Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Oczywiście nie chcę, żeby Altairczycy to zrobili — stwierdziłam — ale teraz nie wiem, co z tym fantem zrobić. Usiłujemy nawiązać z nimi jakąś nić porozumienia, a ta pieśń była pierwszą rzeczą, na jaką zareagowali. Jeżeli nie będę mogła grać im kolęd…

— Tego nie powiedziałem. Proszę się tylko upewnić, że te, które im pani odtwarza, nie wprowadzą zamętu do ich głów. Mówiła pani, że ma płytę z kolędami i piosenkami odtwarzanymi w całym pasażu?

— Tak, te właśnie im puszczałam.

— Panie Ledbetter… — usłyszeliśmy nieśmiały głos i w drzwiach pojawił się jakiś starszawy, łysiejący mężczyzna w koloratce. — Jak długo jeszcze chce pan tu zostać? Muszę zamykać.

— Och, przepraszam, ojcze McIntyre — odparł pan Ledbetter wstając. Pobiegł do podstawki na nuty, zebrał je szybko i wrócił do mnie.

— Będzie pan na męce, prawda? — zwrócił się do wielebnego.

Na męce? Musiałam chyba źle usłyszeć.

— Nie jestem pewien. Dawno już nie miałem do czynienia z handlem.

O jakim handlu oni mówią?

— Szczególnie chór w Alleluja. Od lat tego nie śpiewałem.

A, mówili o Handlu, nie o handlu.

— Gdyby ojciec zechciał z nami spróbować, mam jutro rano o jedenastej próbę w Pierwszym Prezbiteriańskim.

— Może tam zajrzę.

— Wspaniale — powiedział pan Ledbetter. — Dobrej nocy życzę. — Wyprowadził mnie z nawy. — Gdzie pani zaparkowała?

— Od frontu.

— Świetnie. Ja też. — Otworzył boczne drzwi. — Może pojedzie pani za mną do mojego mieszkania.

Oczami wyobraźni ujrzałam cioteczkę Judith patrzącą na mnie wzrokiem, jaki wcześniej rezerwowała na kazanie o babilońskich wszetecznicach. Przyzwoita młoda panna nigdy sama nie odwiedza męskiego mieszkania.

— Mówiła pani, że przyniosła ze sobą muzykę z tego centrum handlowego, prawda? — zapytał.

Oto, co się dzieje, gdy wyciągasz przedwczesne wnioski, pomyślałam idąc za nim do jego mieszkania i zastanawiając się, czy zaglądał tam z rudowłosą drugą sopranistką.

— Myślałem o tym wszystkim jadąc tutaj — stwierdził, gdy wchodziliśmy do budynku, gdzie mieszkał. — Przede wszystkim musimy dojść do tego, na który element, lub elementy „… usiądźcie wszyscy wraz” zareagowali obcy: nuty — mówiła pani, że przedtem też słuchali muzyki, ale może chodzić o szczególny zestaw nut — czy słowa.

Powiedziałam mu o recytowaniu słów.

— Doskonale, przekonajmy się więc, czy chodzi o akompaniament — powiedział otwierając drzwi. — Albo o tempo. Albo o tonację.

— Jaką tonację? — zapytałam siadając i patrząc na klucze w jego dłoni.

— No, nie widziała pani Jumpin’ Jack Flash?

— Nie.

— Świetny film z Whoopi Goldberg. Kluczem do szyfru jest tonacja. Dosłownie. B-mol. Pasterze stróże swoich trzód jest w tonacji C, ale Radość światu w D. Może dlatego na to nie zareagowali? A może reagują na sumę pewnych instrumentów? Co to było za dzieło Beethovena, którego słuchali?

— Dziewiąta symfonia.

Zmarszczył brwi.

— Mało prawdopodobne, ale mogło chodzić o gitarę, zespół instrumentów lub coś w akompaniamencie do Pasterzy. Zobaczymy. Proszę wejść — powiedział otwierając drzwi. Zaraz potem dał nura do sypialni. — W lodówce jest woda gazowana! — zawołał stamtąd. — Niech się pani poczęstuje i usiądzie.

Łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Kanapa, krzesło i stolik do kawy — wszystko było zawalone kompaktami, muzycznymi nutami i ubraniami.

— Przepraszam — powiedział wyłaniając się z sypialni z laptopem w rękach. Umieścił go na stosie książek i robiąc mi miejsce zepchnął z krzesła stos ubrań przeznaczonych do prania. — Grudzień to ciężki miesiąc. W tym roku, oprócz zwykłych tysięcy koncertów w salach i kościołach, oraz dyrygowania wykonaniem kantat, mam jeszcze na karku mękę.

Jednak się nie przesłyszałam.

— Mękę? — zapytałam.

— MEKA. Międzykościelny Ekumeniczny Koncert Akademicki. MĘKA. Albo, jak mówią moje siódmoklasistki — męka i cierpienie. Ogromny koncert… właściwie to nie koncert, bo śpiewają wszyscy, nawet słuchacze. Biorą w nim udział wszystkie kościelne chóry i grupy wokalne. — Przeniósł stos płyt z kanapki na podłogę i usiadł naprzeciwko mnie. — W Denver odbywa się każdego roku. W Centrum Ekumenicznym. Czy brała pani kiedykolwiek udział w Śpiewie? — zapytał, a gdy potrząsnęłam głową dodał: — Robi wrażenie. W zeszłym roku było co najmniej trzy tysiące ludzi i czterdzieści cztery chóry.

— A pan dyryguje?

— Taaaa… W zasadzie to łatwiejsze, niż prowadzenie chórów kościelnych. Albo tego chórku szkolnego. I nawet zabawne. Wie pani, przywykłem już do prowadzenia Mesjasza w wykonaniu całego miasta… Gromada ludzi, usiłujących razem zaśpiewać Händla, i nagle grupa unitarian żąda, żeby włączyć jakieś pogańskie pienia z letniego przesilenia, które nie bardzo pasują do reszty. Teraz jeszcze mamy pieśni z Hanuki i Sam zrób sobie małe święta, Siedem Nocy Kwanzaa, kolędy wigilijne i fragment z Mesjasza. Którego, nawiasem mówiąc, też nie możemy puszczać obcym.