KORONACJA,czyli ostatni z Romanowów

- Afanasij, ale z kim ja mam grać? - spytała Ksenia Gieorgijewna.

Rzeczywiście, tak się złożyło, że nie było partnerów dla jej wysokości. Po Anglików, z polecenia Symeona Aleksandrowicza, przyjechał książę Gliński i zawiózł ich na wycieczkę do Sokolnik, a stamtąd na obiad w rezydencji generała-gubernatora. Przypomniałem sobie, jak jego wysokość zainteresował się wczoraj pięknym mister Carrem, i nieco się zaniepokoiłem, ale niezbyt poważnie, ponieważ miałem na głowie trudniejsze problemy.

Ksenia Gieorgijewna pomyślała chwilę i rzekła:

- Idź do Erasta Piotrowicza, zaproś go. Tylko on pozostał.

Skierowałem się zatem do pokoju Fandorina. Kiedy stanąłem przed drzwiami, moich uszu dobiegły bardzo dziwne dźwięki: głuche uderzenia, głośne sapanie i brzęk drżących szkieł. Zaniepokoiłem się i cicho zastukałem, od razu otwierając drzwi.

Moim oczom ukazała się zadziwiająca scena. Pan Fandorin i pan Masa, obaj jedynie w białych kalesonach, odprawiali jakiś dziwaczny rytuał: jeden po drugim brał rozbieg, podskakiwał niewiarygodnie wysoko i uderzał nogą w ścianę. Stąd właśnie pochodziło drżenie, które tak mnie zaniepokoiło. Erast Piotrowicz wykonywał to cudaczne ćwiczenie w pełnym milczeniu, za to jego sługa parskał, pofukiwał, a po każdym ataku na ścianę nie tylko odskakiwał z powrotem, ale jeszcze toczył się po podłodze niczym kulka.

- O co... chodzi? - spytał Fandorin, łapiąc oddech.

Dobry służący nigdy niczemu się nie dziwi. A jeśli nawet, to nie daje tego po sobie poznać. Toteż, skłoniłem się, jak przystoi, i przekazałem Erastowi Piotrowiczowi prośbę Kseni Gieorgijewny.

- Proszę podziękować jej wysokości za okazany mi honor - odpowiedział, wycierając pot - ale ja nie umiem grać w tenisa.

Wróciłem do wielkiej księżnej, która zdążyła się już przebrać w prościutką sukienkę tenisową i białe pantofelki. Odmową Fandorina bardzo się przejęła.

- I co mam robić, sama sobie piłkę podawać? Wszystko jedno, poproś. Powiedz, że go nauczę.

W oczach miała łzy.

Znowu pospieszyłem do Fandorina i teraz już poprosiłem go jak należy, wspominając o poleceniu Gieorgija Aleksandrowicza.

Erast Piotrowicz westchnął i podporządkował się. Migiem przyniosłem mu kostium tenisowy Pawła Gieorgijewicza. Pasował prawie idealnie, jedynie był trochę za wąski w ramionach.

Rozpoczęła się lekcja. Obserwowałem ją zza siatki, gdyż nie miałem czym się zająć. Wkrótce dołączył do mnie Masa, a trochę później wyszedł i mister Freyby, przyciągnięty dźwiękiem tępych uderzeń piłki, czarującym dla angielskiego ucha.

Uczeń z Fandorina był nie najgorszy i już po kwadransie piłka zaczęła przelatywać nad siatką raz na dziesięć uderzeń. Ksenia Gieorgijewna poweselała, zarumieniła się, spod kapelusika wysunęły się jasne loki - aż przyjemnie było na nią spojrzeć. Świetnie wyglądał też jej partner. Rakietę trzymał nieprawidłowo, piłkę uderzał zbyt mocno, jakby szablą rąbał, jednak na korcie poruszał się zgrabnie, a i sam był przystojny, trzeba to przyznać.

- They make a beautiful pair, don’t they? - rzekł mister Freyby.

- Biekna bara - przetłumaczył Masa.

Tę obraźliwą uwagę uznałem za błąd w przekładzie. Oczywiście Fandorin nie był i nie mógł być w żadnym razie parą dla jej wysokości. Jednak po słowach mister Freyby’ego spojrzałem na Ksenię Gieorgijewnę uważniej i zrobiło mi się ciężko na duszy. Takiego błyszczącego spojrzenia nie widziałem u jej wysokości nawet przed pierwszym „dorosłym” balem.

- No, koniec, Eraście Piotrowiczu, starczy tego marnowania czasu! - wykrzyknęła. - Potrafi pan już dostatecznie dużo, żebyśmy rozegrali jeden gem na poważnie. Zasady są bardzo proste. Serwować będę ja, ponieważ pan i tak nie umie. Najpierw uderzę piłką w ten kwadrat, potem w ten, i tak po kolei aż do zwycięstwa. A pan niech odbija, tylko proszę trafiać w kort. Zrozumiałe? Przegrany przejdzie pod siatką. A o sędziowanie poproszę Anglika.