KORONACJA,czyli ostatni z Romanowów

Oczywiście naczelnik policji milionowego miasta nie powinien się zajmować podobnymi drobiazgami, ale niektórych z moskiewskich zarządzeń nie zaszkodziłoby, moim zdaniem, wprowadzić także u nas, w Petersburgu. Na przykład można by postawić policjantów na skrzyżowaniach, żeby kierowali ruchem pojazdów, bo na Newskim i innych bulwarach zdarzają się okropne korki - ani przejść, ani przejechać się nie da. Nieźle byłoby też, wedle moskiewskiego zwyczaju, zakazać woźnicom pod karą mandatu przeklinać i jeździć brudnymi kolasami.

No, a obyczaje pułkownika Łasowskiego były rzeczywiście niezmienne i cudaczne, o czym sam miałem okazję się przekonać podczas instruktażu przed operacją.

Chociaż moim głównym przełożonym i opiekunem był Karnowicz, oberpolicmajster ciągle wtrącał swoje uwagi i twardo dawał do zrozumienia, że rzeczywistym gospodarzem dawnej stolicy jest on, Łasowski, a nie przyjezdny parweniusz. Między dwoma pułkownikami wywiązał się spór o to, czy aresztować posłańca, który zjawi się po pieniądze. Moskwianin zdecydowanie domagał się natychmiastowego aresztowania i przysięgał, że wytrzęsie z sukinsyna duszę wraz ze wszystkimi wnętrznościami, podczas gdy pułkownik z Carskiego Sioła, nie mniej zdecydowanie, wypowiadał się za ostrożnością i kładł nacisk na zagrożenie życia Michała Gieorgijewicza. Fandorin, mimo że też przebywał w bawialni, w sporze nie brał udziału. Karnowicz przedsięwziął środki ostrożności, które wydały mi się wyjątkowo rozsądne. Przed moim powozem będą jechały trzy zamaskowane pojazdy z agentami w cywilu, a z tyłu jeszcze pięć. Agenci z pałacowej ochrony, same zuchy, mieli posłańcowi Linda „siąść na ogon” (jak się wyraził pułkownik) i „dojść” za nim do kryjówki porywaczy. Oprócz tego specjalna grupa urzędników Ministerstwa Skarbu od wczorajszego wieczoru siedziała i spisywała numery wszystkich banknotów, które zostaną przekazane Lindowi. Każdy z nich mógł się stać w przyszłości początkiem nowego tropu.

Moje zadanie wyglądało na całkiem proste: powoli jechać Sadowym Kolcem i czekać, aż złoczyńcy się ujawnią, po czym zażądać od ich człowieka, żeby mnie odwiózł do jego wysokości; dopóki nie zobaczę Michała Gieorgijewicza żywego i zdrowego, w żadnym przypadku nie wolno mi oddawać walizki. Jeśli bandyta (albo bandyci) zastosują siłę, do akcji przystąpią przebrani agenci.

- Wziąć gołąbeczka od razu za kark - powtórzył, chyba już dziesiąty raz, uparty policmajster - i oddać mnie. Tak z nim porozmawiam, że śledzić go nie będzie potrzeby. Sam wszystko opowie i pokaże. A wy, panie pułkowniku, tylko się wymądrzacie i psujecie akcję.

Karnowicz nerwowo poprawił okulary, lecz swoje rozdrażnienie wyładował nie na oberpolicmajstrze, tylko na Fandorinie:

- Drogi panie, jaką mam korzyść z doradcy, który cały czas milczy? Czyżby nie miał pan w tej kwestii własnej opinii?

Fandorin sceptycznie uniósł piękną, jakby narysowaną brew.

- Lind jest bardzo chytry i pomysłowy. Wszystkie wasze możliwe posunięcia przewidział już z-zawczasu. A zapisywanie numerów banknotów - to po prostu śmieszne. Chce pan we wszystkich sklepach, kramach i kantorach wywiesić listy z czterdziestoma tysiącami siedmiocyfrowych numerów? - Odwrócił się do mnie. - Najwięcej będzie zależało od was, Ziukin. Wyostrzcie spostrzegawczość, zwracajcie uwagę na najdrobniejsze szczegóły - wszystko może się przydać. Pamiętajcie, że dziś dopiero pierwsze spotkanie, przed wami jeszcze co najmniej sześć. Na razie trzeba się tylko przyglądać. A co do „ogona” - powiedział już nie do mnie, tylko do Karnowicza - spróbować można, ale nie naciskajcie zbyt mocno, bo będziemy mieli trupa.