Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Піпін нічога не адказаў, толькі ўхутаўся ў плашч, нібы працяты раптоўным ільдзяным ветрам.

– Зірні наперад! – параіў Гэндальф. – Перад намі – даліны Заходняй Украйны. Мы вяртаемся да яе па ўсходнім гасьцінцы. Цень наперадзе – гэта рыгво Хельмавай даліны. Там – Зіхоткія пячоры Агларонду. Не пытайся ў мяне пра іх. Спытай Гімлі, калі вы сустрэнецеся зноў, і тады ўпершыню ты, напэўна, пачуеш адказ даўжэйшы, чым хацеў бы. Сам ты іх пакуль што не пабачыш. Неўзабаве мы пакінем іх далёка за сьпінай.

– Я думаў, мы накіраваліся ў Хельмаў Яр! – сказаў Піпін. – Куды ж мы насамрэч?

– У Мінас Тырыт, каб пасьпець да таго, як мора вайны захлісьне яго.

– У! А ці далёка ён?

– Мілі й мілі. Тройчы далей за жытло караля Тэядэна, а яно за сотню вёрстаў адсюль, калі вымяраць паводле палёту мордарскіх вестуноў. Ценяру давядзецца рушыць даўжэйшым шляхам. Хто зь іх апынецца хутчэйшым, цікава мне? Мы будзем скакаць да сьвітанку – яшчэ колькі гадзінаў. Тады нават Ценяру спатрэбіцца адпачынак. Напэўна, прыпынімся ў якой схаванай лагчавіне паблізу ад Эдорасу. Сьпі, калі здолееш! Магчыма, пасьля пабачыш першы пробліск сьвітанку на залатым даху дому Эёрла. А праз два дні ўбачыш цьмяна-барвовы цень Міндолуйну і муры Дэнэтаравай крэпасьці, бялюткія ў ранішнім сьвятле.

– Скачы, Цяняр! Скачы, моцнасэрцы, скачы, як не скакаў аніколі ў жыцьці! Вось мы сягнулі зямлі твайго нараджэньня, дзе кожны камень вядомы табе. Скачы! Надзея нашая – у тваім спрыце!

Цяняр ускінуў галаву й заржаў, быццам рог заклікаў яго на бітву. Тады памкнуў наперад. Полымя ірвалася з-пад ягоных капытоў, ноч неслася побач.