Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

W forcie chyba trwa gorączkowa narada. Gdybym tylko mógł tam być — głosowałbym za tym, by zostawić dziwnego obcego w spokoju przynajmniej do jutra.

Powinienem znaleźć ślady moich sierot, ale upłynęło tyle czasu, że jedna noc nie zrobi nikomu różnicy. A strasznie nie chce mi się nawiązywać kontaktów. Trochę mam tremę, a trochę jestem zmęczony. Podoba mi się ta wiata. W Finlandii całkiem podobne stawiają na parkingach przy plaży.

Zjem sobie kolację, popatrzę w ogień, pomyślę, wypiję jeszcze łyk śliwowicy i z rozkoszą wyciągnę się na tym szerokim stole, nakryty kocem, z siodłem pod głową. Komu to będzie przeszkadzało?

Cały czas czuję na sobie czyjś wzrok. Kiedy mieszam swój dziwny grog, dokładam do ognia albo kroję twardą jak kamień kiełbasę. Przenikliwy, badawczy.

Widzę tylko sieczone deszczem krzaki, milczący, najeżony palami ciemny dwór i mgłę. Robi się zimno. Powoli zbiera się na zmierzch.

Pewno skądś mnie obserwują. Ze szczytu palisady albo przez jakieś strzelnice. Proszę bardzo.

I wtedy zauważam dziecko.

Pojawia się nagle, jakby wysnuło się z mgły wijącej się po ziemi. Chłopiec, może ośmioletni, karykaturalnie chudy, z wydętym, okrągłym brzuchem. Stoi, milcząc, zupełnie nagi na deszczu i chłodzie, ze złożonymi rękami, jakby piastował coś na piersi.

Zapomnieli o nim? Nie zauważyli, że nie zdążył za bramę? Może nie wiedzą dokładnie, ile mają dzieci? A teraz pan Grisma Szalony Krzyk udaje, że go nie ma w domu, a ten tu moknie goły na wściekłym zimnie.

— Nie bój się — mówię łagodnym tonem. — Chcesz coś do jedzenia?

Nie odzywa się. Stoi nieruchomo i wpatruje się we mnie tymi niesamowitymi oczami, które z daleka w szarówce wyglądają jak puste oczodoły. Opuszcza nagle lewą rękę i okazuje się, że to, co tak tulił do chudej piersi, to jedynie druga ręka, ze strasznie zniekształconą dłonią o tylko czterech palcach, ale za to długich na dwadzieścia centymetrów, z wieloma stawami, jak odnóże kraba.

Patrzę osłupiały, nadal trzymając w wyciągniętej dłoni kawałek czekolady, a wtedy jego oczy nagle błyskają fosforyczną zielenią i chłopiec staje się mgłą, obłokiem mgły, który rozchodzi się niepostrzeżenie.

Cofam rękę z czekoladą i czuję, jak włosy jeżą mi się nad karkiem. Hiperadrenalina uderza jak prąd.

Czekam, ćwicząc oddech ibuki, aż się rozejdzie. I wtedy znowu rozlega się zawodzenie rogu.

Po prostu cofnął się trochę i zniknął we mgle, myślę, patrząc, jak otwiera się dwuskrzydłowa brama i wychodzi z niej kilku ludzi. Schodzą ostrożnie ze wzgórza, osłaniając się tarczami o dziwacznym kształcie, przywodzącym na myśl kontrabas. Widzę błysk grotów na włóczniach.

Idą do mnie.

Odstawiam kubek i, klnąc pod nosem, zakładam ciężki półpancerz, przypinam okuty pas z mieczem. Czas do pracy.

Idą. Powoli, godnym krokiem, żeby pokazać, że zupełnie się mnie nie boją. Jednak tarcze są uniesione, włócznie gotowe do ciosu. W sumie ośmiu mężczyzn. W środku idzie dwóch bez tarcz i włóczni, ale podobnie jak reszta w zbrojach.

Zatrzymują się jakieś dziesięć metrów od mojego obozowiska i patrzą w milczeniu. Jeden z tych dwóch w środku to stanowczo ktoś ważny. Zdobiony kaftan, nabijany metalowymi płytkami, opina pękate ciało, mężczyzna ma rozłożystą, siwą brodę i długie włosy ujęte w złotą obręcz, też siwe. Kto wie, może to sam szef. Jednak nie wydaje szalonych krzyków, tylko milczy, przyglądając się badawczo.

Tarczownicy wymieniają półgębkiem uwagi, przekonani, że nie mogę ich usłyszeć.

„Znać, że możny. Pancerz cudzoziemskiej roboty. I miecz jaki... Patrz, czy ma ludzkie oczy. Może to mara...”.

Czekam.

To oni mokną, nie ja. Sięgam po swój kubek i wypijam łyk gorącego napoju.

— Ten, kto wędruje, śpi na kamieniu, daleką ma drogę do domu. Miast piwa, witają oszczepem, nie dadzą zdjąć szłomu — powiadam dobitnie i wypijam następny łyk. Wysiliłem całą znajomość mowy Żeglarzy, żeby sklecić ten wierszyk. Tu lubią takie rzeczy. Ciekawe, czy stary też odpowie rymowanką.

Rozpycha stojących przed nim i podchodzi ostrożnie, trzymając jedną dłoń na głowicy miecza. Taksuje mnie od stóp do głowy i zagląda mi uważnie w oczy.

To może oznaczać, że widziano tu Ziemian. Moje oczy zostały ucharakteryzowane i wyglądają jak oczy tutejszych, całe wypełnione ciemnymi, orzechowymi tęczówkami niczym u krowy. Ilekroć zobaczę własne odbicie, aż mnie odrzuca. Nie mogę się przyzwyczaić. Na szczęście tutaj lustro to rzadkość. Ale naukowcy nie przechodzili żadnych operacji. Ich oczy musiały zwracać uwagę.

Dwóch z jego ludzi od niechcenia, powoli odwraca włócznie ostrzem w dół i opiera je o ziemię. To nie znaczy, że przestali na mnie uważać. Teraz jeden ruch ramienia powinien wystarczyć, żeby cisnąć drzewcem i przygwoździć mnie do ściany szałasu.

— Lekkomyślny wędrowiec staje przed dworem, gdzie co noc śmierć kołacze, chciałby strawy, ognia i piwa, a tutaj tylko kruk kracze — odpowiada stary. — Jeżeli składasz wiersze, może ucieszysz króla. Chodź, jeśliś człowiekiem, a nie Obudzonym. Zasiądź przy stole.