Desiderium Intimum

dwie sylwetki odziane w szaty Śmierciożerców zniknęły z głośnym trzaskiem i w

zdemolowanym domu pozostał po nich jedynie unoszący się w powietrzu pył i leżące

piętro niżej ciało martwej kobiety, wpatrującej się w sufit szeroko otwartymi, pustymi

oczami.

***

W komnacie Mistrza Eliksirów panował półmrok i całkowita cisza. Wydawało się, że

w chłodnych, wilgotnych pomieszczeniach nikogo nie ma. Jednak były to tylko

pozory.

Za ścianą jednego z regałów, w wypełnionym flakonikami, buteleczkami i dymem

laboratorium Severus Snape pochylał się nad ciemnozieloną, znajdującą się w

kociołku substancją, mieszając ją co jakiś czas i dokładnie studiując leżącą na stole

starą księgę ze stronicami gęsto pokrytymi runami i rycinami.

Odłożył chochlę i z kieszeni szaty wyciągnął niewielkie zawiniątko. W środku

znajdował się kawałek wciąż jeszcze zakrwawionej skóry i coś, co przypominało

niewielkie, mięsiste serce z nadal sterczącymi z niego kikutami żył. Rzucił na oba

przedmioty zaklęcie czyszczące, po czym rozłożył skórę na desce i zaczął ją kroić w

równe pasy szerokości pół centymetra. Kiedy skończył, ułożył paski w niewielki stos i

zaczął je szatkować wprawnymi ruchami.

Jego twarz była skupiona, tak jakby każdy ruch był na wagę złota, a jeden

nieostrożny krok mógł wszystko zniweczyć.

Kiedy skończył szatkować kawałki skóry, przysunął do siebie wagę i odmierzył

dokładnie dwie i trzy czwarte uncji, po czym bardzo ostrożnie, wpatrując się w eliksir

niczym sokół, wrzucił posiekany składnik do mikstury. Na powierzchni przez sekundę

pojawiła się plama w kształcie czaszki, ale bardzo szybko się rozmyła, a eliksir

zmienił barwę na jeszcze ciemniejszą zieleń.

Na twarzy Mistrza Eliksirów pojawił się lekki uśmiech, lecz coś w rozluźnieniu ramion

i całej postawy sugerowało, że ten uśmiech wydawał się zaledwie odległym odbiciem

szalejącego w mężczyźnie napięcia.

Sięgnął po chochlę i zamieszał wywar dwadzieścia razy zgodnie z ruchem

wskazówek zegara i dwa razy w przeciwną stronę. Kiedy skończył, przeszedł do

wciąż leżącego na desce serca. Zalał go przegotowaną wcześniej wodą i odczekał,

aż przestanie parować. Nałożył czarne rękawice ze smoczej skóry, wyjął serce i

przełożył je z powrotem na deskę, gdzie dokładnie wyciął z niego wystające żyły i

wszelkie zanieczyszczenia. Następnie włożył je do moździerza i zaczął przecierać,

uważając, by nie upuścić ani jednej kropli tryskającej z niego krwi. Kiedy została z

niego tylko gęsta, krwista miazga, przelał ją do maleńkiego kociołka i podgrzewał nad

niewielkim płomieniem aż do zagotowania. Potem szybko zestawił z ognia i umieścił

nad kociołkiem, gotów do przelania.

Lecz wtedy coś najwyraźniej mu w tym przeszkodziło. Opuścił nieco rondel i wolną

ręką sięgnął do kieszeni. W jego dłoni błysnął zielony kamień. Przysunął go do oczu i

odczytał znajdującą się w nim wiadomość:

Czy mógłbym przyjść teraz do ciebie, Severusie?

Jego oczy zmrużyły się nagle i zapłonęło w nich coś... gniewnego. Zacisnął kamień w

dłoni i szybko odesłał:

Nie mam teraz czasu, Potter. Nie przeszkadzaj mi.

Opuścił dłoń, chcąc schować klejnot z powrotem do kieszeni, ale zanim zdążył to

zrobić, kamień ponownie się rozjarzył. Mężczyzna spojrzał w dół na zaciśnięte

pomiędzy palcami zielone światło i z nieodgadnionym wyrazem twarzy ponownie

podniósł klejnot do oczu. Lecz tym razem znacznie powolniejszym ruchem, tak jakby

coś go powstrzymywało. Tak jakby za wszelką cenę chciał go od siebie odsunąć, ale

nie był w stanie tego zrobić.

To... szkoda... Ja tylko... tak bardzo tęsknię i pomyślałem... że chciałbym się do

ciebie przytulić. Ale to już nieważne. Przepraszam.

Severus zmarszczył brwi, a gniew w jego oczach rozgorzał jeszcze bardziej. Opuścił

rękę, spojrzał na trzymany w ręku rondel i ponownie zaczął go przechylać. Czarne

tęczówki dokładnie śledziły drogę gęstej, spływającej wolno po ściance naczynia

mazi, lecz zanim pierwsza kropla przelała się za brzeg i spadła do kotła, Severus

cofnął rękę i zacisnął powieki.

Żyła na jego skroni pulsowała, a trzymająca kamień dłoń zacisnęła się na nim tak

mocno, iż pobielały mu kostki palców.

Po chwili jednym, gniewnym ruchem cisnął kamień w sam róg pomieszczenia. W

spojrzeniu, które Mistrz Eliksirów skierował z powrotem na czerwoną maź, wciąż tliło

się jakieś wzburzenie. Zostało ono jednak przyćmione zdecydowaniem, kiedy

Severus przechylił szybko naczynie i zacisnął na chwilę powieki, gdy pierwsza kropla

zetknęła się z ciemnozieloną miksturą. Z jego ust wydobyło się ciche westchnienie,

lecz na ściągniętej twarzy nie było tym razem śladu uśmiechu.

Eliksir zabulgotał i uniósł się z niego czarny dym, wędrując aż pod sufit w iskrzących