Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Wybrał się do centrum, żeby zebrać próbki farb — oznajmił doktor Jarvis.

Zadzwoniłam na komórkę Morthmana.

— Doktorze Morthman — powiedziałam — przeprowadziłam kilka testów. Altairczycy…

— Nie teraz — odpowiedział. — Czekam na telefon od chemików ACS.

Rozłączył się.

Wróciłam do pracowni dźwięku i odsłuchałam płyty Cambridge Boys’ Choir, Barbry Streisand i Barenaked Ladies Christmas, usiłując znaleźć piosenki z kombinacjami „usiądź” i „obróć”, ale bez żadnego rozlewu krwi. Szukałam też odmian „zwróć” w Pieśni o przesileniu, choć nie byłam pewna, czy cokolwiek w ten sposób udowodnię. Nie reagowali przecież na „siadanie” w Chcę na święta tylko dwa przednie ząbki.

O drugiej poszłam na spotkanie z Calvinem w Trinity Episcopal. Nie skończyli próby i nie wyglądało na to, żeby mieli skończyć w najbliższym czasie. Calvin kazał im zaczynać, potem przerywał i mówił:

— Basy, zaczynacie o dwa takty wcześniej; alty, słowa „śpiewają” mają być w b-mol. Zacznijmy jeszcze raz od góry, strona dziesięć.

Odśpiewali ten fragment cztery razy bez słyszalnej poprawy, a potem Calvin oznajmił:

— Dobrze, na dzisiaj dosyć. Zobaczymy się w sobotę wieczorem.

— Nigdy nie odśpiewamy tego wejścia właściwie — pomrukiwali zbierający nuty chórzyści, a łysawy ksiądz, którego Calvin zwerbował wczoraj wieczorem, wyglądał na kompletnie zbitego z tropu.

— Może w ogóle nie powinienem zajmować się śpiewaniem — zwrócił się do Calvina.

— Owszem, powinien pan — odpowiedział Calvin kładąc mu dłoń na ramieniu. — Proszę się nie martwić, wszystko przyjdzie samo. Zobaczy pan.

— Naprawdę w to wierzysz? — zapytałam Calvina, gdy wielebny McIntyre wyszedł.

Parsknął śmiechem.

— Wiem, że niełatwo w to uwierzyć, gdy się słucha ich teraz. Zawsze mi się wydaje, że nigdy im się nie uda, ale jakimś sposobem, choćby nie wiedzieć jak okropnie brzmiało to na próbach, zawsze w końcu osiągają harmonię. W pewien sposób odradza to moją wiarę w ludzkość. — Zmarszczył brwi. — Myślałem, że skończyliście i mieliśmy we dwójkę zbadać częstotliwości?

— Skończyliśmy — potwierdziłam. — A dlaczego pytasz?

Wskazał dłonią coś za moimi plecami. Stali tam Altairczycy w towarzystwie wielebnego McIntyre’a.

— Znalazłem ich na zewnątrz — powiedział uśmiechając się nieśmiało. — Pomyślałem, że się zgubili.

— O Boże, musieli iść za mną. Bardzo mi przykro — stwierdziłam, choć wielebny nie wyglądał na przesadnie urażonego, czy onieśmielonego spojrzeniami obcych.

— O, proszę się nie przejmować — odpowiedział. — Oni nie patrzą nawet w połowie tak wrogo i potępiająco, jak moi parafianie, kiedy im się nie spodoba niedzielne kazanie.

— Lepiej będzie, jak ich stąd zabiorę — zwróciłam się do Calvina.

— Nie, jak już tu są, możemy ich zabrać do mojego mieszkania i spróbować odtworzyć im kilka piosenek. Potrzebujemy więcej danych.

Jakoś udało mi się wcisnąć całą szóstkę do mojego wozu i zabrać do mieszkania Calvina. Ja odtwarzałam im muzykę z płyt, a Calvin analizował częstotliwości. Najwyraźniej nie reagowali na jakość piosenek i śpiewaków. Nie ruszył ich Pretty paper Willie Nelsona, a potem zareagowali na okropnie fałszujący dziecięcy chórek z Little Miss Muffet z 1940 roku.

Język też nie miał znaczenia. Usiedli jak jeden, gdy im puściłam chóralne łacińskie wykonanie Adeste Fidelis, przy słowach tibi sit gloria.

— Co dowodzi, że to, co usłyszą, traktują dosłownie — stwierdził Calvin, gdy zabrałam go do kuchni, gdzie Altairczycy nie mogli nas usłyszeć.

— Co dowodzi, że nie możemy im puszczać tekstów, w których są słowa o podwójnym znaczeniu — powiedziałam. — Nie możemy im na przykład odtworzyć „Uderzcie w dzwony”, bo jeszcze kogoś pobiją.

— I na pewno nie chcemy, „legli w żłóbku” — odparł Calvin z uśmiechem.

— To nie jest śmieszne — powiedziałam. — Jak tak, to nie możemy im odtworzyć żadnego nagrania.

— Muszą być jakieś pieśni czy piosenki…

— Jakie? — zapytałam poirytowana i zbita z tropu. — Ma miłość serce grzeje mi ma „serca w ogniu”, Przypływ uczuć może wywołać tsunami, a Zamieszkaj w nas brzmi jak cytat z Obcego.

— Wiem — powiedział. — Nie martw się, coś znajdziemy. Czekaj, pomogę ci. — Oczyścił kuchenny stół i przyniósłszy stos nut, albumów i kompaktów, usadowił mnie naprzeciwko siebie.

— Ja będę szukał piosenek, a ty przeglądaj teksty.

Zabraliśmy się do roboty.

— Nie… Nie… Co ze Słyszałem wigilijne dzwony?