Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Bridget zrozumiała wszystko dopiero podczas piątego roku doktoratu, gdy zestawiała dane dotyczące tezy, którą tak naprawdę mogło zrozumieć tylko niewielu ludzi zajmujących się tym samym, co ona.

Była jednym z czołowych światowych ekspertów od Słońca. A właściwie części Słońca. Zajmowała się badaniem plam na Słońcu, miejsc względnie zimnych, kładących się na jego powierzchni niczym łzy. Spędzała całe godziny w laboratorium, obliczając częstotliwość pojawiania się zawirowań w koronie i porównując je z przewidywanym pojawianiem się słonecznych rozbłysków.

— Słońce to romantyczna metafora — lubiła mawiać przyjaciołom przy drinkach, wtedy, kiedy jeszcze miała przyjaciół i wychodziła z nimi na drinki. — Te niewielkie ciemne plamki są powodowane intensywną aktywnością magnetyczną. Wszystko dzieje się dzięki przyciąganiu i odpychaniu. One sprawiają, że Słońce się rozgrzewa, ochładza, albo wyrzuca z siebie rozbłyski tak silne, że zostawiają ślady na Grenlandii.

Bridget miała umysł sprzyjający samotności i rozmyślaniom, tak przynajmniej sobie wmawiała z braku czegoś innego, niż nadmiaru samotności i rozmyślań. Na piątym roku doktoratu ostatni z jej przyjaciół, którzy nie otrzymali dyplomów, pozałatwiali sobie jakieś prace i powyjeżdżali; nie, żeby miała już z nimi wiele wspólnego. Jej ojciec żył w oddalonym o trzy stany domu spokojnej starości w towarzystwie dwóch zatwardziałych starych kawalerów i choć utrzymywał, że chce, by Bridget informowała go o wszystkich zmianach w swoim życiu, wyczuwała pewien żal w jego głosie, gdy odbierał jej telefony. Miała ciemne, głęboko osadzone oczy matki i włosy koloru kłosów zboża. Wiedziała, że dla ojca jest przypomnieniem choroby i śmierci matki. Niełatwo mu było znosić dolę wdowca. Poradził sobie ze smutkiem i żalem zaczynając nowe życie. Bridget była częścią starego. I najczęściej trzymała się z daleka.

Codziennie budziła się o świcie. Brała prysznic, myła zęby i ruszała na rowerze do kampusu, gdzie wypijała kubek kawy z ekspresu w studenckim klubie. Potem zaszywała się w swojej pracowni i patrzyła na słońce, które wzbijało się widocznym przez wysokie okna łukiem, przygrzewając ostro w południe. Potem słońce chyliło się ku zachodowi, w pracowni zapadał zmrok, ona zaś pozostawała w niej jeszcze przez jakiś czas. Około drugiej nad ranem ruszała rowerem do swego mieszkania i waliła się do łóżka w opakowaniu.

Pewnego popołudnia, gdy na wzgórzach kampusu zgromadziły się czapy śniegu, których iskrzące się na nich promienie słońca nie były w stanie roztopić, siedząca w pracowni Bridget spojrzawszy na klawiaturę stwierdziła, że nie czuje swoich palców. Od godziny same stukały w klawisze bez jej rozkazów. Były bardziej częścią kompa, niż jej samej.