Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Intruz wślizgnął się do środka, zamykając drzwi za sobą. A potem bezgłośnie podkradł się do podestu, na którym spoczywał skulony kształt przykryty kocem. W łaźni było kompletnie ciemno, więc przybysz nie mógł zobaczyć Drakkainena stojącego nad drzwiami na ościeżnicy, przylepionego do ściany. Vuko natomiast widział zupełnie wystarczająco. Wsadził ostrze miecza tępą stroną do ust i, wyciągnąwszy przed siebie dłonie, runął płasko na twarz. Wszystko odbyło się w ciszy.

Drakkainen trafił dłońmi na belkę stropową, wyrzucił ciało do przodu, lądując na klepisku, po czym jednym ruchem sięgnął pod pachę intruza, chwytając go za gardło, i zaciskając mu tętnice po bokach tchawicy, ujął miecz. Podbił kolanem nogi napastnika, przewracając go na siebie. Odwrócone w dół ostrze oparło się o tętnicę szyjną. Teraz wystarczył jeden ruch.

Krótki.

Ale ostrze się nie poruszyło.

— Teraz cię puszczę — tchnął Drakkainen delikatnym szeptem. — Ale jeżeli spróbujesz krzyknąć, jeśli poczuję, że twój brzuch się napina, przetnę ci linię oddechu. Nie zdążysz nawet kwiknąć... moja pani.

Puścił ją.

Królowa kaszlała chwilę i rozcierała gardło, klęcząc obok niego ze zwieszoną głową.

Podniósł nóż, który upuściła. Wąski, niezbyt długi. Szydło. Przebije prawie każde ubranie i sięgnie głęboko, ale nie zostawi wiele śladów. Narzędzie skrytobójcy.

Próbowała coś powiedzieć, znowu się zakrztusiła. Zaczerpnął kubek w cebrze z wodą i podał jej.

— Mówił, że przyjdziesz. Mówił, że za nim będą szli inni. Od razu cię poznałam. Nie masz świętych oczu jak on, ale jesteś podobny. Wysoki, o dziwnej twarzy. Wiedziałam, że też jesteś synem bogów. On tak samo siedział i patrzył. Tak, jakby widział wszystko na wylot. Czekałam, aż przyjdziesz. I przyszedłeś. Przynosząc rękę mojego syna.

Drakkainen zdrętwiał.

Należało zadać teraz jedno z miliona pytań, które przyszły mu do głowy, ale nie wiedział które.

Szarpnęła zapinkę i otulające ją futro spadło na ziemię. Królowa podgarnęła kiecki i położyła się na wznak z brzegu podestu, rozkładając szeroko nogi. Wyciągnęła do niego ramiona.

— Weź mnie.

— Chciałaś mnie zabić.

— Odkąd odszedł, co dziewięć miesięcy rodzę dziecko, chociaż nie chodzę brzemienna. Boją się. Stara każe wynosić je w tajemnicy. Do lasu. W zimną mgłę, żeby umarły. Ale one wracają. Idą do swojego ojca. Pewnego dnia pomszczą mnie i zabiorą ze sobą. Należę do niego. Nie chcę, żeby to się skończyło. Weź mnie, chcę rodzić więcej dzieci zimnej mgły. Pewnego dnia stara mnie zabije. Tyle lat udawała Wiedzącą, dopiero on jej pokazał, czym jest naprawdę.

Co ten van Dyken tu narozrabiał? — pomyślał rozpaczliwie Drakkainen. Piękna sytuacja. Był ciekaw, czy wielu ludzi w historii, znajdujących się w analogicznej sytuacji, zdążyło krzyknąć przed śmiercią: „Królu, to nie jest to, co myślisz!”.

— Musisz mi odpłacić. Oddaj mi dziecko za to, które zabiłeś.

— Miałaś dziecko z van Dykenem?

— Z kim?

— Pieśniarzem o rybich oczach. Czy to on kazał ci mnie zabić?

— Miałam z nim wiele dzieci. I dalej będę miała. Z nim i z tobą. A nazywał się Aaken.

Aaken. Hieronimus van Aken, zwany Bosch.

I dzieci zimnej mgły. Rodzone bez ciąży i wynoszone do lasu.

Jasne.

Ciemność łaźni maskowała te wszystkie odpychające, drobne różnice. Wąskie skrzydełka nosa. Wypełnione czernią wole oczy. Włosy rosnące na karku i u szczytu pleców, jak końska grzywa. Wydłużone uszy. I inne szczegóły, które sprawiały, że wydawała się nieludzka. W ciemnościach była po prostu jak kobieta. Miała zimne dłonie i mokre stopy.

Pachniała trochę końskim potem, trochę piżmem i skisłym mlekiem. Obco. Nieludzko.

Mógłby ją wziąć.

Uświadomił sobie, że mógłby ją również zabić, gdyby miał taki kaprys.

Mógłby zrobić właściwie wszystko, co przyszłoby mu do głowy. Zabić Grismę i rządzić zamiast niego. Panować nad tłumem zwariowanych, zawszonych, naćpanych halucynogennym oparem dzikusów. Albo pozabijać ich wszystkich i iść dalej. Nie miał nad sobą prawa ani religii, ani niczego. Był tu sam. Mógł robić wszystko albo nic. Obie możliwości były równie nudne i do niczego nie prowadziły. Świat nihilizmu.

Spojrzał w jej szeroko rozwarte, wole oczy, rozchylone usta pełne drobnych zębów.

Królowa...

Zachciało mu się śmiać.

To nieprofesjonalne.

— Chodź... — stęknęła.

Na dworze rozległ się nagle jakiś hałas. Trzaskanie drzwi, tupot wielu nóg, wrzaski, coś przewróciło się z łomotem, psy eksplodowały zaciekłym ujadaniem.

Odskoczyli od siebie. Drakkainen porwał spodnie, wskoczył w buty, owijając cholewki byle jak rzemieniami, wbił na głowę hełm i, z jednym karwaszem trzymanym w zębach, spojrzał na królową, skuloną na podeście, patrzącą na niego wilgotnymi oczami jak przestraszony szczurek.