Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Ile razy mam ci powtarzać? Po prostu nie możesz prać prześcieradeł Pratesi w gorącej wodzie! – Męski głos teraz krzyczał. Wyskoczyłam z łóżka i sprawdziłam trasy ucieczki, ale szybkie spojrzenie przez okno powiedziało mi, że jesteśmy przynajmniej dwadzieścia pięter nad ziemią.

– Tak, proszę pana, przepraszam, proszę pana – odparł płaczliwy damski głos z hiszpańskim akcentem.

– Chętnie w to wierzę, Mario, naprawdę. Jestem rozsądnym facetem, ale to nie może dłużej trwać. Obawiam się, że muszę cię odprawić.

– Ale proszę pana, jeśli tylko bym mogła…

– Przykro mi, Mario, ale moja decyzja jest ostateczna. Zapłacę ci pensję do końca tygodnia, ale to będzie na tyle. – Usłyszałam jakiś szelest i stłumiony płacz, a potem nic tylko ciszę, aż kilka minut później drzwi zamknęły się z hukiem.

Żołądek wysłał mi sygnał, że nie zamierza zbyt długo tolerować kaca, i zaczęłam się gorączkowo rozglądać, żeby zlokalizować łazienkę. Grzebałam też w pobliżu w poszukiwaniu ubrania, rozważając, czy lepiej, żeby zobaczył mnie na pół ubraną czy podczas wymiotów, ponieważ wyraźnie czułam, że nie ma czasu, by zaradzić coś na obie te sprawy. W tym momencie wszedł.

– Cześć – rzucił, ledwie zerkając w moim kierunku. – Dobrze się czujesz? Wczoraj wieczorem byłaś nieźle napruta.

Jego pojawienie się zupełnie mnie zdekoncentrowało, zapomniałam, że miałam się pochorować. Wydawał się nawet bardziej opalony, niż zapamiętałam, co podkreślał obcisły biały T-shirt, luźne białe spodnie i najbardziej proste, najbielsze zęby, jakie widziałam w angielskich ustach. Wyglądał jak Enrique z Dziewiczej narzeczonej bogacza *, aż się prosił o umieszczenie na okładce.

– Ee, tak, chyba tak. Coś takiego, eee, nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło. Obawiam się, że nawet nie pamiętam twojego imienia.

Wydawał się zauważać, że jestem rzeczywistą osobą, a nie elementem ozdabiającym łóżko, i usiadł obok mnie na poduszce.

– Jestem Philip. Philip Weston. I nie przejmuj się, przywiozłem cię tu tylko dlatego, że nie mogłem znaleźć dwóch taksówek, a nie chciałem jechać aż na East Side. Do niczego nie doszło. Nie jestem gwałcicielem. Prawdę mówiąc, jestem prawnikiem – stwierdził nie bez dumy, z tym ciężkim angielskim akcentem z wyższych sfer.

– Och, cóż, bardzo dziękuję. Naprawdę nie przypuszczałam, że aż tyle wypiłam, ale nie pamiętam niczego, co się działo po tańcu z tobą.

– Tak, to się zdarza. Kurewsko stresujący poranek, nie uważasz? Nienawidzę, kiedy spokój po ćwiczeniach jogi pryska z takich gównianych powodów.

– Jasne. – On nie obudził się przed chwilą w łóżku jakiegoś nieznajomego faceta, ale uznałam, że moja pozycja jest zbyt słaba, żeby się z nim sprzeczać.

– Moja gosposia uprałaby prześcieradła Pratesi we wrzątku. Co z nich za pożytek, jeżeli trzeba kontrolować każdy ich ruch? Wyobrażasz sobie, co by to była za klęska, gdybym nie zauważył?

Gej. Zdecydowanie gej. Nie był Enrikiem, ale jego przyjacielem Emilio. Co za ulga.

– A co dokładnie by się stało? – Sama prałam prześcieradła w gorącej wodzie i suszyłam w wysokiej temperaturze, bo wydawało mi się, że to najlepszy sposób, żeby je szybko zmiękczyć. Ale też kupowałam je w Target i bezsprzecznie nie poświęcałam tyle czasu na rozmyślania o nich.

– Co by się stało? Żartujesz? – Przeszedł przez pokój i rozpylił sobie na szyi wodę kolońską Helmuta Langa. – Spaliłaby splot, ot co! Te prześcieradła kosztują dwa tysiące osiemset funtów za rozmiar na podwójne łóżko, a ona by je zniszczyła! – Odstawił butelkę i zaczął wklepywać w swoją złocistą skórę coś, co miałam nadzieję, było balsamem po goleniu, ale bardziej prawdopodobny był krem nawilżający. Wykonałam szybkie obliczenie: cztery tysiące dolarów.

– Och. Chyba nie zrozumiałam. Ja, ee, nie wiedziałam, że prześcieradła mogą być takie kosztowne. Ale na pewno, gdybym tyle zapłaciła, też byłabym zdenerwowana.

– Tak, cóż, przykro mi, że musiałaś to wszystko znosić. – Zdjął T-shirt przez głowę, odsłaniając całkowicie nieowłosioną, idealnie wyrzeźbioną klatkę piersiową. Prawie szkoda, że był gejem, biorąc pod uwagę, jak świetnie wyglądał. Szybko zamknął drzwi łazienki i odkręcił prysznic, a kilka minut później wyłonił się, mając na sobie tylko ręcznik. Wyciągnął koszulę i garnitur z wyłożonej dębem garderoby, wręczył mi moje ubranie złożone w schludny stosik i dyskretnie wyszedł z pokoju, kiedy się ubierałam.

– Poradzisz sobie z powrotem do domu? – zawołał Philip z odległości, jak się zdawało, miliona mil. – Muszę iść do pracy. Wczesne spotkanie.

Praca. Jezu Chryste, kompletnie i całkowicie zapomniałam, że właśni jestem zatrudniona, ale szybkie spojrzenie na zegar przy łóżku upewniło mnie, że jest zaledwie parę minut po siódmej. Zdążył już pójść na jogę i wrócić, a nie mogliśmy dotrzeć do domu przed trzecią rano. Spadły na mnie krótkie, acz bolesne wspomnienia tego jedynego razu, kiedy poszłam na jogę. Męczyłam się na pierwszej lekcji od trzydziestu minut, kiedy nauczycielka obwieściła, że trzydzieści sekund w obecnej pozie – pozie półksiężyca, cokolwiek to było – przynosi korzyści, które stanowią ekwiwalent ośmiu godzin snu. Przypadkowo prychnęłam, a ona zapytała mnie, czy mam jakiś problem. Na szczęście zdołałam się powstrzymać od zapytania o to, co naprawdę przyszło mi na myśl, a mianowicie: dlaczego nikt nigdy nie oświecił nas w kwestii cudu pozy półksiężyca? Dlaczego przez wszystkie te stulecia ludzie marnowali jedną trzecią życia na sen, skoro mogli po prostu zgiąć się w pasie na pół minuty? Zamiast tego wymamrotałam, że to „naprawdę świetny koncept” i wymknęłam się, kiedy nie patrzyła.