Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Niech tak będzie. Musisz wykupić fant, przybyszu. Grismalfi Deszczowy Ptak chce walki. Więc bijcie się. Pokaż nam, jak zabiłeś potwora.

— Nie będę nikogo zabijał — wysyczał Drakkainen. — Powiedziałem.

— Więc go nie zabijaj. Ale jeżeli chcesz odzyskać tę rzecz, walcz z nim. A wtedy może będziesz musiał.

Zgrzytał zębami, idąc do swojego ekwipunku złożonego pod ścianą. Otaksował szybko stertę sprzętu, ale wydawało mu się, że nic więcej nie zginęło. A jednak musiał spuścić swój dobytek z oka.

Na sali panowało poruszenie. Woje przekrzykiwali się radośnie, rozsuwano stoły, zapalono więcej pochodni, wniesiono jeszcze kilka lamp na trójnogach.

Vuko zdjął pancerz i kolczugę akurat w momencie, kiedy Grismalfi zakładał swój. Zostawił sobie tylko lewy karwasz i wyjął miecz z pochwy.

Światło nie było najlepsze, lampy kopciły. Drewniana podłoga, pokryta trocinami, oby nie okazała się zbyt śliska. Drakkainen odpiął pas i stanął pośrodku izby w wysokiej postawie z mieczem trzymanym niedbale w dłoni. Tamten sapał komicznie, spod hełmu widać było tylko usta z wyszczerzonymi jak u psa zębami i zaciśnięte szczęki. Grismalfi przeciągnął ostrzem po swojej tarczy, krzesząc pęk iskier, i wydał z siebie wysoki, wibrujący wrzask. Twarz mu poczerwieniała, a oczy w trójkątnych wizurach wydawały się obłąkane.

— Za młody chyba, żeby go trafiła apopleksja — mruknął Drakkainen po chorwacku.

Obrócił miecz w dłoni tak, że ostrze schowało się za jego ramieniem i dotknęło barku. Z dłoni wystawała mu tylko rękojeść. Stał lekko zgarbiony na wyprostowanych nogach, z lewą dłonią uniesioną na wysokość splotu słonecznego. Człowiek stojący w postawie rodem z aikido wygląda jak uduchowiony albo roztargniony i zupełnie nie na miejscu.

Młody ruszył do ataku zupełnie inaczej, tańcząc i podskakując jak bokser, miecz i tarcza cały czas poruszały się nerwowo w jego rękach jak głowa kobry. Drakkainen patrzył mniej więcej w środek jego sylwetki i czekał, rozluźniwszy mięśnie. Uznał, że Grismalfi ma niezły refleks. Pierwsze cięcie padłoby niemal niespodziewanie, gdyby nie podobny do odrazy grymas, który uniósł wargę chłopaka jakieś ćwierć sekundy wcześniej. Było to niskie, chytre cięcie w udo, obliczone na przerąbanie mięśni. Wystarczyło zrobić pół kroku w tył, a następnie zejść z łuku cięcia. Młodzieniec odzyskał równowagę kilkoma tanecznymi podskokami i wystrzelił nagle podstępnym sztychem. Drakkainen przekręcił barki i obrotem zszedł z linii ataku, po czym nadal trzymając miecz wzdłuż ramienia, sięgnął pod pachą chłopaka w stronę jego szyi.

Młody książę runął na plecy z ogromnym impetem, tarcza pojechała z łoskotem aż pod stół. Stojący w pobliżu odskoczyli na boki.

Drakkainen poczekał, aż Grismalfi znajdzie tarczę i trafi trzęsącą się z wściekłości dłonią w imaki, aż odzyska hełm, który pokoziołkował przez całą hallę.

Następny atak był jeszcze szybszy, zawierał w sobie kilka fint, jedna po drugiej, a wreszcie został wyprowadzony po pochylonej tarczy, czemu towarzyszył dziki wyskok.

Tym razem Grismalfi przewrócił ławę i przesunął stół, tarcza uwięzła na chwilę pod barkiem, blokując mu rękę.

— „Jakiekolwiek by były okoliczności, zachowaj dostojność. Dostojność to przygotować się do walki chłodno, lecz poprawnie, nie dając się wyprowadzić z równowagi ruchami przeciwnika. Pozorna łagodność dostojności skrywa tysiące możliwości. Tyluż zmianom może przeciwstawić się siła. A zatem, dostojność i siła to jedno” — wyrecytował mu Drakkainen, stając na swoim miejscu pośrodku sali.

Po trzech kolejnych atakach młody książę słaniał się na nogach ze zmęczenia, poobijany upadkami i pokaleczony brzegiem własnej tarczy.

Dźgał, ciął i rąbał, ale przeciwnika nigdy nie było w miejscu, które przecinał miecz. Wędrowiec był jak obracająca się kula, jak mgła. Jednak sam ani na chwilę nie ukazał ostrza, cały czas schowanego wzdłuż prawej ręki. Wystarczał mu szybki chwyt czterech palców dłoni, który wykręcał chłopakowi nadgarstek, ciskając go o ziemię, skręt barków, krok, uniesienie ręki. Niedbałe, leniwe gesty, jakby opędzał się od owada.

— „Kawałek kory drwi sobie ze sztormu, a wierzba z huraganu” — poradził mu Drakkainen, chociaż wcale nie było mu do śmiechu. Chłopak był naprawdę szybki i niebezpieczny, a Vuka nie nauczono, jak toczyć bezkrwawe, przyjacielskie pojedynki. Co chwilę musiał koncentrować całą uwagę, żeby nie postąpić zgodnie z odruchem wbitym w mózg i mięśnie, każącym przeciąć odsłoniętą nagle tętnicę, przerąbać podstawę czaszki, kiedy widział tył głowy przeciwnika, przeszyć jednym szybkim sztychem gardło i śródmózgowie, rozpłatać brzuch, kiedy przeciwnik przelatywał obok, wybity własnym impetem. Co parę sekund następowało kilka takich momentów, gdy jedynie wysiłek hamujący na wpół bezwiedny ruch ręki dzielił Grismalfiego od śmierci.

Tamten nie miał o tym pojęcia. Myślał tylko o własnej wściekłości i porażce, coraz bardziej poobijany, zmęczony i upokorzony. Był coraz mniej sprawny i coraz bardziej niebezpieczny.