koń, zamiast ryczeć, charczał. Oczy wyszły mu z orbit, na pysku pojawiła się piana. Nie mogąc do niego podejść, żeby zdjąć pętlę, Vuko wyjął nóż i ciachnął linkę tuż przy drzewie. Koń wystrzelił jak rakieta, wierzgając na przemian to przednimi, to tylnymi nogami, przeskoczył kępę niskich krzaków kosówki i pogalopował w las.

Drakkainen schował nóż.

Ależ ze mnie skurwysyn, pomyślał ze zdumieniem. Czuję się, jakbym zerżnął delfina.

Odwrócił się i osłupiał. Na jego sakwach panoszyło się wielkie jak gęś czarne ptaszysko z ogromnym łbem i potężnym jak ostrze czekana dziobem.

— To niewiarygodne! — wrzasnął Drakkainen pełen zaskoczonego oburzenia. — Wynocha mi stąd!

Ptak przekręcił łeb na bok, patrząc na Drakkainena, błysnął białą powieką, po czym chamskim, chrapliwym tonem, ale całkiem wyraźnie powtórzył: — Wynocha!

Rozgarnął dziobem rozsypane rzeczy i znalazł kawałek suchej kiełbasy, który połknął natychmiast, nie przejmując się krzykami i dzikim galopem Wędrowca. Drakkainen pędził przez całą polanę, wywrzaskując najgorsze fińskie przekleństwa, ale podskakując na obolałej nodze, nie miał żadnych szans. Ptak dziobnął potężnie w stertę jego rzeczy, co wyglądało, jakby zdzielił je kilofem. Kiedy uniósł łeb, w jego dziobie tkwił mały, lśniący metalem walec.

Ziarno.

— Nie! — darł się Drakkainen. — W tej chwili to wypluj!

Ptak uderzył ogromnymi skrzydłami i wzniósł się nad polankę. Niezbyt pospiesznie.

— Żeby cię pokaziło! — wrzeszczał zwiadowca. — Żebyś ssał łosiowi w piekle, cholerna pokrako!

Ale kruk unosił się już wysoko nad drzewami.

— Zakracz triumfująco, sukinsynu — krzyknął za nim Drakkainen. — Zakracz i wypluj to! Żebyś się tym udławił, cholero.

Obejrzał pozostałe rzeczy. Kociołek został przedziurawiony, co gorsza, jego ostatnie ocalałe ziarno miało wgniecioną obudowę. Klnąc, złożył szprycę i pozbierał pozostałe rzeczy, a potem zabrał się za montowanie łuku.

— Nigdy więcej, nigdy już! — wycedził, montując oba pióra łuczyska i osadzając bloczki wielokrążka. Jeżeli ptak połknie pojemnik w całości, nie powinno się nic stać. Przez głupie ptaszysko człowiek będzie teraz zabijał kruki dziesiątkami, a potem je patroszył. Zajęcie na lata. Chyba że bydlę ozdobi ziarnem gniazdo, tak jak to robią sroki. Beznadziejne.

— Dlaczego nie mogłeś zeżreć czego innego! — wrzasnął ku niebu. — Nie wystarczyła ci moja łowiecka?! Nie mogłeś się nażreć złota, jeżeli to już musiało być coś błyszczącego?

Miał parę strzał, które trzeba było poskręcać. A i tak musiał tu czekać. Nic więcej nie można było zrobić.

Założył z powrotem zbroję, pozbierał swój dobytek i wrócił na kamienistą łachę, gdzie wciąż wznosił się jego szałas. Miał wrażenie, że zaczyna się tu już zadomawiać.

Na miejscu znowu rozpalił ognisko, skręcił do końca wszystkie elementy łuku i specjalnym kluczem skrócił i napiął kilkumetrową cięciwę, przeplecioną przez system wielokrążków. Dobrych strzał o toczonych drzewcach było tylko pięć, ale miał jeszcze spory zapas grotów w specjalnym woreczku.

Zabrał maczetę i poszedł szukać materiału na strzały.

Zabrało mu to sporo czasu — znalezienie w naturze zdecydowanie prostych prętów nie jest takie łatwe. Tak naprawdę, produkcja głupich strzał powinna trwać przez całą zimę — wybrane patyki, obciążone na dole odważnikami, wiesza się gdzieś w suchym miejscu i czeka, aż wysezonują się, wyschną i staną idealnie proste, a dopiero potem zaopatruje je w brzechwy i groty.