Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Przez chwilę jakby dali mu spokój i Drakkainen umilał sobie czas obserwacją. Szalony Krzyk wlepiał w niego badawczy wzrok i siedział zasępiony, pociągając co jakiś czas mały łyk. Na ile można było ocenić, robił wrażenie kogoś, kto coś knuje. Jego małżonka siedziała ponuro nad pustym talerzem i patrzyła spode łba na towarzystwo przy stole. Wyglądała na sporo młodszą od Grismy. Nie było to łatwo ocenić, ale sprawiała wrażenie, że nie przekroczyła jeszcze trzydziestki. Zważywszy, że pewno wyszła za mąż około czternastego roku życia, spokojnie mogła być matką i nabzdyczonego młodzieńca z długimi włosami, i może ośmioletniego chłopca siedzącego obok niej. Obaj byli porządniej ubrani niż reszta, ich kaftany uszyto z barwionych tkanin i ozdobiono przy dekolcie i na mankietach rękawów skomplikowanymi haftami. Obaj mieli przy pasach metalowe okucia i zdobione noże. Na szyi nosili złote amulety. Dlaczego byli tacy ponurzy? Królowa mogła być rozczarowana życiem na tym pustkowiu. Może dojadło jej to tajemnicze zagrożenie, przed którym tak się trzęśli? A może chodziło o Drakkainena? Przyłapał ją kilka razy na taksującym, przeciągłym spojrzeniu, zbyt natrętnym, by było przypadkowe, i uznał, że to stare jak świat zjawisko. Biedna, ambitna dziewczyna uwięziona na prowincji ze starym i bogatszym od niej mężem i tajemniczy przybysz. „Ucieknijmy razem”. Melodramatyczne, ale możliwe. Młody człowiek z kolei był przypuszczalnie po prostu zazdrosny o sławę jaką dało Wędrowcowi przyniesienie łapy potwora. Biedny smarkacz, nie miał pojęcia, że bez cyfrala Vuko nie miałby najmniejszych szans tak samo jak każdy człowiek. Potwór był zbyt szybki i sprawny. Jeżeli takich zwierząt było tu więcej, to rzeczywiście mieszkańcy dworu Szalonego Krzyku mieli problem.

Spekulował z nudów. Robił to, przed czym go przestrzegano.

„Nie znamy tej kultury” — mówili. Ostrzegali przed złudnymi podobieństwami i myśleniem własnymi kategoriami. „Będziesz widział różne rzeczy, ale nie będziesz rozumiał ich znaczenia. Niektóre będą ci się wydawały złe. Będziesz widział dzieci pijące alkohol, przemoc w rodzinie, morderstwa, intrygi, okrucieństwo, kazirodztwo i kanibalizm. Odpuść sobie. Nie twoja sprawa. To się dzieje po drugiej stronie kosmosu. Ty masz znaleźć i wyciągnąć stamtąd kilkoro ludzi. Reszta niech się toczy jak chce”.

Baba ukryta w niszy nie poruszała się od dłuższego czasu i chyba przysnęła. Nie. Ktoś podszedł do niej, niewidoczny dla pozostałych w głębokim cieniu kolumnady, i nachylił się do jej ucha. Drakkainen wyostrzył słuch.

„Słońce na pewno już zaszło... Mrok gęstnieje”.

„Czy idzie zimna mgła?” — odszepnęła stara.

„Na razie nie”.

„Przyniosłeś?”.

„Boję się dotykać jego rzeczy, czcigodna”.

„Głupcze! Wypił krew i nic nie zauważył! Jest słaby. Musi odejść”.

„Sprowadzi na nas Obudzonych...”.

Ja ci dam dotykać moje rzeczy, zaniepokoił się Drakkainen. Ubrany w czerń informator odszedł od baby, ale nie zbliżał się do jego ekwipunku, tylko wyszedł z halli.

Stara coś knuje, Grisma knuje, Królowa też, młody gapi się, jakbym mu kozę wydoił... Co za towarzystwo.

— Kiedy zaczęła się ta „wojna bogów”? — zagadnął Spalonego Gniewa. Ten spojrzał na niego jak na idiotę.

— Kto może znać sprawy bogów? Dla nas liczy się to, że Obudzeni zaczęli wychodzić z uroczysk. Kiedyś, dawniej, opowiadano różne rzeczy o Pustkowiach Trwogi, ale dało się przez nie chodzić. Polowaliśmy na jelenie, uprawialiśmy pola. Byliśmy tymi, którzy nie znają strachu, bo umieją tu mieszkać. Wiedzieliśmy, gdzie są uroczyska i jak je omijać. Umieliśmy przejść przez bagna i skały. Latem spuszczaliśmy łodzie na rzekę i płynęliśmy aż do morza, a potem szukaliśmy szczęścia w dalekich krajach. Teraz już od lat nie wypływamy. Cała nasza ziemia stała się uroczyskiem. Gdybyśmy wsiedli na łodzie, po powrocie znaleźlibyśmy tylko pogorzelisko i Obudzonych. Kto wyjdzie do lasu, już nie wraca. Pod pług czy stępor idzie tylko takie pole, które widać z grodu. Szlakiem też już nikt nie ciągnie. Nie ma wędrowców, kupców ani pieśniarzy. Droga zaczyna zarastać. Mówią, że to zimna mgła i puszcza, ale ja myślę, że wszędzie już tak jest.

— Co to jest „zimna mgła”? — Podczas zdobywania informacji ważne jest, by rozmówca mógł mówić o tym, co go interesuje. Większość ludzi chce mówić tylko o sobie. Zatem kiedy chce się zdobyć informacje, trzeba stać się wdzięcznym słuchaczem. Nie czekać na moment, kiedy samemu zacznie się mówić, ale słuchać i dopytywać się o szczegóły. Spalony Gniew pochylił się w jego stronę i zaczął mówić szeptem.

— Najpierw robi się zimno. Nawet w słoneczny dzień. Potem światło robi się dziwne i pojawia się mgła. Inna niż zwyczajna. Gęsta i zimna. Robi się cicho. Nawet ptaki nie śpiewają. A potem przychodzą Obudzeni. Czasem to są zmarli. A czasem potwory. A czasem nic nie widać, tylko człowiek zaczyna się palić. Albo obraca w kamień. Mój szwagier zestarzał się na moich oczach i umarł. A to, co umarło, dalej się ruszało. Przybiłem go włócznią do ziemi i uciekłem. Kiedy nadchodzi zimna mgła, czasem najgorsze, co człowiek ma w głowie, staje przed nim jak żywe. Moja żona bała się wody. Nie nauczyła się pływać, nie podchodziła do strumienia, nawet studni się bała. Mówiła, że często śni o tym, że tonie. Mgła dopadła ją na polu pod lasem. Mówili, że rzucała się jak szalona, jakby obsiadły ją osy. A potem rzygała wodą. Całe kubły wody z niej wychodziły, aż utonęła. W wodzie, którą miała w środku. Na suchym jak pieprz polu.