Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— A siebie gdzie byś umieścił, Gregory? — zapytał Richard spojrzawszy na pisarza.

Merrall podniósł swój książkę i przekartkował ją pobieżnie, zatrzymując wzrok na kilku wierszach.

— Zdecydowanie należę do tych ostatnich — stwierdził. — Usiłuję zrozumieć, czym może być życie tam w górze i dlaczego Kethani przybyli na Ziemię. Jakie mogą być ich motywy?

W ten sposób ustalił temat rozmów na resztę wieczoru: Kethani i ich modus operandi. Z dziewięciu osób, regularnie zbierających się w naszej przytulni, troje umarło, zostało wskrzeszonych przez Kethanich i wróciło na Ziemię: Stuart, Samantha Kingsley i ja sam.

Wróciłem myślami do mojego zmartwychwstania i tego, czego się dowiedziałem. Dzięki obcym stałem się lepszym człowiekiem, niż byłem, ale podobnie jak pozostali, którzy zostali przez nich wskrzeszeni i wrócili na Ziemię odkryłem, że niełatwo mi dokładnie przypomnieć sobie, czego się dowiedziałem w kopule Kethanich i co uczyniło mnie lepszym.

— Kilka lat temu — odezwał się w pewnej chwili Andy Souter — czytałem powieść o facecie, który naprawdę był Kethani w ludzkiej postaci i przybył pomiędzy nas, żeby zmienić nasze życie.

— Znam ją — kiwnął głową Gregory. — „Efectuator” Duchampa.

— Słyszałem plotki, że to niekiedy się zdarza — powiedziałem i wzruszyłem ramionami. — Kto wie?

Sam odjęła kufel lagera od ust i spojrzała na Gregory’ego.

— Sądzisz, że to możliwe? Uważasz, że Kethani są wśród nas?

— To całkiem możliwe — odparł zagadnięty po chwili namysłu. — Nikt nie widział żadnego Kethaniego, a ponieważ dysponują techniką znacznie przekraczającą nasze pojmowanie, przeistoczenie się w człowieka nie powinno stanowić dla nich problemu.

— Ale jaki byłby moralny sens takich działań? — zapytał Andy. — Znaczy, jeżeli działają dla naszego dobra, mogliby przynajmniej otwarcie nam o tym powiedzieć.

— Kethani mają swoje tajemnice — stwierdziła Sam.

— Bierzemy wszystko za dobrą monetę — ciągnął Andy. — Zakładamy, że pragną naszego dobra. Ale tak naprawdę nie wiemy tego do końca.

Po pewnym czasie, wyżłopawszy sześć kolejnych kufli, zwróciłem się do Gregory’ego:

— Tego… piszesz o tym wszystkim… o Kethanich, śmierci, wskrzeszaniu… i co o tym sam sądzisz?

Przez chwilę rozmyślał i patrzył w płomienie ognia na kominku.

— Myślę — odpowiedział wreszcie — że Kethani to zbawcy naszej rasy i cokolwiek dla nas zaplanowali tam, gdzie trafimy — choć nie twierdzę, że wiem, co to ma być — ma na celu nasze dobro.

Po tej wypowiedzi rozmowa potoczyła się w kierunku zmian, jakie w naszym życiu sprawiło przybycie Kethanich.

— Były stopniowe i powolne — stwierdziłem. — Tak powolne, że niemal niezauważalne. — Powiodłem spojrzeniem wokół stołu. — Czujecie to wszyscy; jest tak, jakbyśmy pływali w miejscu i czekali na swój czas. Na ludzkość spłynęło ogólne samozadowolenie. — Nigdy przedtem nie próbowałem wyrazić tych myśli słowami; błąkały się gdzieś po obrzeżach mojej świadomości. — Nie wiem, jak to powiedzieć… niekiedy czuję się tak, jakbym na tych naszych wtorkowych posiedzeniach był jedyną prawdziwie żyjącą osobą.

— Wiem, co masz na myśli — roześmiał się Richard. — Rzeczy, które niegdyś były ważne — wszystko, od polityki po sport — nie poruszają już człowieka… tak żywo.

— A Anglia — wtrącił Stuart — pustoszeje. Jak już o tym mowa, to samo da się rzec o całym świecie. Nie znam dokładnych liczb, ale coraz więcej ludzi po śmierci zostaje tam, w górze.

Tą myślą zamknęliśmy wieczór i opuściliśmy przytulisko, wychodząc na chłód zimowej nocy.

W świetle księżyca Stacja Odpraw lśniła jak gigantyczny, odwrócony sopel lodu, a gdy człapałem ku domowi, noc rozświetlił bijący w górę snop światła, transportujący kolejną partię umarłych na czekający w górze gwiazdolot Kethanich.