U martwych w Dallas

– Tak – powiedział cedząc słowa przez na wpół wysunięte kły. – Zgadzam się.

Nasze oczy na chwilę się spotkały. Oboje wiedzieliśmy, że jeszcze dwa lata temu wampiry z Dallas porwałyby Bethany i torturowały ją aż do uzyskania każdego, najmniejszego strzępu informacji, jaki ukrywała w swoim umyśle, a niektóre z pewnością by zmyśliła.

Mainstreaming, ujawnienie swojego istnienia, miały wiele zalet – ale miały też swoją cenę.

W tym wypadku, ceną były moje usługi.

– Jak wyglądał Farrel?

– Jak kowboj. – powiedział Stan, a jego głos był pozbawiony jakiegokolwiek żartobliwego odcienia. – Nosił jeden z tych wąskich krawatów, dżinsy i koszulę z zapięciami z fałszywej masy perłowej.

Wampiry z Dallas nie sprawiały wrażenia szczególnie przejmujących się modą. Może i mogłam przyjść tu w swoim stroju barmanki.

– Jaki miał kolor oczu i włosów?

– Brązowe włosy, przechodzące w szary. Brązowe oczy. Duża szczęka. Mniej więcej… pięć stóp, jedenaście cali [15]. – Stan najwyraźniej przeliczał to sobie z innego systemu mierniczego. – Dla ciebie może wyglądać na jakieś trzydzieści osiem lat. Jest gładko ogolony i szczupły.

– Czy mogę zabrać Bethany gdzieś indziej? Jest tu mniejsze pomieszczenie, mniej zatłoczone?

Starałam się wyglądać miło, bo to wydawało się całkiem dobrym pomysłem.

Stan wykonał szybki ruch ręką, tak szybki, że ledwo go dostrzegłam, i wszystkie wampiry oprócz jego samego i Billa opuściły pokój. Pomimo tego, że nawet nie spojrzalam w tył, mogłam być pewna, że Bill stoi pod ścianą, gotowy na wszystko. Czas zacząć zabawę.

– Bethany, jak się masz? – spytałam, starając się, aby mój głos brzmiał łagodnie.

– Skąd znasz moje imię? – zapytała, osuwając się po siedzeniu. Odsunęłam od stołu krzesło na kółkach, na którym siedziała i obróciłam w swoją stronę. Stan ciągle siedział u szczytu stołu, za mną, nieco po lewej.

– Mogę powiedzieć o tobie dużo rzeczy – powiedziałam, próbując wyglądać na wszystkowiedzącą. Zaczęłam zbierać myśli z powietrza, całkiem jak jabłka z drzewka. – Miałaś psa imieniem Woof, gdy byłaś mała, a twoja mama robiła najlepszy na świecie kokosowy placek. Twój ojciec przegrał kiedyś dużo pieniędzy w karty i musiałaś zastawić swój magnetowid, żeby pomóc mu to spłacić, zanim mama się dowie.

Siedziała z otwartymi ustami. Na tyle, na ile to było możliwe, zapomniała o tym, że jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie

– Super! Jesteś lepsza niż ten gość z telewizji, to medium z reklamy!

– Wiesz Bethany, nie mam żadnych zdolności pseudoparapsychologicznych – powiedziałam, może trochę za ostro. – Jestem telepatką, czytam w myślach, nawet w tych, o których nie wiesz, że je masz. Chcę, żebyś najpierw się zrelaksowała, a potem przypomniała sobie ten wieczór, kiedy pracowałaś w barze – nie dzisiaj, ale pięć dni temu.

Spojrzałam na Stana, który skinął głową.

– Ale ja nie myślałam o cieście mojej mamy!

Bethany najwyraźniej nie mogła się odczepić od tego, co ją najbardziej uderzyło. Postarałam się stłumić westchnięcie.

– Nie byłaś tego świadoma, ale to robiłaś. To prześlizguje się przez twój umysł, kiedy patrzysz na najbledszego wampira – Isabel – bo jej twarz jest tak biała, jak lukier tego ciasta. I myślisz o tym, jak bardzo brakuje ci twojego psa, bo zdajesz sobie sprawę, jak bardzo twoim rodzicom będzie brakować ciebie.

Wiedziałam, że to był błąd, jeszcze zanim te słowa wyszły z moich ust, i mogłam być pewna, że Bethany zacznie znowu płakać, wracając do swojego poprzedniego stanu.

– Więc po co tu jesteś? – spytała pomiędzy jednym spazmatycznym szlochem, a drugim.

– Żeby pomóc ci sobie przypomnieć.

– Ale mówiłaś, że nie jesteś medium.

– I nie jestem.

Czy byłam? Czasami myślałam, że mam jeszcze jakiś inny „dar”, który był właśnie tym, czym wampiry myślały, że jest. Zawsze uważałam to raczej za przekleństwo, dopóki nie spotkałam Billa.

– Medium może dotknąć kogoś i uzyskać o nim informacje. Niektóre media mają wizje o przeszłości lub przyszłości. Niektóre komunikują się z martwymi. Ja jestem telepatką. Mogę czytać w ludzkich myślach. Hipotetycznie mogę także wysyłać myśli, ale nigdy nie próbowałam.

Teraz, kiedy spotkałam innego telepatę, ta próba była ekscytującą możliwością, ale odłożyłam ten pomysł na później, żeby zgłębić to w wolnym czasie. Musiałam się teraz skoncentrować na interesach.

Usiadłam tak blisko Bethany, że stykałyśmy się kolanami. Podjęłam całą serię decyzji. To było dla mnie coś nowego, używanie mojego „wsłuchiwania się” do jakiegoś celu. Większość życia spędziłam robiąc wszystko, żeby nie słyszeć. Teraz słuchanie było moją pracą i prawdopodobnie zależało od tego życie Bethany. Moje właściwie też.