Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Czemu nie jesteś w łazience ze swoim kolesiem? — zapytała.

— Hej! — dobiegło ją od strony łazienki. Odwróciła się szybko, rozpoznając głos Apolla. Ujmująco wytworny bóg stał w drzwiach odziany jedynie w ręcznik owinięty wokół bioder. Zza jego ramienia wyglądał młody mężczyzna, zerkający ciekawie na Bridget spod kosmyków zmierzwionej, pszenicznej czupryny.

— Usiłujemy tylko trochę się tu zabawić — stwierdził Apollo. — Niektórzy z nas wolą nie wiązać się na stałe z jałówkami.

Głos mówiącego o jałówkach Apolla przepełniała głęboka pogarda. Bridget zatkało na chwilę, ale szybko zrozumiała, że bóg nie drwi z jej małżeństwa, tylko ze zwierzęcej natury śmiertelników.

— Spadaj, Apollo — warknął Helios.

Apollo zrobił urażoną minę.

— Mówiłeś, że możemy zostać.

— Wynoś się — powtórzył Helios niby spokojnie i powoli, ale z naciskiem.

— Nie ma sprawy. — Apollo ujął blondaska za rękę. — Zmiatajmy stąd.

Blondas zmarszczył brwi.

— I niby gdzie pójdziemy? Powiedziałem współlokatorowi, że nie wracam na noc.

Apollo zbył protesty wzruszeniem ramion. Spojrzał na Heliosa mrożąc go wzrokiem.

— Śmiertelnicy przychodzą i odchodzą. Powinieneś bardziej dbać o względy przyjaciół.

Helios nie miał zamiaru zmięknąć.

— Zobaczymy się jutro w nocy.

Apollo wyprowadził blondynka z apartamentu, zatrzaskując za sobą drzwi.

— Widzę, że minione popołudnie wcale go nie zmieniło — stwierdziła Bridget.

— On się nie zmienił od czterech tysięcy lat. I nigdy się nie zmieni.

Bridget wyjrzała z okna. Dwanaście pięter niżej na ruchliwej ulicy przesuwały się szybko potoki świateł samochodów.

— Przepraszam za twoją suknię — powiedział Helios ze skruchą w głosie. — Nie chciałem jej spalić. Chciałem tylko zrobić wrażenie.

— Chciałeś się popisać — stwierdziła Bridget.

— Nie, to nie tak…

— Czekałeś, aż ruszę przejściem. Nie mogłeś znieść myśli o tym, ze ktoś inny przykuwa uwagę świadków uroczystości.

— O tym nie pomyślałem.

— Ty nigdy nie myślisz. Robisz, co chcesz i nie dbasz o konsekwencje.

Helios podszedł do Bridget. Dziewczyna wyczuwała bijący od niego żar.

— To było głupie — odpowiedział spokojnie i władczo. — Wypadek Nigdy już się nie zdarzy.

Pachniał jak iskry ciśnięte w strugi zimnego powietrza, jak ogniste świetliki krążące nad plażą w ciepłe letnie wieczory. Wokół złotego boskiego ciała niczym polarna zorza zapłonęła połyskliwa aura. Bridget spojrzała na jego gładką, rozpaloną skórę i szerokie, proste niczym linie horyzontu barki. Pod naporem jego wzroku poczuła się mała, krucha i nic nie znacząca. Ogarnął ją pierwotny zachwyt, jaki w ludziach budziło słońce. Nagle zaschło jej w ustach, a jej serce zaczęło bić w rytmie pulsowania boskiej aury.

— Nie rób tego! — żachnęła się. — Nie próbuj mną manipulować!

Helios zgasił aurę. Odstąpił od niej długimi, pełnymi gniewu krokami.

— Jak myślisz, dlaczego przez całe życie jesteś sama? Nikt nie jest dla ciebie dość dobry. Powinienem cię zmienić w krzak wawrzynu. Powinienem sprawić, żeby twoja skóra ochłodziła się tak, jak serce; stałabyś się lodowym posągiem, a ja stopiłbym cię moim żarem.

— No tak, to oczywiście wykazuje ogrom mojego błędu — stwierdziła Bridget. — Zabicie dziewczyny, która nie chce cię poślubić, nie jest bynajmniej dowodem narcyzmu! — Parsknęła krótkim śmieszkiem. — Nie wiem, czemu w ogóle zadawałeś sobie tyle fatygi. Tej samej nocy, gdy odeszłam, znajduję inną kobietę w twojej sypialni. W końcu wszystkie jesteśmy śmiertelniczkami. Bez trudu wymienisz jedną na drugą. Czy ty w ogóle dostrzegasz w nas jakieś różnice?

Helios na chwilę zamarł w bezruchu. Jego twarz lśniła potem i drżały mu dłonie.

— Tak właśnie o mnie myślisz? — zapytał.

— A tak nie jest?

Przez chwilę w apartamencie panowała cisza. Potem Helios westchnął z wyraźnym żalem.

— Jak długo śmiertelny mężczyzna boleje nad śmiercią swego syna?

— Nie jestem pewna — odpowiedziała cicho Bridget. — Nie wiem, czy oni w ogóle odczuwają żal.

Oparła się plecami o zimną, gładką okienną szybę i zamknęła oczy.

— Oboje mamy problemy — powiedziała. — Myślę, że każde z nas musi się uporać ze swoimi.

Helios nie odpowiedział. Gdy Bridget otworzyła oczy, zobaczyła, że postać boga zaczyna się rozmywać, a hotelowe światła przeświecają przez jego coraz bardziej przezroczystą sylwetkę.

Zza ścian słyszeli odgłosy powrotu jakiegoś towarzystwa z nocnego przyjęcia. Na ulicy w dole zaczął gęstnieć ruch. Noc niemal się kończyła.

— Musisz iść, prawda? — zapytała.

Helios kiwnął głową.

— Zerknę niekiedy na ciebie z góry — powiedział.

Bridget prawie się uśmiechnęła.