Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Dotarcie do kościoła zajęło mi dwadzieścia minut. Miałam nadzieję, że próba jeszcze trwa i złapię Ledbettera zanim wyjdzie. Na parkingu było wiele wozów, a z mozaikowych okien nawy padało światło, ale główne drzwi były zamknięte.

Podeszłam do bocznych. Nie były zamknięte i usłyszałam śpiew, dobiegający gdzieś z wnętrza świątyni. Podążając za dźwiękami, ruszyłam w głąb mrocznego przedsionka.

Pieśń urwała się nagle w połowie słowa. Odczekałam minutę nasłuchując, a gdy nie rozbrzmiała ponownie, zaczęłam otwierać kolejne drzwi. Pierwsze trzy były zamknięte, ale czwarte otworzyły się na prezbiterium. Zobaczyłam zwrócony do mnie frontem chór kobiecy i plecy stojącego przed nim Ledbettera.

— Strona dziesięć, góra — powiedział.

Dzięki, Bogu, jeszcze tu jest, pomyślałam cofając się dyskretnie.

— Od: „O usłysz anielskie pienia” — powiedział, skinął organiście i podniósł batutę.

— Zaraz, a w którym momencie nabieramy tchu? — zapytała jedna z kobiet. — Po „głosy”?

— Nie, po „boskie” — odpowiedział, zaglądając w partyturę. — A potem na dole strony trzynastej.

— Możecie nam zagrać melodię altu? — zapytała inna kobieta. — Od „padnijcie na kolana”?

Szykowała się dłuższa dysputa, a ja nie mogłam czekać. Ruszyłam ku nim przejściem. Wszystkie panie podniosły wzrok znad nut i popatrzyły na mnie z dezaprobatą. Pan Ledbetter odwrócił się i jego twarz rozjaśnił uśmiech. Potem ponownie spojrzał na kobiety, rzucił im: — Zaraz wracam — i podbiegł do mnie. — Hej, Meg — przywitał się. — Co się…

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale dostałam pańską wiadomość i…

— Nie przeszkadza pani, już prawie skończyliśmy.

— Co pan miał na myśli mówiąc, żebym nie odtwarzała obcym żadnych kolęd? Odebrałam pańską wiadomość dopiero po tym, jak zagrałam im kilka melodii z pasażu.

— I co się stało?

— Nic, ale zostawił mi pan wiadomość…

— Jakie to były piosenki?

— Radość światu i…

— Wszystkie cztery zwrotki?

— Nie, tylko dwie. Tylko te były na płycie. Pierwszą i tę o „cudach jego miłości”.

— Znaczy pierwszą i czwartą — odparł. Przecz chwilę patrzył gdzieś w bok i poruszał ustami, jakby odtwarzał w pamięci słowa piosenki. — Powinno być w porządku…

— Co pan chce przez to powiedzieć? Czemu zostawił mi pan tę wiadomość?

— Bo jeżeli Altairczycy zareagowali dokładnie na słowa Pasterze stróże swoich trzód to kolędy są groźne.

— Groźne?

— Nie inaczej. Proszę sobie przypomnieć tę o Trzech Królach. Nie odtwarzała im jej pani?

— Nie, tylko Radość światu i Białe święta.

— Panie Ledbetter — zawołała jedna z kobiet stojących wśród innych. — Długo to potrwa?

— Zaraz będę. — Odwrócił się do mnie. — Ile z „Pasterzy” im pani odtworzyła?

— Tylko to do „usiądźcie wszyscy wraz”.

— Nie dalej?

— Nie. A o co…

— Panie Ledbetter — powtórzyła ta sama kobieta nieco bardziej nagląco. — Niektórym z nas się spieszy…

— Zaraz wracam — zawołał ku niej, a potem zwrócił się do mnie: — Proszę dać mi pięć minut. — I pobiegł w głąb nawy.

Usiadłam w ławce z tyłu, wzięłam śpiewnik hymnów i spróbowałam odszukać Trzech Królów. Łatwiej było powiedzieć, niż zrobić. Hymny ponumerowano, ale nie ułożono ich w jakiejś szczególnej kolejności. Zajrzałam na koniec, szukając w spisie treści.

— Ale jeszcze nie doszliśmy do Przyjdź Zbawco z Nieba — odezwała się młoda, ładna dziewczyna o czerwonych włosach.

— Przerobimy to w sobotę — odparł pan Ledbetter.

Spis treści nie powiedział mi, gdzie znaleźć Trzech Króli. Były w nim szeregi cyfr: — 5.6.6.5 — albo — 8.8.7 D. — a pod nimi kolumny dziwnych słów — Laban, Hursley, Olives Brow, Arizona — coś jakby szyfr. Czyżby Altairczycy reagowali na jakiś wpisany w kolędy kod, jak w Kodzie Leonarda da Vinci? Miałam nadzieję, że tak nie jest.

— Kiedy mamy tam się stawić? — pytały kobiety.

— O siódmej — odpowiedział pan Ledbetter.

— Ale nie będziemy miały dość czasu, żeby przećwiczyć Przyjdź Zbawco pogan, prawda?

— A co z Przybywa Święty Mikołaj? — zapytała czerwonowłosa. — Nie mamy drugiej partii solowej.

Zostawiłam spis treści i zaczęłam przeglądać hymny. Jeżeli nie mogłam zrozumieć układu jednego śpiewnika, jak mogłam mieć nadzieję na nawiązanie komunikacji z obcymi? O ile w ogóle z ich strony była to próba komunikacji. Mogli sobie po prostu usiąść i posłuchać muzyczki, jak wy przystajecie, żeby przyjrzeć się jakiemuś kwiatkowi. A może po prostu rozbolały ich nogi?