Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Wiedział, że dowódca zamku również zdaje sobie z tego sprawę, lecz twarz starszego szpiega nawet nie drgnęła.

– Rekrutujemy ludzi z różnych miejsc – powiedział spokojnie Gentrell. – Żołnierze są dla nas równie cenni, jak kupcy, rzemieślnicy czy czarodzieje. To jednak nadal nie tłumaczy, dlaczego Ogary interesują się czymś, co miało miejsce na terenie Meekhanu. Czyżbyście próbowali zatuszować własną nieudolność? W końcu ta banda powinna zostać rozbita przez was od środka, zanim wkroczyła na ziemie Imperium. W najgorszym razie Dwudziesty Drugi powinien czekać na nią na granicy i urządzić sobie małe bojowe ćwiczenia.

Końce wąskich warg Velgerisa lekko uniosły się w górę. Przy odrobinie wyobraźni można było uznać ten grymas za uśmiech.

– Kto wie, jeśli ta banda potrafiła zabić pięciu bitewnych magów, osłanianych przez czterystu żołnierzy, to może i z całym pułkiem mogłaby sobie poradzić? Może nawet z całą armią?

– To była tylko spora grupa rabusiów, najemników i desperatów, nic więcej.

– Rozumiem.

Przy stole zapadła cisza. Przez dłuższą chwilę cała trójka mierzyła się wzrokiem, dwa Szczury i Ogar.

– Chcesz porozmawiać z tymi żołnierzami?

– A po co? Nietrudno się domyślić, co mi powiedzą. Nie wiem, nie pamiętam, zaraz na początku bitwy otrzymałem cios w głowę i nie wiem nawet, jak się tam znalazłem. Albo, tak panie, byli tam bandyci, wpadliśmy w zasadzkę, bo nasz kapitan wszedł do wioski bez wysłania zwiadowców, a najemnicy stali w każdym oknie i szyli do nas z łuków i kusz. Lub też, nie, panie, nie wiem, co stało się z czarownikami, ale oni chyba też mieli jakichś magów, bo powietrze aż trzeszczało od rzucanych czarów.

Przy każdym zdaniu Velgeris zmieniał ton, udając inną osobę.

– Nie panie – kontynuował już swoim normalnym głosem – słońce nie zgasło w samym środku dnia. Nie panie, nie było tam pokracznych demonów, które rozrywały żołnierzy na strzępy, demonów, od których nasze miecze i włócznie odbijały się jak od skały. Nie panie, czarodzieje nie wrzeszczeli, gdy coś gotowało im krew w żyłach, a Stary Drawen nie kazał nam wszystkim uciekać, tylko że wtedy nie było już gdzie uciekać, bo nawet gwiazdy na niebie były inne. Nie panie, nie widziałem ludzi z wioski przemienionych w bestie, które skakały nam do gardeł i próbowały zamordować. Nie panie, to nie myśmy ich zabili, zrobili to bandyci. – Ogar uniósł do ust puchar i pociągnął długi łyk. – Nie panie, nie widziałem żadnych dzieci, zabijających potwory. Bo niby jak dzieci mogłyby zabijać bestie, którym nie dały rady nasze miecze i czary?

Ekkenhard poprawił się na krześle. Udając, że drapie się po kostce, sprawdził, czy tkwiący w cholewie sztylet daje się łatwo wyciągnąć. To byłoby proste rozwiązanie, tylko że... przed nim siedział Drugi Ogar w Psiarni. Na nieoficjalnej liście najważniejszych ludzi w Imperium, liście, na której nie liczyło się pochodzenie czy czystość krwi, lecz zasługi i rzeczywista władza, Velgeris znajdował się w pierwszej dwudziestce. Zabicie go z jakiegokolwiek powodu oznaczało poważne kłopoty. Poprzednia myśl, że Gentrell chciał go tu mieć, żeby łatwiej pozbyć się Ogara, wydała mu się nagle śmieszna. Zapewne jeśli ten chudzielec jutro rano nie wyjedzie główną bramą, cały i zdrów, na zamek uderzą szturmowe drużyny Cesarskiej Psiarni. I najpewniej, jeśli będą brać jeńców, to tylko po to, żeby zapewnić im długie i bolesne czyszczenie umysłu.

Rozluźnił się, patrząc na swojego dowódcę. W końcu, do ciężkiej cholery, on jest tu starszy stopniem.

– Ile jeszcze plotek słyszeliście? – Gentrell nie wyglądał na zaniepokojonego. A to znaczyło, że należało się martwić.

– To nie plotki, tylko sprawdzone informacje. To, co wydarzyło się w Glewwen-On, odbiło się niezłą falą we wszystkich aspektach Mocy wypełniającej przestrzeń. Nawet tysiąc mil od wioski czarodzieje, wróżbici i kapłani budzili się z krzykiem i odruchowo stawiali bariery ochronne. To było tak, jakby w spokojnym morzu nastąpił wybuch wulkanu. Od czasów Wojen Bogów nie znamy podobnego przypadku.

– Znamy mnóstwo takich przypadków. Pobitewne Uroczyska ciągle wypaczają Moc, zdarzają się erupcje ogarniające wiele mil terenu. Zapytaj czarodziei, co czują, gdy znajdą się w pobliżu Uroczyska, a ono nagle zaczyna pulsować.

– Wiem, co czują. – Ogar uśmiechnął się dziwnie. – Bardzo dobrze wiem, co czują, i zapewniam was, że to nic w porównaniu z falą, jaka przetoczyła się wtedy przez pół kontynentu. Uroczyska to Uroczyska, były, są i będą, ale w tamtej wiosce doszło do czegoś, co nigdy wcześniej nie miało miejsca w znanej nam historii.