Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Gdy pieśń ucichła, Calvin spojrzał na mnie.

— Co teraz? — zapytał mnie bezgłośnie poruszając wargami.

— Śpiewajcie dalej — odpowiedziałam takim samym sposobem.

— Ale co?

Wzruszyłam ramionami.

— Nie wiem. — A potem poruszając ustami dodałam: — Może to? — i wskazałam czwartą stronę programu.

Uśmiechnął się szeroko, odwrócił do chóru i oznajmił:

— Zaśpiewamy teraz Brzmi pieśń w przestworzach.

Rozległ się szelest przewracanych kartek i wszyscy zaczęli śpiewać. Patrzyłam uważnie na Altairczyków wypatrując spadku „uniesienia”, oni jednak wisieli w powietrzu nieruchomo jak kamienie, a gdy chór dotarł do „pięknego śpiewu” wydało mi się, że dezaprobata w ich wzroku jakby topnieje.

„I pieśń z wysokości obmywa Ziemię…” śpiewali zgromadzeni. W tejże chwili drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem i do sali wpadli doktor Morthman, wielebny Tresher, w towarzystwie kilkunastu reporterów oraz policjantów, agentów FBI i kamerzystów.

— Nie ruszać się! — wrzasnął jeden z federastów.

— Bluźnierstwo! — zagrzmiał wielebny Tresher. — Spójrzcie tylko! Wiedźmy, homoseksualiści i liberałowie!

— Aresztujcie tę kobietę! — Doktor Morthman wskazał na mnie — i tego młodego człowieka, który dyryguje… — umilkł nagle, ujrzawszy unoszących się nad sceną Altairczyków. Reporterzy zaczęli nagle jednocześnie mówić do swoich mikrofonów, fotografowie zalali wszystko lawiną błysków, a wielebny Tresher złożywszy dłonie jak do modlitwy stanął przed jedną z kamer:

— O Panie! — zagrzmiał. — Przepędź z Altaira demony Szatana!

— Nie! — krzyknęłam do siódmoklasistek Calvina. — Śpiewajcie dalej! A ty dyryguj! — Spojrzałam na Calvina z rozpaczą w oczach, ale policjanci przedzierali się już ku niemu przez szeregi chórzystów, żeby go aresztować obchodząc ostrożnie Altairczyków, którzy osuwali się ku ziemi jak poprzekłuwane balony.

— I ukaż obecnym tu grzesznikom ich błędy — piał wielebny Tresher.

— Doktorze Morthman, nie może pan tego zrobić! — stwierdziłam z rozpaczą w głosie. — Altairczycy…

Chwycił mnie za ramię i pociągnął ku jednemu z policjantów.

— Chcę, żeby tym obojgu przedstawiono zarzut porwania — oznajmił — i spiskowania na szkodę ludzkości. Ta kobieta jest odpowiedzialna za… — Urwał i spojrzał na coś za moimi plecami.

Odwróciłam się. Tuż za mną stali Altairczycy i patrzyli na wszystko bardzo gniewnymi spojrzeniami. Funkcjonariusz, który zabierał się do skucia mnie kajdankami puścił moją rękę i odskoczył w tył — to samo zrobili reporterzy i agenci FBI.

— Wasze Ekscelencje — zaczął doktor Morthman, który też się cofnął o kilka kroków. — Chciałbym podkreślić, że komisja absolutnie nie miała niczego wspólnego z działaniami tych dwojga młodych ludzi. Wszystko działo się bez naszej wiedzy. Wszystko jest wyłącznie i całkowicie winą tej młodej kobiety. Ona…

— Przyjmujemy wasze powitanie — odezwał się stojący pośrodku Altairczyk gnąc się przede mną w ukłonie — i odpowiadamy w podobnym duchu.

Przez audytorium przeleciał szmerek zdziwienia.

— Wy… Wy m-mówicie po a-angielsku? — wyjąkał doktor Morthman.

— Oczywiście — odpowiedziałam i skłoniłam się przez obcymi. — Miło będzie wreszcie móc z wami porozmawiać.

— Witamy was w społeczności mieszkańców niebios — odezwał się jeden z obcych stojących na końcu szeregu — i przyjmujemy waszą ofertę dobrej woli, pokoju na ziemi i kasztanów.

— Zapewniamy was, że i my przybyliśmy z darami — powiedział drugi z przeciwległego krańca szyku.

— Cud! — zagrzmiał wielebny Tresher. — Pan ich uzdrowił! Rozwiązał ich języki! — Padłszy na kolana zabeczał: — O Panie, wiemy, że to nasze modły sprawiły ten cud…

Doktor Morthman przecisnął się przed reporterów.

— Wasze ekscelencje pozwolą, że będę pierwszym, który was powita na naszej skromnej planetce… — powiedział wyciągając rękę.

— W imieniu rządu…

Altairczycy kompletnie go zignorowali.

— Zaczynaliśmy już myśleć, że popełniliśmy błąd przybywając do waszego świata — powiedział ten, który odezwał się do mnie (a może był to stojący obok niego?). — Zwątpiliśmy w to, czy jesteście w pełni rozumni.

— Wiem — odpowiedziałam. — Sama miewam czasem wątpliwości.

— Nie byliśmy też pewni, czy rozumiecie koncepcję zgody i współpracy — odezwał się stojący na drugim końcu, odwracając się i patrząc gniewnie na kajdanki spinające nadgarstki Calvina.

— Myślę, że lepiej będzie, jak pan każe rozkuć pana Ledbettera — stwierdziłam patrząc w oczy doktorowi Morthmanowi.