Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Dlaczego?

— To są tacy, co ukradli pieśni bogów. Takie, co potrafią leczyć albo zabijać, albo czynić. Różnie. Jeden zna jedną, a drugi dziesięć. Kiedy bogowie się o tym dowiadują, wysyłają mgłę, żeby go znalazła. Tak było i z tamtym. Wiele nie umiał, ale wystarczyło. Był dwa dni i poszedł. A potem przyszła zimna mgła i pojawili się Obudzeni. Mgła szła za nim.

— A co zrobił? — zapytał Drakkainen bardzo ostrożnie.

— Różne rzeczy mówili. Ja widziałem tylko, jak zapalił ogień błyskawicą z dłoni i jadł piasek z wodą.

Blady, wysoki, o długich, czarnych włosach... Van Dyken, pomyślał Vuko. Van Dyken z zapalniczką i zupą w proszku. Ale gdzie reszta?

Spalony Gniew kiwał się przy stole, a jego jeżowe, paciorkowate oczy zmętniały. Od dołu pojawił mu się nawet wąski pasek białkówki.

— Nie wolno o tym mówić. Jest noc. Zły czas... Wojna bogów...

Trochę to wszystko przypominało nieudane wiejskie wesele. Pomimo wszelkich prób część już zasypiała. Fizjologia i alkohol zaczynały brać górę. Zwijali się w kłębek pod ścianami, kładli twarzą na stole pomiędzy ogryzionymi kośćmi, kałużami piwa i resztkami warzyw. Ci, którzy pozostawali trzeźwi i przytomni, przysuwali się bliżej paleniska, na którym żarzyły się belki, posykujące pod kroplami drobnego deszczu. Drakkainen rozejrzał się za kolejnym ewentualnym informatorem, konstatując z niejakim zaskoczeniem, że codzienność średniowiecza to upiorna, wszechogarniająca nuda.

Tu nie było co robić. Można było siedzieć nad piwem ewentualnie opowiadać sobie jakieś historie. To wszystko. Poza tym był jeszcze strach. Spoglądali trwożnie w ciemność za drzwiami, starali się mieć pod ręką jakąś broń, nawet kiedy spali. Wzdrygali się nerwowo przez sen jak dzikie zwierzęta, czasem budzili i toczyli wokół siebie przerażonym wzrokiem, a potem znowu zasypiali. Nuda i strach. Długie okresy monotonii przerywane krótkimi spazmami lęku i przerażenia.

Pojawił się van Dyken. Co tu robił? Dokąd odszedł?

— Styrsman chce z tobą mówić. — To był ten sam krępy starzec, który po niego wyszedł. Wędrowiec wiedział już, że tamten nazywa się Nulle Śpiący Na Lodzie. Stanął na wprost Drakkainena i pochylał się nad ławą, ogryzając kość. Zwiadowca zabrał róg, do którego zdążył się już przyzwyczaić, i poszedł za starcem, usiłując nie nadepnąć nikogo z drzemiących na ławie i pod nią, i przeciskając się pomiędzy plecami tych, którzy usiłowali nadal biesiadować.

Przy tym lepszym końcu stołu, przy którym siedział władca, zabawa była jeszcze gorsza niż gdzie indziej. Domniemana królowa siedziała sztywno, jakby połknęła kij, i patrzyła szklanym wzrokiem prosto przed siebie, młody żuł pogardliwie małe kęsy mięsa, a chłopiec drzemał, wtulony w futro okrywające ramiona matki.

Sam Grisma patrzył przed siebie spod krzaczastych brwi i mamlał przez chwilę wargami.

— Idzie jesień — oświadczył znienacka. — Dokąd pójdzie przybysz, który nie ma nikogo? Żadnej strzechy, pod którą by się schronił, żadnego ognia, by ogrzał ręce, żadnej strawy w kociołku? Zostań z nami. Dam ci kobietę i dom. Mam ich więcej niż mężów, którzy mogliby tam palić ogień. Dam ci złoto. Stań u mojego boku, Wędrujący Nocą, i wesprzyj słabnące ramię starca. Razem odeprzemy Obudzonych i wtedy mgła odejdzie.

— Nikt nie może stawać na drodze przeznaczeniu — oświadczył Drakkainen. — A moim przeznaczeniem jest wędrówka. Nie mogę ogrzać się przy ogniu ani zamieszkać pod dachem, póki nie odnajdę czworga szalonych obcych o ślepych, rybich oczach. Taka jest wola bogów.

„Kiedy rozmowa będzie szła nie po twojej myśli, odwołaj się do sił wyższych” — radzili.

Szalony Krzyk wydął wargi.

— Sam rzekłeś, że twoi bogowie są daleko, pod innymi gwiazdami. Wątpię, żeby tutaj, na ziemi naszych bogów, mieli wiele do powiedzenia. Teraz, kiedy bogowie toczą wojnę, a świat oszalał, nikt rozsądny nie wdaje się w takie rzeczy. Kto wie, czego mogą chcieć? Po co masz szukać czegoś, czego już nie ma? Kości tych, co wędrowali, może dawno już gniją na szlaku.