Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Чараўнік уздыхнуў і змоўк.

– Хацеў бы я ведаць гэта раней, – заўважыў Піпін. – Я ж зусім ня меў разуменьня, што раблю.

– Не, ты добра разумеў, што робіш благое, і шкоднае, і дурное, – і казаў сабе так, але ж сам сябе ня слухаў. А раней я табе не патлумачыў таму, што толькі зараз, едучы з табою верхам і разважаючы над тым, што здарылася, я нарэшце зразумеў. Нават калі б я што й распавёў раней, твая прага не паменшылася б, і супрацьстаяць ёй ня стала б лягчэй – зусім наадварот! Не, пакуль сам не апячэсься, не навучысься. Пасьля апёку парада не кранаць гарачае адгукаецца ў самым сэрцы.

– Сапраўды, – пагадзіўся Піпін. – Калі б зараз усе сем камянёў расклалі перад мною, я заплюшчыў бы вочы й схаваў рукі ў кішэні.

– Файна! На тое я й спадзяюся.

– Але ж я хацеў бы ведаць... – пачаў быў Піпін.

– Зьлітуйся! – выгукнуў чараўнік. – Калі твая цікаўнасьць лекуецца толькі адказамі на пытаньні, тады мне да скону дзён жыць толькі імі! Што ж яшчэ ты жадаеш ведаць?

– Імёны ўсіх зораў, ды жывых істотаў, ды ўсю гісторыю Міжзем'я, нябёсаў і Забароннага мора! – Піпін засьмяяўся. – Усё разам і ні на залатнік меней! Але ж сёньня я не сьпяшаюся. Зараз мяне цікавіць той чорны цень над намі. Я пачуў: вашаць гукнуў "вястун Мордару!" Што ж гэта было? Што яно можа зрабіць у Ізенградку?

– Гэта быў Чорны Вершнік на крылах. Назгул. Напэўна, ён мог забраць цябе ў Барад-дур.

– Ён жа не па мяне прыляцеў, праўда? – прамармытаў Піпін, запінаючыся ад страху. – Я меў на ўвазе, ён жа ня ведаў, што я... што я...

– Вядома, не. Ад Барад-дуру да Ортанку напрасткі сотня з чвэрцю міляў ці нават болей. Назгулу спатрэбіцца колькі гадзінаў, каб даляцець ад аднаго да другога. Саруман, безумоўна, глядзеў у ортанкаў камень пасьля оркавага набегу, і болей ягоных патаемных думак, чым ён спадзяваўся, было прачытана й разгадана. Вось і паляцеў вястун высьветліць, што ён там сабе думае. А пасьля таго, што здарылася сёньня ўночы, паляціць другі, і хутка. Вось Саруман і дабраўся да канца шляху, на які стаў. Вязьня, каб адаслаць гаспадару, у яго няма. Каменя таксама, і таму на заклікі ён не адгукаецца. А Саўрон палічыць, што ён трымае здабычу й адмаўляецца падыходзіць да каменя. Нават калі Саруман распавядзе праўду вестуну, тое не дапаможа. Бо хоць Ізенградак зруйнаваны – Ортанк цэлы! Так што, хоча ці не, ён апынецца бунтаўніком. А нас ён адпрэчыў, каб менавіта гэтага й пазьбегнуць! Як ён выберацца з падобнай сітуацыі, не ўяўляю. У Ортанку, мяркую, у яго яшчэ стане моцы, каб адагнаць Дзевяцёх Вершнікаў. Ён можа яшчэ паспрабаваць захапіць назгула альбо забіць пачвару, якая нясе яго ў паветры. У гэтым выпадку няхай роханцы пільнуюць коней! Я не магу сказаць, чым гэта абернецца для нас, дабром ці ліхам. Магчыма, злосьць Ворага на Сарумана зблытае варожыя думкі, прымусіць змарнаваць час. Можа, ён даведаецца, што я быў ля Ортанку й стаяў на ягоным ганку – з хобітамі за сьпінай. Ці што нашчадак Элендыля жывы й стаяў побач з мною. Калі Зьмеяротага не падманулі роханскія латы, ён згадае Арагорна й тытул, які Арагорн абвесьціў. Гэтага я й баюся. Таму мы й нясемся – не ад небясьпекі, а ў небясьпеку яшчэ горшую. Кожны крок Ценяра нябліжае цябе да Зямлі змроку, Перыгрын Хват.