Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Helios odprowadził Jody — bo tak miała na imię poznana w hotelowym barze dziewczyna — na nocny uliczny jarmark na głównym miejskim placu. Jej przyjaciółki wlokły się za nimi. Rozbawił je wzywając do rywalizacji z połykaczem ognia. Skończyło ją pochłonięcie przez Heliosa płonącego meteorytu i posłanie go ponownie w niebo.

Każdej z przyjaciółek Jody znalazł jakiegoś śmiertelnika muskając każdego płomieniem świetlistego nimbu, żeby dodać im atrakcyjności. Przyjaciółki jedna po drugiej poznikały w mroku. Jody i Helios zostali sami.

— Zajdziesz do mojego pokoju w hotelu? — zapytał bóg.

Gdy dotarli do windy, dłonie Jody ruszyły do natarcia obmacując jego lędźwie i rozpinając koszulę. Dyszała mu w szyję ciepłem i wilgocią popołudnia w tropikach.

Gdy winda dotarła do właściwego piętra, mocno objęci ruszyli korytarzem plącząc kroki. Helios rozpiął stanik Jody. Ona sięgnęła do jego rozporka. Musiał chwycić ją za ręce, by utrzymać je na czas wystarczający do wyjęcia i przesunięcia w zamku karty, co pozwoliło im na wejście do apartamentu dla nowożeńców.

Gdy weszli do środka, oboje wytrzeszczyli oczy na pszenicznowłosego chłopca z baru. Okrakiem dosiadał Apolla w ogromnej wannie kąpielowej. Gigantyczne ilości piany wokół nie pozwalały dostrzec, co właściwie dzieje się pod wodą.

— Co jest grane? — zapytał chłopak z oburzeniem w głosie. — To nie twój pokój?

— Mój przyjaciel właśnie odszedł z kwitkiem od ołtarza — stwierdził Apollo. — Nie sądziłem, że będzie chciał skorzystać z tego apartamentu.

— Przyjmij moje przeprosiny — zwrócił się Helios do Jody.

— To mi nie przeszkadza — stwierdziła Jody. Powiodła palcem po piersi Heliosa. — Właściwie to nawet trochę podniecające.

Zostawiwszy Apolla i jego śmiertelnika w łazience, Jody z Heliosem przeszli do łóżka. Skóra dziewczyny była gładka i słodka jak kwietne płatki. Jej króciutko obcięte włosy były jak delikatny, brązowy meszek. Helios wodził po nich palcami; wrażenie było rozkosznie podniecające. Wyjął jej biustonosz przez rękaw koszuli, bez zdejmowania sweterka. Potem wsunął dłonie pod szetland i zamknął je na piersiach dziewczyny. Idealnie ukształtowane sutki były twarde niczym małe sęczki. Bóg delikatnie zdjął dziewczynie sweter przez głowę i zobaczył błysk złotego łańcuszka wokół szyi.

Ujął wisior w dłoń.

— Co to jest?

— Alaskański bursztyn — odpowiedziała dziewczyna. — Z zatopioną w nim pszczołą.

Helios przyjrzał się klejnocikowi. Wprawiono go w zwykły srebrny dysk. Gładka powierzchnia ukazywała całą gamę ciepłych kolorów: pasma umbry, karminu i głębokiej żółci wisiały w jantarze niczym mgiełka w żółtym niebie. Pośrodku zastygła pszczoła z rozpostartymi skrzydłami. Helios przypomniał sobie cały żal zamknięty w akcie tworzenia tego przypadkowego klejnotu, rozpacz jego córek po upadku Faetona. Ich utrwalony żal żarzył się w bursztynie niczym słońce. Palił boga w dłoń.

Helios puścił naszyjnik. Klejnot opadł między piersi dziewczyny niczym kulka żółci. Jody przechyliła główkę i uśmiechnęła się zachęcająco błyszczącymi ponętnie wargami. Bóg wstał z łóżka i zaczął się ubierać.

— Co się stało? — zapytała dziewczyna. — Przygnębia cię widok pszczoły?

— Przykro mi — odparł Helios zapinając guziki koszuli zdrętwiałymi nagle palcami. — Jak już powiedział mój przyjaciel, zostałem dziś porzucony przed ołtarzem.

Dziewczyna umilkła na chwilkę, a potem stwierdziła:

— Przykra sprawa.

— Możesz sobie wyobrazić, że nadal jestem w szoku. Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

— W porządku — stwierdziła. Usiadłszy krzyżując pod sobą nogi zaczęła wdziewać sweter. — Mogę się spotkać z dziewczynami jutro.

Włożywszy sweter wyjęła w torebki kosmetyczkę i sprawdziła w lusterku, czy jej makijaż przetrwał pocałunki. Obdarzyła Heliosa smętnym uśmiechem, jeden kącik jej ust opadł w dół.

— Spróbuj dziś o tym za wiele nie myśleć, dobrze? — poradziła Heliosowi. — Mężczyzna taki jak ty długo sam nie pohasa, ktoś cię na pewno capnie.