Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Дождж пацішэў, але не спыніўся, увайшоў у сілу i ліў, як i раней, пляжылі над лесам i сажалкамі грамы, успорвала неба маланка. Яўмен стаяў каля грушкі, не сваёй — самасейкі. Грушак гэтых, дзічак-самасеек, тут па лесе, каля вады было незлічона, дзе ў нейкі неадкладны час прысядалі над кусцікам хлапчукі, там неўзабаве i раслі грушкі. Тая ж, пад якой стаяў зараз Яўмен, тулілася да хвойкі. I грушка, i хвойка не здольны былі схаваць яго ад дажджу. Дождж мачыў, прашываў наскрозь лістоту, квецень i голкі дрэў, мачыў, прашываў наскрозь i яго. Але нягледзячы на тое, што ён быў ужо ўвесь мокры, i кроплі дажджу з дрэў падалі больш буйныя, чымсьці там, на гале, i больш халодныя, i было ядрана, Яўмен адчуваў смагу. Так хацелася піць, што хоць з гарматы страляй. Па хваёвых іголках, па лісці грушкі гушкаліся, як на арэлях, празрыстыя кроплі вады. Некаторыя з гэтых кропель, як ix усё роўна нехта казытаў, дрыжалі i падалі на адзенне, на твар Яўмена, казыталі твар i шчокі. I Яўмен не ўстрымаўся, пачаў збіраць, злізваць вуснамі, языком кроплі дажджавой вады з іголак i лістоты, з кветак грушкi. Ён злізваў ix i адчуваў, як адыходзіць смага i цела, сэрца поўняцца сілай i рашучасцю. Ніколі ў жыцці яму не даводзілася так смачна піць, i адкуль бы тая вада нi была, з якой бы крыніцы ён ні браў яе, яна не так утольвала смагу, як гэтая. I нічога на свеце не існавала такога, з чым магчыма было параўнаць гэтую ваду. Былі ў тых кроплях нябесны гром i майскія маланкі, яны азорвалі яго змучанае за дзень цела белай усмешкай грушы, шукалi i знаходзілі ўсмешку ў ім, абуджалі ў ім радасць. Радасць маленства, радасць шчаслівых сноў. Яўмен на піўся, набраў з іголак i кветак жменю вады, памыў ёю твар i, памаладзелы, лёгкі, бягом кінуўся ад свайго сховішча да канавы. Ён ведаў, што трэба рабіць, ведаў, як абвесці вакол пальца вартаўнікоў i дырэктара рыбгаса. Навальнца i вада з кветак надалі яму дзёрзкасці i адвагі, хутчэй безразважнасці. I план яго быў вельмі дзёрзкі i рызыковы, але ён не сумняваўся, што здзейсніць яго. Ён абыдзецца яму ў дваццаць пяць рублёў штрафу, а мо крыху i болей. Але што тыя дваццаць пяць рублёў, што, калі i болей, грошы — вада, ёсць — i няма. Затое ж ён зловіць такога карпа, якога яшчэ ніхто ў яго вёсцы не лавіў.