Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Altairczycy nie przenieśli się do innej pracowni, do innego budynku w kampusie, ani do swego statku. Nikt przynajmniej nie widział opuszczanej pochylni ani obcych wchodzących do środka. Nikt nie widział ich gdziekolwiek w kampusie, ani na żadnej z przyległych ulic.

— Panno Yates, odpowiedzialność za cały ten bałagan spada wyłącznie na panią — oznajmił doktor Morthman. — Powiadomcie wszystkie agencje — Zwrócił się do policjantów. — I ogłoście alarm Megan.

— Ogłasza się go w przypadku porwania dzieci — wytknęłam mu. — Altairczycy nie…

— Tego nie wiemy — uciął. — I zadzwońcie do FBI — zwrócił się do jednego z policjantów.

— Doktor Morthman powiedział, że uważa pan, iż obcy zareagowali na słowa „zbłądzili na manowce”. Czy w tej kolędzie są jakieś słowa, które mogły ich skłonić do niebezpiecznych zachowań?

— Sza… — zaczęłam.

— Nie ma — odparł Calvin. Gdy doktor Morthman nakłaniał oficera policji do powiadomienia Rady Bezpieczeństwa Narodowego i ogłoszenia Czerwonego Alarmu, zepchnął mnie z chodnika za statek obcych.

— Czemu im nie powiedziałeś? — zapytałam gniewnie. — Co z „pogardą”? Albo z „mocą Szatana”?

— Sza! — szepnął ostrzegawczo. — On już dzwoni do Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Nie chcemy, żeby ściągnął nam na łby lotnictwo. I nuklearne pociski. Nie mamy czasu na to, żeby im wszystko wyjaśniać. Musimy znaleźć Altairczyków.

— A masz jakiś pomysł, dokąd mogliby się udać?

— Nie. Ale przynajmniej ich statek jest na miejscu — powiedział oglądając się przez ramię.

Nie byłam pewna, czy to ma jakiekolwiek znaczenie w świetle tego, że obcy potrafili opuścić laboratorium nie korzystając z zamkniętych drzwi. Calvin zgodził się ze mną, gdy zwróciłam mu na to uwagę. — Oni mogli nawet zareagować wcale nie na te manowce. Mogli udać się na poszukiwania żłobu lub pasterzy. Są zresztą rozmaite wersje Kolęd prawdziwych chrześcijan, mogli skorzystać ze starszej.

— W takim przypadku powinniśmy pójść do pracowni i sprawdzić, co oni naprawdę usłyszeli — stwierdziłam ze ściśniętym sercem. Gdyby zobaczył mnie doktor Morthman, kazałby pewnie mnie aresztować.

Calvin doszedł widocznie do tego samego wniosku.

— Nie możemy tam wrócić — powiedział. — To zbyt ryzykowne, a my musimy znaleźć Altairczyków, zanim zrobi to wielebny. Diabli wiedzą, co im odtworzy w następnej kolejności.

— Ale jak…

— Jeżeli udali się na manowce, wciąż jeszcze mogą być gdzieś niedaleko. Weź swój wóz i sprawdź ulice na północ od kampusu, a ja sprawdzę południe. Masz swoją komórkę?

— Tak, ale nie mam samochodu. Mój został pod twoim mieszkaniem. Przyjechaliśmy twoim, pamiętasz?

— A co z minibusem, którym woziliście obcych w różne miejsca?

— Nie będzie rzucał się w oczy?

— Szukają sześciu obcych, a nie minibusu — powiedział. — A zresztą, jak ich znajdziesz, to będziesz miała przynajmniej czym ich przywieźć.

— Masz rację. — Ruszyłam na parking modląc się w duchu, żeby doktor Morthman nie wpadł na ten sam pomysł.

Nie wpadł. Parking był pusty. Otworzyłam drzwi minibusu licząc po cichu na to, że tu akurat mogły być manowce Altairczyków. Niestety, nie znalazłam ich ani w wozie, ani na żadnej z ulic w odległości dwóch mil na północ od terenów uniwersytetu. Przejechałam całą University Boulevard, a potem powoli objeździłam boczne uliczki. Cały czas byłam w strachu, że znajdę obcych rozmazanych na bruku.

Nadciągał zmierzch. Zadzwoniłam do Calvina.

— Nigdzie ich nie ma — powiedziałam. — Może udali się do tego handlowego pasażu? Podjadę tam i…

— Nie, nie rób tego — odparł. — Są tam doktor Morthman i agenci FBI. Przeszukują Victorias Secret. Altairczyków tam zresztą nie ma.

— Skąd wiesz?

— Bo są u mnie. W moim mieszkaniu.

— Naprawdę? — zapytałam z ogromną ulgą. — Gdzie ich znalazłeś?

Nie odpowiedział.

— Jak tu będziesz jechała, nie korzystaj z głównych ulic — ostrzegł mnie. — I zaparkuj w bocznym zaułku.

— Dlaczego? Co im zrobiłeś? — zapytałam, ale on już przerwał połączenie.