Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Było to w kilka tygodni później; przyszedłem dość wcześnie. Przy barze siedzieli już Richard Lincoln i Andy Souter, którzy sączyli wolno pierwsze piwo. Richard niedawno skończył sześćdziesiątkę i w pierwszej chwili wziąłem go za Gregory’ego.

Przynosząc mi kufel zmarszczeniem brwi skwitował moją spóźnioną reakcję.

— Przez chwilę wziąłem cię za Merralla — wyjaśniłem.

— To przez tweed — powiedział. — Trochę już wyszedł z mody. — Richard był przewoźnikiem i zawsze uważałem za swoisty paradoks, że ktoś tak ściśle współpracujący z rządem Kethanich może się równie staroświecko ubierać.

Usadowiliśmy się przy naszym stole obok kominka i Andy wsunął pod stołek futerał z trąbką. Był zawodowym muzykiem i spokojnym człowiekiem przed czterdziestką. Miał charakterystyczny dla trębaczy odcisk na górnej wardze; prowadził miejscowy zespół trębaczy, a w Bradley College uczył gry na rozmaitych innych instrumentach. Do naszej grupki wtorkowych nocnych marków przyłączył się jako ostatni — nie licząc Merralla. Muskając dłonią szopę rudych włosów zapytał:

— Więc co sądzisz o naszym Gregorym?

— Bardzo go lubię — powiedziałem. — Jest jednym z nas.

— Dziwna rzecz — stwierdził Richard — jak niektórzy ludzie wszędzie znajdują swoje miejsce. Szczególne w nim jest to, że choć wiele mówi, tak naprawdę mało o nim wiem.

Przez chwilę zastanawiałem się nad tym, co usłyszałem.

— Nie da się zaprzeczyć, że masz rację. — O Merrallu wiedziałem jedynie, że pochodzi z Londynu i kupił farmę na wzgórzu.

Andy kiwnął głową.

— Tajemniczy nieznajomy…

— Widać, że wiele podróżował — stwierdził Richard.

Była to druga rzecz, jaką dałoby się powiedzieć o Gregorym, wnosząc z jego historyjek o Indiach i Dalekim Wschodzie.

— Czy to nie zastanawiające — zapytałem — że choć nie mówi prawie o sobie, czuję, iż znam go lepiej, niż wielu ludzi, którzy bez przerwy mówią o sobie.

Podczas kolejnej godziny nasi przyjaciele schodzili się pojedynczo lub parami, a rozmowa koncentrowała się na tajemniczym panu Merrallu. Okazało się, że wszyscy wiedzą o nim mniej więcej to samo, co Richard, Andy i ja.

— Doskonale — odezwał się w pewnej chwili Doug Standish, miejscowy policjant. — Spróbujmy więc dziś wieczorem dowiedzieć się czegoś więcej o Gregorym, dobrze?

W pięć minut później, punktualnie o dziewiątej, jak to było w jego zwyczaju, do pubu wparował Gregory, otrząsając się ze śniegu niczym wielki, święty Bernard.

Przyłączył się do naszego grona przy kominku i w kilka sekund później opowiadał nam o rozmowie, jaką miał rankiem ze swoim bankowym doradcą finansowym. Sprowokowało to kilka podobnych opowieści i wkrótce wszyscy w ferworze zamawiania kolejek piwa i przyjaznych uwag zapomnieli o zamiarze dowiedzenia się czegoś więcej o naszym nowym przyjacielu.

Dopiero gdy wlokłem się do domu z Richardem przypomniałem sobie, że fatalnie zawiedliśmy w próbie dowiedzenia się o Gregorym czegoś nowego.

Powiedziałem to przewoźnikowi.

Przez chwilę patrzył na godzącą w niebo kryształową kolumnę Stacji Odpraw, widoczną w odległości kilku mil na szczycie wrzosowiska.

— Greg zachowywał się tak przyjaźnie, że niegrzecznie byłoby pytać — stwierdził.

W tydzień później dowiedziałem się o Merrallu czegoś więcej, co — jak sądzę — po części wyjaśniało jego zaściankowość.