Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Піпін заплюшчыў вочы й уздрыгнуў. Усе моўчкі глядзелі на яго, апрача Мэры, які адвярнуўся. Але Гэндальф не зьмякчыўся.

– Кажы! – загадаў чараўнік.

Хрыпатым хісткім голасам Піпін загаварыў, і паціху ягоныя словы ясьнелі й мацнелі.

– Я бачыў змрочныя нябёсы й высокія муры, – распавядаў ён. – І маленечкія зоры. Усё гэта было недзе надта далёка й даўно прамінула, але ж рысавалася ясна й рэзка. Тады зоры бліснулі й згасьлі, закрытыя крылатымі пачварамі. Вельмі вялікімі, мяркую, хоць у шкле яны падаваліся кажанамі. Яны кружлялі вакол вежы. Здаецца, іх было дзевяць. Адна паляцела проста на мяне, усё большала. У яе былі жахлівыя... не, не! Я не магу пра тое, не... Я спрабаваў адсунуцца, таму што, падавалася, – яно вылеціць вонкі. Але ж калі яно закрыла шар цалкам, то зьнікла. А тады прыйшоў ён. Ён не прамаўляў такім чынам, каб я чуў словы. Ён толькі глядзеў – і я разумеў. "Дык ты вярнуўся? Чаму не даносіў нічога так доўга, забыўшыся на абавязак?" Я не адказаў. "Хто ты?" – спытаў ён. Я не адказваў, і мне стала жудасна балюча. А ён сьціснуў мяне, і я вымавіў: "Я – хобіт". Ён быццам убачыў мяне зьнянацку й засьмяяўся зь мяне. Тое было жорстка. Быццам мяне калолі нажамі. Я змагаўся. А ён сказаў: "Пачакай хвіліначку! Неўзабаве мы сустрэнемся зноў. Скажы Саруману, што гэтая цацка-жуковіна не для яго. Я зараз жа прышлю па яе. Ці ты зразумеў? Скажы, так ці не?" I ўсьміхнуўся, цьвелячы зь мяне. Я адчуваў, быццам развальваюся на кавалкі. Не, не! Я не магу болей. Я нічога не скажу, нічога болей ня памятаю!

– Зірні на мяне! – загадаў Гэндальф.

Піпін зірнуў проста яму ў вочы. Чараўнік з хвіліну ўглядаўся ўважліва й маўкліва. А тады ягоны твар памякчэў, на ім зьявілася нешта падобнае да добрай усьмешкі. Ён асьцярожна паклаў руку на Піпінаву галаву.

– Файна! – вымавіў чараўнік. – Не распавядай болей. Табе ня ўчынена шкоды. Я баяўся, што пабачу ў тваіх вачох хлусьню – яе там няма. Але ж ён размаўляў з табою нядоўга. На шчасьце. Ты дурань, Перыгрын Хват, але ж шчыры дурань. Мудрэйшыя мо й горш за цябе справіліся б з такім іспытам. Але ж памятай: цябе й усіх тваіх сяброў выратаваў найперш добры выпадак! Нельга разьлічваць на тое, што табе гэтаксама пашанцуе зноў. Калі б ён дапытаў цябе тут і зараз, амаль непазьбежна ты выказаў бы ўсё, што ведаеш, на пагібель нам усім. Але ж ён надта прагны. Яму патрэбныя ня толькі зьвесткі. Яму патрэбны асабіста ты, каб нетаропка разабрацца з табою ў Цёмнай вежы. Ня ўздрыгвай так! Калі ўжо ўблытаўся ў справы мудрых, дык рыхтуйся думаць і пра такія рэчы. Аднак хопіць. Я табе дарую. Супакойся – усё павярнула ня так блага, як магло.