Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

To jakiś obrzęd, pomyślał Drakkainen. Pozostali rozstąpili się, dając Grismalfiemu przejście. Strażnicy mocowali się z zasuwą małych drzwi na środku wrót. Najeżonych od zewnątrz żelaznymi kolcami, drewnianych drzwiczek wielkości człowieka. Uchylili je lekko, Grismalfi przecisnął się przez szczelinę i wsiąkł w mrok.

Stłoczyli się na podeście wieży bramnej, żeby popatrzeć, jak bohaterski syn władcy będzie zmywał hańbę wieczornej klęski. Przy kolacji śmiali się z niego, a teraz mają łzy w oczach, kiedy poświęca się w ostatecznym męstwie. Będzie tam stał i odpędzał narkotyczne widziadła, wymachując swoim prostym mieczem. Będzie dźgał mgłę i rozpędzał opar.

Bohater.

Wędrowiec przecisnął się przez zbitą lękliwie grupkę wojów na schodkach i wyszedł na pokład z mokrych żerdzi nad bramą.

Nic nie było widać. Nawet mgły.

Tylko Grismalfiego stojącego w ciemności, z ciałem pomalowanym w czarne zygzaki, krzeszącego pęki iskier ostrzem o brzeg tarczy.

— Tam nic nie ma — powiedział głośno Drakkainen. — Nie ma potworów. To tylko widziadła. Mgła jest trująca.

Spalony Gniew, stojący obok, chwycił go za ramię i, milcząc, wskazał leżącego na podeście bezgłowego trupa strażnika. Tego samego, z którym Drakkainen rozmawiał przed kilkoma godzinami. Nad bramą sterczała połowa rzeźbionej włóczni, ale łapy potwora nie było.

Vuko otworzył usta, jednak nic nie powiedział.

Najpierw pojawiło się przerażone stadko jeleni. Samiec, samica i cztery młode. Wybiegły z lasu i puściły się w stronę fortu, ignorując zupełnie Grismalfiego, jakby ich nie interesował.

Mgła zatopiła nagle drzewa i zalała polanę jak fala powodziowa. Ogarnęła uciekające zwierzęta i, zanim znikły, Drakkainen zobaczył z osłupieniem, że pędzący na przedzie rogacz rozpada się nagle w biegu na idealnie kwadratowe połcie, jakby przebiegł przez siatkę wiązek lasera. Potrząsnął głową.

— Tam nic nie ma — powtórzył.

A potem przypomniał sobie stwora, którego zarąbał. Mgła czy nie, tamto stworzenie było realne i piekielnie niebezpieczne. Zadrapania na skórze wciąż piekły go jak ukąszenia mrówek.

Zrobiło się zimno. Vuko spojrzał przez filtr termiczny i zobaczył, jak przed stojącym z wyciągniętym mieczem Grismalfim gęstnieje słup mgły, jak majaczy w nim coś krzywonogiego, wielkiego i człekokształtnego niczym rozwścieczony goryl górski.

Ktoś wrzasnął. W zwykłym widzeniu stwór był zgęstniałą ciemnością. Kosmatym mrokiem, w którym lśniły tylko rozjarzone czerwienią oczy i palisada potężnych zębów.

— Tam nic nie ma — powiedział Drakkainen po raz trzeci. — To tylko widziadło. Patrzcie, to przeleci na wylot.

Wyrwał pochodnię z kagańca i cisnął prosto w potwora. Huczący płomieniami pocisk przekoziołkował i odbił się od piersi stwora, sypiąc iskrami. Stworzenie przysiadło nieco i wydało z siebie grzmiący, infradźwiękowy ryk niemal na granicy słyszalności, od którego drżało powietrze.

Drakkainen zaklął, wyrzucił miecz za blanki i przeskoczył barierę, starając się nie poharatać o zaostrzone końce pali.

Przyspieszenie spadło na niego jak zasłona, zmieniając lot w senne szybowanie jak opadanie na spadochronie. Ustawił nogi, napiął mięśnie, podwinął język i zacisnął zęby. Z podestu do ziemi nie było więcej niż cztery i pół metra. Pamiętał, że na wprost bramy nie było żadnych pali.

Ziemia napłynęła mu na spotkanie. Zamortyzował upadek przewrotem przez bark i wyrwał swój miecz z ziemi.

Uniósł oręż z boku głowy, patrząc przez sunące ku ziemi krople deszczu, każda lśniła w blasku pochodni jak diament. W wyhamowanym świecie hiperadrenaliny mgła wydawała się sztywna jak zasłona. Krzyk Grismalfiego zmienił się w zawodzenie wieloryba.

Stwór zmaterializował się nagle i ruszył do przodu jak kosmata góra. Przypominał niedźwiedzia jaskiniowego, którego mama zapomniała się z Yeti. Sękata łapa z hakowatymi szponami śmignęła mu obok głowy, drąc zgęstniałe powietrze jak odrzutowiec. Uniknął jej półobrotem, zanurkował przewrotem między nogami potwora i, powstawszy po drugiej stronie, ciął dwukrotnie tam, gdzie powinny być ścięgna.

Ryk bólu brzmiał nisko, wibrująco, aż drżała przepona. Stwór odwrócił się, grzmotnął po gorylemu obiema olbrzymimi pięściami, wzbijając fontanny błotnistej wody, ale Drakkainena już tam nie było. Mokra rękojeść doskonale trzymała się dłoni, a klinga była ostra jak brzytwa. Wiwat zakłady Nordland, producent najlepszych mieczy we wszechświecie.

To tylko zwierzę, pomyślał Vuko. Duże, ale tylko zwierzę.

Ogromny łeb strzelił do przodu, szczęki zatrzasnęły się jak potrzask. W powietrzu poszybowały lepkie, ciągnące się jak nici krople śliny, owiał go ciężki, niemal mineralny smród. Drakkainen uchylił się półobrotem i ciął jedną ręką odwróconym ostrzem tuż pod potężnymi szczękami. Po gardle.

Patrzył, jak z szyi stwora wytryskuje pulsujący strumień czarnej krwi, jak rozpada się na okrągłe krople.