Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Po tej wojnie cesarz nakazał zrobienie czystki w wywiadzie zewnętrznym, obsadzając większość stanowisk ludźmi z niższych szczebli organizacji, takimi, którzy wykazali swoją wartość w czasie wojny. Mimo to wzajemna niechęć między Ogarami i Szczurami przetrwała. Każdy sygnał, że przeciwnik coś knuje, że wie coś, czego my nie wiemy, natychmiast powodował reakcję. Mniej lub bardziej ostrą. Fakt, że dziś gościli Drugiego Ogara w Psiarni, znaczył, że wywiad zewnętrzny traktuje informacje o Glewwen-On nad wyraz poważnie. Tak poważnie, że być może zechce podzielić się częścią swojej wiedzy. Chyba że wizyta Velgerisa była elegancką formą wypowiedzenia kolejnej wojny.

– Czemu nas to interesuje? – Ogar odsunął miskę i rozparł się wygodnie na krześle. – Jeśli ta banda pochodziła spoza granic Imperium, to oczywiste, że sprawa należy do nas.

Więc tą drogą postanowił nas zmacać, pomyślał Ekkenhard. Średnio błyskotliwy pomysł.

Gentrell uśmiechnął się lekko, leciutko i powiedział przez nos:

– Na waszym miejscu nie chwaliłbym się, że przegapiliście małą armię wkraczającą na tereny Meekhanu. To źle świadczy o wywiadzie. Poza tym nie odpowiedziałeś mi na pytanie, dlaczego węszycie tu, tyle mil od wioski? I to po pięciu latach?

– Musimy wiedzieć, co się wtedy dokładnie stało. Jak doszło do tego, że prawie czterystu żołnierzy z Dwudziestego Drugiego Pułku zginęło w starciu ze źle uzbrojoną, niezdyscyplinowaną i kiepsko dowodzoną bandą rzezimieszków? Dlaczego dowódca pułku nie został ukarany, a sam oddział przeformowano tak, żeby ukryć jego straty przed cesarzem? Dlaczego zginęło pięciu bitewnych magów, w tym sam Drawen-lod-Merw, władający Czarnym Żarem, źródłem o najbardziej zabójczym aspekcie, jaki istnieje? Kto za to odpowiada?

– Szczury nic nie ukrywają przed cesarzem. I czy nie lepiej przepytać żołnierzy, którzy tam byli?

Chudzielec uśmiechnął się szeroko.

– I właśnie o to chodzi. Tych żołnierzy nie można znaleźć. Do wioski wysłano dwie kompanie oraz pięciu magów pułku. Podobno wszyscy czarownicy zginęli w walce, a z piechurów przeżyło tylko osiemnastu. W ciągu kilku dni pułk przeformowano tak, że kompanie Druga i Trzecia zostały odtworzone z wydzielonych drużyn pozostałych oddziałów, po czym zaczęto ogólną reorganizację Trzeciej Armii, polegającą na wymienianiu się pomiędzy pułkami kompaniami, drużynami, a nawet pojedynczymi żołnierzami. W wyniku tego Dwudziesty Drugi Pułk Pieszy wrócił do pierwotnego stanu liczebnego, a ponieważ w międzyczasie jego archiwum częściowo spłonęło, nikt już nie może stwierdzić, ilu żołnierzy zginęło, i dokładnie którzy to byli, w starciu w Glewwen-On – Velgeris powiedział to wszystko na jednym oddechu, bez zająknięcia. – Świetna robota. Trzy lata zajęło nam doliczenie się zabitych.

Trzy lata. Węszyli za tą sprawą od co najmniej trzech lat. A zapewne dłużej. Gentrell spokojnie sięgnął po kielich z winem, pociągnął łyk, nie spuszczając oczu z przeciwnika. Ekkenhard przyłapał się na tym, że tak zaczął myśleć o Ogarze. Jak o przeciwniku.

Gdy pojawi się określenie wróg, trzeba go będzie zabić, uświadomił sobie. I zaraz nadeszło pytanie, czy po to tu jestem? Czy Gentrell zaprosił mnie na kolację, żebym pomógł mu w morderstwie? Nawet przez chwilę nie wątpił, że stary Szczur nie zawaha się przed rozlewem krwi, jeśli uzna, że tego wymaga dobro cesarstwa. Pewne tajemnice powinny pozostać w ukryciu tak długo, jak to możliwe.

– Czyli trzy lata grzebaliście w czymś, co do was nie należy? – zaczął Gentrell. – A pozostałe dwa?

– Usiłowaliśmy dowiedzieć się, co stało się z tymi osiemnastoma żołnierzami, którzy przeżyli. Siedmiu zmarło od odniesionych ran, a ich ciała pochowano ukradkiem, dwóch oszalało i zniknęło gdzieś w podziemiach Szczurzej Nory, pozostałych dziewięciu zwolniono ze służby w armii i przeszli na żołd wywiadu wewnętrznego. Zrobiono to bardzo sprytnie, dopiero po wielkim przemeblowaniu w Trzeciej Armii, więc nikt nie zwrócił uwagi, że Szczury wzięły pod swoje skrzydła niedobitki z Glewwen-On. Dobra robota.

Ogar uśmiechnął się wąskimi wargami, czujnie mierząc Gentrella wzrokiem.

– Tych dziewięciu żołnierzy, już jako zaprzysiężone Szczury, przeniesiono do pewnego na wpół opustoszałego zamku. Właśnie tutaj.

—— • ——

Świt. To nie było dobre słowo na określenie zjawiska, które obserwowali. Słońce nie wynurzyło się zza horyzontu, lecz wyskoczyło ognistą kulą, płomiennym kręgiem, momentalnie wbijając rozżarzone lance w źrenice. Gdyby nie ekchaar, oślepłby w kilka chwil. Biały piasek Skorpioniego Młyna odbijał wszystko ze stukrotną mocą, żar na niebie, żar na ziemi. I wszystko to uderzało wprost na nich.