Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Pierwszą randkę Bridget i Helios spędzili na brzegu jeziora płynnej lawy, z którego wydobywały się groźnie bulgoczące pęcherze gazów zdradzające wzrost ciśnienia. Powietrze pachniało siarką.

Towarzyszyła im Ejlejtyja. W pierwszej chwili Bridget zjeżyła się na myśl o przyzwoitce, kiedy jednak swatka namówiła Heliosa do rezygnacji z pomysłu wykąpania się z Bridget nago w lawie, dziewczyna zaczęła rozumieć potrzebę obecności smukłej bogini.

Siedzieli i rozmawiali o banałach: ich światy tak się różniły, że rozmowa nabrała bajkowej atmosfery, ale osobliwie nieskładna natura ich konwersacji nie zdołała zerwać coraz silniejszej więzi pomiędzy nimi, jakby rozmawiali w różnych językach, ale intuicyjnie odgadywali znaczenie słów. Ejlejtyja podczas ich rozmowy siedziała nieopodal, opierała się o bryłę bazaltu, a na jej dyskretnie odwróconej twarzy gościł miły, choć nieco szelmowski uśmieszek.

Na godzinę przez świtem, gdy na niebie pojawiła się różowawa łuna zwiastująca moment, w którym Helios miał się pojawić nad horyzontem w swoim rydwanie, bóg ujął Bridget za ręce i powiódł na obsydianowy występ skalny, poza zasięg słuchu bogini.

— Mogę ci powiedzieć wszystko, co chcesz — powiedział słusznie zakładając, że obietnica wiedzy podsyci żądzę Bridget. — Mogę ci zdradzić, jak wyglądają inne gwiazdy, jaki jest skład chemiczny innych słońc, dlaczego pole magnetyczne pulsuje tak, jak pulsuje. Mogę cię zabrać na dziwne planety, zawieźć do odległych mgławic i pulsarów.

— Podejrzewam, że nie przeżyłabym takiej wycieczki — stwierdziła Bridget.

— To zapytaj, o co chcesz, a ja ci przyniosę odpowiedzi.

Bridget skwitowała to uśmiechem. Bóg stał przed nią założywszy w tył ramiona i mocno wparłszy w ziemię rozstawione szeroko stopy. Miał gorące dłonie i przeszywał ją ognistym wzrokiem. Miał wygląd istoty tak pewnej siebie, jak nikt, kogo Bridget spotkała wcześniej. Przez całe życie czuła się niepewnie i mgliście, zbierała wiedzę ze świadomością wiszącej nad nią nieuchronnej śmierci, niczym wiewiórka gromadząca orzechy przed hibernacją. A teraz stał przed nią ktoś, kto płonął, lśnił i BYŁ.

Bridget myślała o tym wszystkim w łazience hotelowego apartamentu Ejlejtyi, wymieniając pospiesznie zaimprowizowaną togę na jedną z sukien bogini. Była to luźna suknia z szarego lnu, jedyna rzecz w garderobie Ejlejtyi, która była mniej więcej rozmiarów Bridget. Bridget nie miała nadwagi, ale bogini była chuda i długa jak wykrzyknik.

— Pomóc ci? — zapytała Ejlejtyja przez drzwi.

Bridget spojrzała na smugi pod oczami po łzach, widoczne w zwierciadle. Starła je szybko i sięgnęła po gniew, żeby wzmocnić się wewnętrznie. Płonął, ale nieświadomie, bardziej jak ogień, niż jak mężczyzna. Dokonała właściwego wyboru.

Wyszła z łazienki. Bogini bacznie ją obserwowała.

— Dziękuję za pożyczenie sukni — stwierdziła Bridget. — Nie zniosłabym konieczności powrotu do mojego apartamentu po bagaż.

— Czy twoja rodzina wie, gdzie jesteś? — zapytała bogini.

— Zadzwoniłam do ojca i kazałam mu jechać do domu. Nie chcę go teraz widzieć.

— A nie masz innych śmiertelników, którzy mogliby cię pocieszyć? Siostry? Przyjaciele?

— Jestem jedynaczką — stwierdziła Bridget. — Samotność to stary nawyk.

Ejlejtyja skinęła głową, rzeczowo, choć nie nieuprzejmie. Przy tym geście błysnęły diamenty w jej uszach.

— Powinnyśmy coś zjeść.

Bridget uniosła w górę brwi.

— O tej porze, w nocy?

— Znam niedaleko miłą grecką knajpkę.

Bridget poszła za boginią przez labirynt miejskich uliczek. Do knajpek na nabrzeżu rzeki nieustannie wchodzili i wychodzili jacyś ludzie. W powiewach rześkiego wiatru niósł się zapach piwa. Weszły w jakiś zaułek i Ejlejtyja poprowadziła Bridget w górę po wąskich, metalowych schodach. Dziewczyna skrzywiła się, gdy bogini po prostu zastukała do jakichś drzwi.

— Jest już późno… — zaczęła Bridget.

Ejlejtyja uciszyła ją podniesioną dłonią. Bridget ugryzła się w język.

Nie musiały długo czekać, drzwi otworzyła tęga kobieta w białej nocnej koszuli. Za nią stał człowiek w kalesonach i białym podkoszulku; miał podkrążone z bezsenności oczy. Oboje mieli takie miny, jakby wtargnięcie nocnych gości wcale ich nie zdziwiło.

— Wejdźcie na górę — odezwała się kobieta bezbarwnym głosem.

— Coś ty im zrobiła? — zapytała Bridget szeptem boginię, gdy w towarzystwie gospodarzy szły wąskim, wykładanym kafelkami korytarzykiem.

— Nic — odpowiedziała Ejlejtyja.

Skinieniem dłoni wskazała w głąb mrocznego korytarzyka. Bridget zobaczyła kilkoro dzieci w białych piżamkach wyglądających zza rogu.

— Po prostu mnie tu znają — wyjaśniła bogini.

Kobieta poprowadziła je schodami na górę. Wyszły na ogródek na dachu, gdzie pomiędzy paprociami stało kilka żelaznych stolików. Mężczyzna podał im menu, ale bogini zbyła go machnięciem ręki i złożyła zamówienie za siebie i Bridget. Mężczyzna kiwnął głową i odszedł.