Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— O to mi właśnie chodzi — powiedział wyjmując CD z koperty. Wetknął płytę w odtwarzacz i nacisnął Track 4. — Jazda z tym koksem — powiedział.

Pokój wypełnił głos Elvisa śpiewającego „Cicha noc, święta noc”. Calvin podszedł do kanapy i usiadł obok mnie. Gdy Elvis doszedł do słów „czule i łagodnie” oboje pochyliliśmy się obserwując czujnie obcych. „Śpi niebiańskim snem…” ciągnął Elvis, ale Altairczycy dalej stali sztywno jak kołki. Nie drgnęli, choć Król powtórzył: „…śpi niebiaaaańskim sneeeem…”. Nie ruszyło ich też solo Alvina Wiewórki ani Celine Dion.

— Ich gniewne spojrzenia nawet nie łagodnieją — powiedział Calvin. — Jeżeli już, to przybierają na intensywności.

Miał rację.

— Puść im Judy Garland — powiedziałam. Puścił. Potem do akcji weszli Dolly Parton i Harry Bellafonte. — A jeśli nie zareagują na żadnego ze śpiewaków?

— To spróbujemy czegoś innego. Mam też dwadzieścia sześć wersji Renifer stratował babunię. — Uśmiechnął się łobuzersko. — Żartuję. Mam jednak dziewięć wersji Zimno na dworze, maleńka.

— Żeby używać drugich sopranów?

— Nie — odparł. — Cśśś… Lubię tę wersję. Nat King Cole.

Zamknęłam się i słuchałam rozmyślając o tym, jak Altairczycy mogą unikać zasypiania. Głos Nat King Colea był jeszcze bardziej miękki i łagodny, niż głos Deana Martina. Oparłam się o poduszkę. „Spokój w krąg, cisza w krąg…”.

Musiałam ponownie zasnąć, ponieważ następną rzeczą, jaką zobaczyłam, było światło dnia, padające od okien. Spojrzałam na zegarek. Druga po południu. Altairczycy stali w tym samym miejscu i patrzyli na nas gniewnymi spojrzeniami, a Calvin siedział zgarbiony na kuchennym taborecie i patrzył na nich ponuro, wsparłszy brodę na pięści.

— Czy coś się stało? — Spojrzałam na ekran telewizora. Wielebny Tresher nadal wygłaszał mowę. Pod spodem był napis: „Tresher wzywa do galaktycznej krucjaty”. No, lepsze to, niż doniesienia o nuklearnym uderzeniu na Bliskim Wschodzie.

Calvin powoli potrząsał głową.

— Co, nie było reakcji na „Cichą noc”?

— Była. Ty zareagowałaś na Nat King Colea.

— Wiem — odpowiedziałam. — Przepraszam. Ale pytałam o Altairczyków. Nie zareagowali na żadną wersję kolędy?

— Owszem, zareagowali — stwierdził. — Ale tylko na jedną.

— To dobrze, czyż nie? — zapytałam. — Teraz możemy przeanalizować wszystko po kolei i dowiemy się, na co zareagowali. Która to była wersja?

Zamiast odpowiedzieć, wcisnął klawisz odtwarzacza. Głośny chór kobiecych głosów zaczął śpiew: „Cicha noc, święta noc”. Musiały niemal krzyczeć, żeby ich głosy przebiły się przez kakofonię klaksonów i warkotu samochodowych silników.

— Co to jest? — zapytałam.

— Uliczny chór z Broadwayu wykonuje i stepuje Cichą noc z musicalu „42nd Street”. Był to koncert dobroczynny z okazji Świat Bożego Narodzenia.

Spojrzałam na Altairczyków, licząc na to, że Calvin może się myli, ale mimo hałasu w tle opadli ciężko na ziemię. Ich głowy dotykały niemal ziemi i wyglądali na ukojonych, a wzrok im złagodniał. Nie spopielali już wszystkiego dookoła niczym cioteczka Judith; patrzyli jak istoty normalnie niezadowolone.

Przez chwilę słuchałam chórzystek i tancerek „42nd Street”, jak stepowały i wykrzykiwały co sił w płucach i stopach Cichą noc.

— W pewnym sensie jest to poruszające — stwierdziłam. — Osobliwie, gdy wrzeszczą o „Matce i dziecięciu”.

— Wiem — odpowiedział. — Chciałbym to zagrać na naszym weselu. Altairczycy mają równie dobry smak, jak my. Ale pomijając kwestię smaku, nie jestem pewien, jaki możemy wyciągnąć z tego wniosek.

— Że Altairczycy lubią uliczne przedstawienia? — podsunęłam.

— Boże Broń! Pomyśl, co by z tym zrobił wielebny Tresher — powiedział. — Nie zareagowali zresztą na „Usiądź, kołyszesz łodzią”.

— Nie, ale zrobili to przy tej piosence z „Marne”.

— I przy tej z „1776” — dodał. — Ale nie ruszyły ich musicale „Music Man” ani „Rent” — mruknął z frustracją w głosie. — Wracamy więc do miejsca, w którym zaczęliśmy. Nie mam pojęcia, co wywołuje ich reakcje.

— Rozumiem — powiedziałam. — Bardzo mi przykro. Nie powinnam była cię w to wciągać. Masz przecież dyrygować MĘKĄ.

— Zaczyna się dopiero o siódmej — odparł ponownie rzucając się na stos kompaktów. — Co znaczy, że mamy jeszcze cztery godziny. Gdybyśmy znaleźli jeszcze jedną Cichą noc, na którą by zareagowali, moglibyśmy my wreszcie odkryć, co oni, na Boga, wyprawiają! Gdzie, psiakrew, podział się album Star Wars Christmas?

— Przestań — powiedziałam. — To się robi śmieszne. — Wyjęłam mu z rąk kompakty. — Jesteś wyczerpany, a masz przed sobą trudne zadanie. Nie możesz dyrygować tymi ludźmi bez odrobiny snu. Altairczycy mogą poczekać.