Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Helios i Apollo zainstalowali się w hotelowym barze. Przez rozległe, sięgające od sufitu do podłogi okna mieli piękny widok na rzekę, roziskrzoną migotliwymi odbiciami ulicznych latarni i neonów. Wszystko to odbijało się wiernie w zwierciadle za barem.

Apollo zaimprowizował sonet o roznoszącej drinki kelnerce i w nagrodę otrzymał jeden za darmo. Nie dający się wyprzedzić w rywalizacji Helios wzbudził owację podpalając papierosa jakiejś wyzywająco ubranej damulki siedzącej po przeciwnej stronie sali.

Helios wciąż miał na sobie swój smoking, ale rozwiązaną muszkę zawiesił na szyi. Odwrócił stołek, by sięgnąć po drinka.

— Myślałem, że ona jest inna — stwierdził.

Apollo zdążył już zmienić strój i teraz miał na sobie luźną koszulę i spodnie, w których wyglądał modnie i metroseksualnie. Machnięciem dłoni zbył uwagę Heliosa, rozsyłając przy okazji wszędzie wokół błyski pierścieni z topazami i agatami.

— Wszystkie są takie same. Mogłeś po prostu zapytać wcześniej.

— Uwaga równie pomocna, co zabawna — mruknął Helios.

— Ale prawdziwa. Chodzi o urodę śmiertelniczek. Z pewnością są unikalne, tak samo jak płatki śniegu, ale kto chwyta płatek, żeby podziwiać jego krystaliczne piękno? Jest coś, o czym podziwiający je ludzie zapominają.

— To znaczy?

— Że moc i urok śniegu tworzącego te niezwykle skomplikowane i piękne wzory są niezwykle nietrwałe. — Apollo mrugnął do grającej na pianinie brunetki. — I że się topią na twoim języku.

Helios podniósł palec wskazujący i wywołał podmuch płomieni skierowanych na brzuszek brunetki. Stłumiła je serwetką, a Helios uformował dymek w napis „Jesteś seksy…”. Brunetka zachichotała kokieteryjnie uciekając wzrokiem w bok.

— Nie dlatego kręcą mnie śmiertelniczki — Helios odwrócił się do przyjaciela.

— No to mnie oświeć.

— Potrafią głębiej przeżywać takie rzeczy jak radość, czy smutek, bo ich życie jest krótkie. Cieszą się tym, co dostają. I potrafią sprawić, że sam silniej odczuwasz pełnię istnienia.

— Bądźże przynajmniej szczery, ty trzymasz wszystkie atuty w ręku.

— To nieprawda!

— Skoro tak mówisz…

— Lubię towarzystwo śmiertelniczek — ciągnął Helios — z powodu naszych różnic. Ogień i woda to ciekawsza kombinacja, niż ogień i ogień.

— Ciekawa, jeżeli jesteś ogniem. Fatalna, gdy jesteś wodą.

— Więc mówmy o ogniu i ziemi. — Helios zapalił płomień na dłoni. Zmienił kompozycję tak, że pojawił się w nim róż, a potem złoto. — Sęk w tym, że większość śmiertelniczek tego nie rozumie. Myślą, że związek z bogiem postawi je ponad ludźmi. Chcą być kimś szczególnym, wyróżnionym. Chcą wywyższenia. Myślałem, że Bridget będzie inna. Twardo stąpała po ziemi. Wiedziała, że jest po prostu zwykłą dziewczyną. Sądziłem, że zadowoli się tym, iż każde z nas pozostanie sobą. Ale okazało się, że chce, abym został takim przeciętniakiem jak ona.

— Powinniśmy je wszystkie pozamieniać w laurowe krzewy — mruknął Apollo kończąc swojego drinka. Wstał i musnął palcami grzywkę swoich krótko przyciętych kędziorów koloru zboża. — Chodźmy. Jeżeli nie możemy znaleźć żadnych nimf, poszukajmy kilku nimfomanek…